Μια ζωή... αλλιώς!

Ήμασταν μικροί.

Πολύ μικροί.

Και μας έμαθαν ότι η αληθινή αγάπη έρχεται μόνο μία φορά σ’ αυτή τη ζωή, συνήθως πριν τα 30. Κανείς όμως δε μας είπε ότι μπορεί να υπάρξει η αγάπη σε διάφορες μορφές και σε οποιαδήποτε ηλικία.

Μας έκαναν να πιστέψουμε ότι είμαστε μισοί και μόνο αν βρούμε το λεγόμενο «άλλο μας μισό» στο πρόσωπο του άλλου φύλου, θα ολοκληρωθούμε. Κανείς όμως δε μας είπε ότι είμαστε ολόκληροι και αυτή την ολότητα πρέπει να φροντίζουμε για όσο ζούμε.

Όχι ένα κομμάτι παζλ…. Είμαστε ολόκληρο το παζλ.

Μας έκαναν να πιστέψουμε ότι οι 2 γίνονται 1! Ένα στη σκέψη, στις απόψεις, στα γούστα, σε όλα. Κανείς δε μας είπε ότι μία υγιής σχέση φτιάχνεται από δύο ανθρώπους διαφορετικούς, ξεχωριστούς που ψάχνουν τρόπους να συνδέσουν τις διαφορές τους και να είναι μαζί.

Μας έμαθαν ότι ο γάμος είναι υποχρεωτικός για την ύπαρξή μας και το να γίνουμε μάνες αυτοσκοπός. Κανείς δε μας έδειξε τρόπους να κάνουμε τον εαυτό μας ευτυχισμένο και να σηκωνόμαστε από τα χαλάσματά μας.

Μας έμαθαν να νοιαζόμαστε καθημερινά για το τι λέει η γειτονιά. Όχι για το τι λέει η φωνή μέσα μας -όταν δεν τη φιμώνουμε.

Μας έκαναν να πιστέψουμε ότι το πολύ σεξ μας κάνει εύκολες και το καθόλου πουριτανές. Κανείς δε μας άγγιξε στον ώμο να μας ψιθυρίσει ότι αυτό που θέλουμε να κάνουμε για εμάς, αυτό είναι το σωστό.

Μας έμαθαν να ντυνόμαστε, να βαφόμαστε, να φτιαχνόμαστε, να γδυνόμαστε για τους άλλους. Κανείς δε μας ενημέρωσε πως μόνο όταν όλα τα παραπάνω τα κάνουμε για εμάς, θα τα δουν και οι άλλοι.

Κανείς, μα κανείς δε μας τα είπε όλα αυτά.

Και τώρα καλούμαστε να τα ανακαλύψουμε μόνοι μας.

Όλα αυτά που ταιριάζουν σε εμάς και όχι στην κοινωνία.

Μόνο όταν ερωτευτούμε τον εαυτό μας, θα μπορέσουμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα…

Να ξαναφυτέψουμε!

Είναι αυτές οι μέρες, οι σοκαριστικές ημέρες, οι «μαύρες» ημέρες, που κάθομαι και σκέφτομαι ίσως όχι σε τι κόσμο γεννηθήκαμε και μεγαλώνουμε, αλλά σε τι χώρα.

Σε μία χώρα χωρίς σχέδιο, ή πολύ καλό σχέδιο. Εκεί όπου ο άνθρωπος ουρλιάζει για βοήθεια προς πυροσβέστη και εκείνος του απαντά να βρει πολιτικό μέσο. Στη χώρα που για να σωθείς από τη φωτιά και να μην καείς ζωντανός, όπως το σπίτι σου, πρέπει να πληρώσεις εισιτήριο στο πλοίο. Εκεί που ο πρωθυπουργός βάζει στην ιεραρχία των προτεραιοτήτων, τελευταία την προστασία της φύσης.

Σε μία χώρα που οι πυροσβέστες δε φτάνουν γιατί κανείς δεν έκανε προσλήψεις. Εκεί που οι πυροσβέστες τρέχουν μέσα στις φλόγες, χωρίς εξοπλισμό. Μαζί και οι πολίτες. Χωρίς εξοπλισμό κι εκείνοι. Με τα λάστιχα από τις μισοκαμένες αυλές των σπιτιών τους.

Παράλληλα, ο… αιώνιος Έλληνας κοιμάται σε κακοβγαλμένα στρώματα, μπαίνει σε πλοία και βάρκες για να σωθεί και ξαφνικά μπαίνει στη θέση του πρόσφυγα τον οποίο πριν από μία εβδομάδα έδιωχνε από την πατρίδα του. Πόσο άσχημο να έρχεσαι σε αυτή τη θέση, ε;

Μία κόλαση που δεν έχει τελειώσει. Ή μάλλον τώρα ξεκίνησε… Γιατί μόλις οι φωτιές σβήσουν, θα πρέπει όλοι μας να ξαναφυτέψουμε (!) πάνω στα καμένα.

Οι νέοι άνθρωποι!

Νέοι άνθρωποι.

Νέοι άνθρωποι στη «δημιουργική» δεκαετία της ζωής τους.

Νέοι άνθρωποι με όνειρα. Με στόχους.

Νέοι άνθρωποι που κάνουν μικρά – μικρά βηματάκια για να βρουν κάτι καλύτερο.

 

Νέοι άνθρωποι που χαμογελούν, αλλά δε χαίρονται.

Νέοι άνθρωποι που θέλουν τώρα, αλλά τώρα δεν μπορούν.

Νέοι άνθρωποι σε μία «στάση» περιμένοντας «λεωφορείο» του ΟΑΣΘ.

Νέοι άνθρωποι που κάνουν ένα βήμα μπροστά, αλλά ο «δυνατός» τους… κόβει τον αέρα.

 

Νέοι άνθρωποι μέσα σε μία τόσο επαναστατική χρονιά, με τόσους «επαγγελματίες ομοφυλόφιλους» και «μέτριους».

 

Νέοι άνθρωποι που ξέχασαν ποια είναι η λίστα των θετικών συναισθημάτων.

Νέοι άνθρωποι με τόσους μαζί, μα τόσο μόνοι.

 

Νέοι άνθρωποι με άγχος.

 

Νέοι άνθρωποι που έχασαν το κουράγιο τους. Και ψάχνουν να το ξαναβρούν.

Νέοι άνθρωποι που σταμάτησαν να ρωτούν «γιατί».

Νέοι άνθρωποι που μένουν στο κρεβάτι όλη μέρα «τεμπελιάζοντας».

 

Αλλά και νέοι άνθρωποι που βρήκαν ένα παραθυράκι.

Κάποια στιγμή. Κάποτε.

Πίεσαν τον εαυτό τους. Σηκώθηκαν από το κρεβάτι.

Και… έπεσαν στη μάχη.

"ο κόσμος κοιμάται

για να μη θυμάται..."

Μοναξιά... τι δύσκολο πράγμα

Φτάνει στο τέλος του το 2020.

Επιτέλους θα μου πεις, σωστά; Νομίζω αυτό θα αναφωνήσει ολόκληρος ο πλανήτης, καθώς το έτος τα είχε όλα… Και δεν ήταν πολλά τα ευχάριστα.

Η πανδημία είναι η κεντρική «ιδέα». Η μοναξιά που μας γέμισε η πανδημία, όμως, είναι η ουσία. Διότι αναγκαστήκαμε να απομονωθούμε και σε πολλές περιπτώσεις -άκουσον άκουσον- να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας. Δύσκολο πράγμα αυτό… Όπως και δύσκολο είναι να νοσηλεύεται ένας άνθρωπος στο νοσοκομείο και να μην μπορούν οι δικοί του να τον πλησιάσουν, να του χαϊδέψουν το χέρι. Παρά μόνο μπορούν να του πουν μέσα από το κινητό ότι είναι δίπλα του. Με τέτοιες καταστάσεις μας έφερε αντιμέτωπους ο κορωνοϊός.

Δύσκολη, που λες, η μοναξιά και δε χωρούν αναλύσεις. Είχαμε περισσότερο χρόνο να σκεφτούμε και να (υπερ)αναλύσουμε όσα υπήρχαν στο μυαλό μας… Αλλά μαντέψτε: Eγώ σ’ αυτό το κείμενο δε θα αναλύσω τίποτα. Διότι θεωρώ πως πλέον έχουμε γράψει πολλά γι’ αυτά που ζούμε. Μένει πλέον να κάνουμε… εξάσκηση στο να μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας.

Κάποια στιγμή στη ζωή μας θα ξανάρθει η μοναξιά (δε μιλώ για τη μοναχικότητα γιατί αυτή την επιλέγουμε) και πρέπει να μάθουμε να την αντιμετωπίζουμε, ώστε να καταφέρουμε να σηκωθούμε μετά και να «βγούμε» έξω στον κόσμο.

Ας το κάνει ο καθένας από εμάς με τον τρόπο του. Αλλά να το κάνει!

Πρώτη δημοσίευση: neakriti.gr

Σκάσε και κολύμπα!

Ξημέρωσε η πρώτη ημέρα του Δεκεμβρίου.

Ξημέρωσε η πρώτη ημέρα του τελευταίου μήνα του 2020 (μάλλον έτσι θέλω να το βλέπω).

Ξέρεις, νιώθω ότι ήρθε αυτή η στιγμή του απολογισμού. Αλλά μπορεί και όχι. 

Γενικά στη ζωή μου δεν περίμενα ποτέ να περάσει ολόκληρη η χρονιά για να δω τι έγινε μέσα σ’ αυτήν και τι άλλο θα ήθελα. Το ότι έγραφα ανέκαθεν και από πολύ μικρή ηλικία τις σκέψεις μου σε μία κενή σελίδα, βοηθούσε ώστε να βγάλω από μέσα μου όσα ένιωθα και είτε να τα μοιραστώ, όπως κάνω παραθέτοντας τέτοιου είδους κείμενα εδώ μέσα, είτε να τα κρατώ για τον εαυτό μου σε ένα ημερολόγιο. Εκείνη τη στιγμή που ένιωσα ότι δεν μπορώ να εκφραστώ ούτε με το γραπτό λόγο, νομίζω ότι δυσκόλεψε η κατάσταση και έπρεπε να την ξεμπερδέψω. Ήταν τότε που «μεγάλωσα», στα 18 περίπου.

Αυτή, λοιπόν, είναι άλλη μία στιγμή εδώ μέσα που δεν έχω βάλει σε τάξη τις σκέψεις μου. Απλώς ξεκινάω και γράφω γιατί… έτσι ήθελα. Έτσι ξύπνησα!

Νιώθω ότι αλλάζω. Μη σου πω ότι έχω αλλάξει. Πρέπει να φταίνε οι εμπειρίες που συγκεντρώνω με το πέρασμα των χρόνων και με κάνουν να αλλάξω λίγο την οπτική γωνία από την οποία βλέπω κάποιες καταστάσεις. Σίγουρα δεν είμαι ίδια με τα 16 μου, τότε που ξεκίνησα να γράφω σχεδόν καθημερινά σ’ αυτό το ιστολόγιο. Δεν είμαι ίδια ούτε με τα 20 μου, κι ας έχουν περάσει μόλις τέσσερα χρόνια.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή το βλέπω πιο έντονα. Φταίει που δυσκολεύτηκα τόσο πολύ από την πρώτη ημέρα του 2020.

Γράφω αυτή την τελευταία πρόταση και αυτόματα βουρκώνω. Όχι γιατί θυμάμαι στιγμή προς στιγμή γεγονότα που συνέβησαν, αλλά διότι είναι αυτό το συναίσθημα που μου έχουν αφήσει οι προηγούμενοι μήνες: Θλίψη.

Ναι, σε ολόκληρο τον πλανήτη έγινε Γης Μαδιάμ, αλλά… Ζορίστηκα πολύ σε προσωπικό επίπεδο. Ήταν πολύ κουραστικό κάθε εβδομάδα να έχω να ασχοληθώ με κάτι δυσάρεστο. Από έναν τσακωμό μέχρι κάτι εγκαύματα επειδή είμαι ατσούμπαλη. Και όλο αυτό είχε διάρκεια. Δεν ήταν ένας ή δύο μήνες. Ήταν από την 1^η Ιανουαρίου μέχρι…; Σίγουρα ξέρω ότι το τελευταίο διάστημα δεν υπάρχουν τόσες εντάσεις στη ζωή μου, γι’ αυτό μπορώ τώρα και γράφω εδώ.

Από το λίγο που καταφέρνω να αποστασιοποιηθώ από εμένα, καταλαβαίνω αλλαγές στο χαρακτήρα, τη συμπεριφορά μου. Ίσως οφείλεται στην υπομονή που χάνω όταν έρχομαι αντιμέτωπη για πολύ καιρό με τα ίδια και τα ίδια. Δεν είναι πάντα καλό αυτό βέβαια. Και σε κάποιες περιπτώσεις δεν μου αρέσω. Όμως γνωρίζω ότι προσπάθησα και προσπαθώ να διαχειριστώ καταστάσεις. Ακόμα κι όταν δεν τα καταφέρνω με την… πρώτη. Δεν τα παρατάω μέσα μου!

Και αυτό πρέπει να κάνουμε όλοι μας. Ναι, έρχεται εκείνη η στιγμή που δεν θέλεις να κάνεις τίποτα. Που έχεις παραδώσει όπλα. Που το πάτωμα σου φαίνεται ο ιδανικός τόπος για το υπόλοιπο της ζωής σου. Δεν είναι όμως έτσι. Αν μέσα στην ψυχή σου έχει τρικυμία, μ’ αυτή την τρικυμία πρέπει να παλέψεις. Θα πιείς πολλές γουλιές νερό. Θα νιώσεις συχνά ότι πνίγεσαι. Αλλά δεν αξίζεις μία ήρεμη στεριά; Κι αν κάποιος σου τείνει χείρα βοηθείας, μην αρνηθείς.

Ναι, ζήσ’ το! Κάτσε λίγο κάτω. Αλλά αυτό το χρονικό διάστημα να είναι για να πάρεις δύναμη να σηκωθείς.

Δεν είναι εύκολο να δεις τη θετική πλευρά της ζωής και σαφώς δεν μπορείς να είσαι πάντα χαρούμενος. Όμως οφείλεις στον εαυτό σου να μην τα παρατήσεις. Αρκεί πρώτα να συνειδητοποιήσεις τι συμβαίνει σ’ αυτό τον κόσμο ο οποίος είναι γεμάτος αντιφάσεις.

Giwta Ar..:**

Όλα κυλούν... ομαλά;

Γιατί είδα μια μάσκα στον αγκώνα σου...

Μάσκες εδώ, μάσκες εκεί, μάσκες παραπέρα και όλα -μα όλα- πάνε λάθος. Η νοοτροπία του Έλληνα (δε μιλάω για άλλους λαούς γιατί δεν τους έχω ζήσει) είναι για γέλια και για κλάματα. Η μάσκα στο πιγούνι και όλα καλά… Έτσι; Εξάλλου αν δεις από μακριά αστυνομικό, την ανεβάζεις και όλα «μέλι γάλα». Όμως όταν δεις τον γνωστό σου που κάθεται στην καφετέρια, κατεβάζεις τη μάσκα, τον φιλάς σταυρωτά και συνεχίζεις το δρόμο σου. 

Φυσικά ας μην συζητήσουμε για το συνωστισμό που επικρατεί στους δρόμους και τις πλατείες.

Αλήθεια, την εικόνα στις 12 τα μεσάνυχτα από το κέντρο του Ηρακλείου την έχετε δει; Ακόμη κι αν δε θέλεις να κάτσεις σε κάποια πλατεία με τους φίλους σου, αλλά θέλεις να επιστρέψεις σπίτι, αναγκαστικά θα περάσεις από τους κεντρικούς δρόμους του κέντρου. Όλοι οι θαμώνες των μαγαζιών φεύγουν την ίδια ώρα από τα καταστήματα με αποτέλεσμα είτε είσαι στα Λιοντάρια είτε στη Δικαιοσύνης είτε στη Δαιδάλου, να περάσεις ανάμεσα από πολλούς ανθρώπους και χωρίς κάποια ουσιαστική απόσταση γιατί έτσι έχουν τα πράγματα. Γιατί δεν υπάρχει άλλος χώρος. Γιατί όλοι φεύγουν προς τις ίδιες κατευθύνσεις. Κάποιοι φορώντας τη μάσκα τους κανονικά, άλλοι φορώντας της στο πιγούνι, ενώ υπάρχουν και αυτοί που… δεν ασχολούνται μωρέ με αυτά τα πράγματα.

Δεν είμαι εδώ για να κρίνω τα μέτρα, αλλά για να επισημάνω τι συμβαίνει στον κόσμο μέσα στον οποίο ζω. Έναν κόσμο χωρίς κάποια λογική. Που ο μέσος άνθρωπος σκέφτεται πώς θα προστατευτεί από το πρόστιμο και όχι από τον κορωνοϊό. Γιατί τα 150 ευρώ «τσούζουν».

Κάπου εδώ θα… τολμήσω να γράψω ότι είναι δικαίωμά σου να πιστεύεις ή όχι στην ύπαρξη του κορωνοϊού. Δεν έχεις όμως κανένα δικαίωμα να θέσεις σε κίνδυνο τη ζωή κάποιου άλλου. Γιατί αυτός από τον οποίο θα περάσεις δίπλα, ίσως να πιστεύει στον κορωνοϊό. Ίσως να φοβάται. Ίσως να σκέφτεται τον πατέρα του που έχει στο σπίτι και ο οποίος έχει ένα σορό προβλήματα υγείας. Κι εσύ -σοβαρά τώρα- αδιαφορείς; Δε σε νοιάζει για τον εαυτό σου και για τους δικούς σου; Ενδιαφέρσου για τον διπλανό σου… Είναι κι αυτό πολύ σημαντικό!

Πρώτη δημοσίευση: neakriti.gr

Έτσι φανταζόσουν την ενηλικίωση;

Είμαι μόλις 24 ετών.

Με θυμάμαι μικρή να βιάζομαι να μεγαλώσω. Έβλεπα τη μεγαλύτερη αδερφή μου να βγαίνει από το σπίτι χωρίς να λέει που και με ποιους πάει, και ζήλευα που εγώ δεν μπορούσα να το κάνω. Κατέβαινα στο κέντρο με τη μαμά μου και σκεφτόμουν ότι θα ήθελα τόσο πολύ να πηγαίνω μόνη μου, να μπαίνω στο λεωφορείο χωρίς να με κρατάει κάποιος από το χέρι. Ήμουν στην Έκτη Δημοτικού και γκρίνιαζα που δεν είχα κινητό. Στο Δημοτικό προσποιούμουν και έκανα ότι είμαι μία γυναίκα η οποία έχει σχέση, συγκατοικεί με τον σύντροφό της κτλ... Και έχω να θυμηθώ άλλα τόσα παραδείγματα.

Μεγάλωσα που λέτε, ενηλικιώθηκα! Τελείωσα το σχολείο και πλέον δεν είναι αναγκαστικό να σηκώνομαι από τις 7.30 το πρωί παρά μόνο αν έχω κάποια υποχρέωση.

Τι κατάλαβα; Μεγάλωσα και βρίσκομαι σε έναν κόσμο που η υπομονή είναι το must αξεσουάρ της εποχής ιδιαίτερα για τους νέους οι οποίοι προσπαθούν να μην πουλήσουν τα όνειρά τους. Αλλά έχουν προβλήματα.

Μπορεί να κάνουν άσχετη δουλειά από αυτή που σπούδασαν. Μπορεί να κάνουν τη δουλειά που πάντα ήθελαν, αλλά να μην αμείβονται έτσι ώστε να μπορούν να ζήσουν εντελώς ανεξάρτητοι. Είναι αυτή η εποχή που οι άνθρωποι παρακαλούν για μία προκήρυξη σε εργασία σύμβασης 3 μηνών και πρέπει να λένε και «ευχαριστώ». Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τους άλλους που λαμβάνουν τα αυτονόητα (τον βασικό μισθό και τα επιδόματα στην ώρα τους) και πάλι πρέπει να λένε «ευχαριστώ». Κι ας μην μπορούν να νοικιάσουν ολομόναχοι ένα σπίτι. Κι ας μπορούν να πάνε διακοπές για τρεις μέρες μέχρι τα Χανιά με την προϋπόθεση ότι μένουν με τους γονείς τους.

Γιατί αν τολμήσεις να μιλήσεις, βγαίνεις ο κακός της υπόθεσης.

Γιατί πολλές φορές αυτός ο κόσμος σε τραβά με τη μία στον πάτο και θέλει δύναμη για να βγεις από εκεί.

Γιατί σ’ αυτό τον κόσμο, βρίσκεις δίπλα σου ανθρώπους που δεν γνωρίζουν καθόλου τον εαυτό τους. Που σε πληγώνουν ηθελημένα ή όχι. Που και εκεί πρέπει να κάνεις υπομονή.

Γιατί ο 24χρονος να πρέπει να κάνει τόση υπομονή;

Υπομονή στο εργασιακό περιβάλλον.

Υπομονή σε μία σχέση.

Υπομονή μέσα σε ένα σπίτι.

Υπομονή για κάτι καλύτερο.

Ακόμα κι αν βρεις συνώνυμο της λέξης «υπομονή» γιατί δεν μπορείς να την ακούς άλλο, η ουσία είναι η ίδια.

Άνθρωποι 24 ετών και στην πλειοψηφία τους θλιμμένοι; Αλήθεια; Αυτός είναι ο κόσμος μας;

Και η βλακεία ποια είναι; Προσπαθείς να βρεις την αισιοδοξία, τη δύναμη και τα κότσια ξαπλωμένος σε ένα ξέφωτο, κοιτώντας τ’ αστέρια.

Και είσαι μόλις 24 ετών…   

Καλό βράδυ..

Giwta Ar..:**