Το λίγο*

 «Το λίγο σε σκοτώνει, γιατί είναι λίγο. Όχι γιατί δεν είναι τίποτα.»*

Το λίγο δεν είναι το τίποτα. 

Το λίγο είναι ένα ψίχουλο.

Από εκείνα που σου δίνουν και μετά ψάχνεις να δεις αν υπάρχει άλλο.

Σαν τη σοκολάτα. Τρως ένα κομμάτι και σου παίρνουν την υπόλοιπη.

Εσύ έχεις γλυκαθεί, αλλά σοκολάτα πλέον δεν υπάρχει. 

Είναι μια αγάπη. Είναι μια ελπίδα που ήρθε κι έφυγε. 

Όταν ξέρεις ότι δεν έχεις τίποτα, το παίρνεις απόφαση και προχωράς. 

Το λίγο όμως; Αυτό το λίγο σε κρατάει δέσμιο και μένεις κάπου που σίγουρα δεν αντέχεις. 

Το λίγο σου δίνει αυτό που θέλεις για να μείνεις. 

Είναι κάτι που λαχταράς, αλλά ποτέ δε σε χορταίνει. 

Ποτέ δε θα σε χορτάσει. 

Πόση ψυχή χρειάζεται για να προσπεράσεις το ψίχουλο; 

Πόση δύναμη χρειάζεται για να μην αφήσεις κανένα "λίγο" να σου μαράνει την καρδιά;

Υπάρχουν άνθρωποι που λένε a priori "όχι" σε αυτό το άτιμο το λίγο; Ή άνθρωποι που έμαθαν να λένε "όχι" μέσα από τον πόνο και τον χρόνο; 

Έχω τόσο καιρό να γράψω εδώ. Πάνω από χρόνο. Δεν ξέρω πόσοι είστε ακόμα σ' αυτή την παρέα, αλλά εύχομαι πολλοί. Γιατί εδώ πέρα, στην Εδέμ, κατοικεί ακόμη η έφηβη ψυχή μου. Και η ανάγκη για γράψιμο, μου βγήκε τόσο αβίαστα που πραγματικά με συγκινεί. Γιατί πάντα που άρεσε να γράφω και να μοιράζομαι τις σκέψεις μου. 

Όσο καιρό λείπω από εδώ, εξακολουθώ να γράφω αλλά random. Σε τετράδια, ατζέντες, σημειωματάρια. Σκέψεις και συναισθήματα. Ευτυχώς αυτό δεν το έχω χάσει. Η ανάγκη να γράφω, υπάρχει ακόμα. Και αυτό το γεγονός, είναι από τα λίγα που με γεμίζουν αισιοδοξία. 

Την Εδέμ την έχω από τα 16 μου. Σήμερα είμαι 30 και κάτι. Μεγάλωσα. Ωρίμασα. Έμαθα. Η ζωή μου έφερε διάφορα. Και μου φέρνει ακόμα. 

Παράπονα έχω από τη ζωή. Κουρασμένη είμαι. Αλλά δεν τα παρατάω. Γιατί δε θέλω απλά να επιβιώνω. Θέλω να ζω. Όπως κι αν γίνεται αυτό. Χωρίς χάρτη. Χωρίς μπούσουλα. 

*Στίχος της Κικής Δημουλά από την ποιητική συλλογή "Το λίγο του κόσμου"