Journaling ή αλλιώς «Τι είμαι; Κανένα παιδάκι;»

Και για να συνεχίσω τον τίτλο... «Τι είμαι; Κανένα παιδάκι να κρατάω ημερολόγιο;».

 

Είμαι αυτός ο άνθρωπος που έχω πει τόσες πολλές φορές «Να γράφετε!», το έχω επεξηγήσει κιόλας με κάθε πιθανό τρόπο. Οπότε αν με κάνεις unfollow από τα social media επειδή σε έπρηξα... ε κακό δικό σου (πόσο αστεία δεν είμαι).

Τα οφέλη που έχει το να καταγράφεις τις σκέψεις σου, αν όχι καθημερινά, τουλάχιστον όσο πιο συχνά μπορείς, είναι πολλά. Και τα έχω δει σε εμένα. Γι’ αυτό μπαίνω στη διαδικασία να τονίζω τη σημασία του journaling.  

Μέσα από το γράψιμο, οι σκέψεις αποκτούν υπόσταση και παύουν να είναι αόριστες.

Έχεις τη δυνατότητα να ανατρέχεις στα γραπτά σου. Να διαβάζεις όσα έγραψες και να αναβιώσεις όσα ένιωθες την εκάστοτε στιγμή. Να παρατηρείς τις αλλαγές στον εαυτό σου. Γενικά... να σε παρατηρείς!

Όμως πέρα από όλα αυτά, το να γράφεις σε βοηθά μέσα στην καθημερινότητά σου. Δε χρειάζεται να γράψεις σελίδες ολόκληρες. Θα υπάρχουν μέρες που το χέρι θα «τρέχει» και άλλες που με το ζόρι θα γράφεις δύο προτάσεις. Αρκεί να γίνει η αρχή. Ναι, θα ήταν ιδανικό η αρχή να είχε γίνει από τότε που είχες ξεκινήσει να μαθαίνεις την Άλφα-Βήτα, αλλά αφού δεν έγινε τότε, ας γίνει τώρα... Ας γίνει συνήθεια! Είναι δύσκολο να αλλάξουμε συνήθειες, όμως με λίγη συνέπεια, μπορούμε να χαρίσουμε... θαύματα στον εαυτό μας.

Το να κρατάς, λοιπόν, ημερολόγιο δεν είναι καθόλου παιδικό χόμπι. Για παράδειγμα, εγώ κρατάω ημερολόγιο από το 2006, έχω το ίδιο μέχρι σήμερα και δυστυχώς δε νιώθω συχνά παιδί. Ναι, έχω ακόμα κενές σελίδες γιατί δε γράφω καθημερινά εκεί. Εντάξει, είμαι περίπτωση, γράφω σε πολλά τετράδια και γενικά... όπου βρω.

Δεν είμαι ψυχολόγος. Δεν είμαι ειδικός. Είμαι ένας άνθρωπος που το έχω... εξασκήσει το «άθλημα», έχω δει μακροπρόθεσμα τι μου προσφέρει και έχω δοκιμάσει διάφορους τρόπους σε όλες εκείνες τις φάσεις που... δεν ήμουν σε φάση.

Με «ξεφουσκώνει», με βοηθά να συγκεντρωθώ σε αυτό και παράλληλα να ξεδιαλύνω λίγο το κουβάρι που υπάρχει στο μυαλό μου.

Άσε το χαρτί και το μολύβι

Συνήθως λένε να γράφεις σε χαρτί γιατί αναγκάζεσαι να μειώσεις ρυθμούς και αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη σταδιακή υποχώρηση του στρες.

Ωστόσο, στην εποχή μας χρησιμοποιούμε τόσο πολύ το κινητό και το laptop που οι γραμμές ενός τετραδίου μας φαίνονται ως μακρινή ανάμνηση και ξένη. Δοκίμασε, λοιπόν, να γράψεις σε ένα Word ή στο σημειωματάριο του κινητού σου. Η ταχύτητα με την οποία πληκτρολογείς, δεν αποκλείεται να αποτελέσει κίνητρο για εσένα, νιώθοντας περισσότερο παραγωγικός εκείνη τη στιγμή.

Γενικά, δοκίμασε όλους τους τρόπους και κράτα αυτόν που σε βολεύει. Ή κράτα τους όλους και χρησιμοποίησέ τους έτσι όπως εσένα σε βοηθάνε.

Οι σκέψεις είναι δικές σου

Είναι ωραία αυτά τα motivation quotes, οι οριακά... μαρκετίστικες προσωπικές ιστορίες που γράφουμε κάτω από τις λεζάντες. Είναι αληθινές, αλλά και γενικές ταυτόχρονα. Το να γράψεις σε μια λεζάντα «ναι, ήταν μια δύσκολη χρονιά αλλά δεν έχω παραιτηθεί» είναι κάτι όμορφο. Όμως δε γράφεις γιατί ήταν μία δύσκολη χρονιά (και δεν οφείλεις να το γράψεις δημόσια). Αυτό μπορείς να το κάνεις στο ημερολόγιό σου. Να γράψεις καθαρά τα συναισθήματά σου. Να καταγράψεις κάθε σου σκέψη χωρίς ντροπές, χωρίς ενοχές. Αυτά τα γραπτά ανήκουν σε εσένα και δεν προορίζονται για να τα διαβάσουν άλλοι. Φυσικά είναι πολύ βοηθητικό να μιλάς στους ανθρώπους που εμπιστεύεσαι και σε κάνουν να νιώθεις καλά. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Που θέλω να καταλήξω; Γράψε ελεύθερα, χωρίς φίλτρα. Αρκετά δε φιλτράρουμε τα πράγματα μέσα στην καθημερινότητά μας; Ο μόνος που μπορεί να μας λογοκρίνει σε όλη αυτή τη διαδικασία είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Ε ας μην του το επιτρέψουμε.

Γράψιμο με την τσίμπλα στο μάτι;

Όταν έμαθα την ορολογία “journaling”, το ομολογώ... έψαξα λεπτομέρειες γι’ αυτό, κι ας το έκανα χρόνια, όπως το έκανα. Ήθελα να δω τι αναφέρουν στο internet γι’ αυτή τη διαδικασία. Ειλικρινά, ήταν σα να έψαχνα για κάποιο θέμα υγείας στη Google που καταλήγει να σου λέει ότι θα πεθάνεις. Αρχικά ξαφνιάστηκα γιατί εγώ τα μισά από αυτά που έγραφαν τα άρθρα δεν τα έκανα, ή τέλος πάντων τα έκανα με διαφορετικό τρόπο. Αφού φίλτραρα τις πληροφορίες (εδώ κολλάει το φίλτρο), γέλασα με κάποιες συμβουλές και προχώρησα.

Μία από αυτές τις συμβουλές ήταν να γράφεις (ό,τι γράφεις) το πρωί, με το που ξυπνάς, πριν κάνεις οτιδήποτε άλλο (εντάξει, πήγαινε πρώτα μια τουαλέτα).

Ε για εμένα που το πρωί σηκώνομαι με το ζόρι από το κρεβάτι, αυτή η χρονική στιγμή της ημέρας δε με βολεύει, τι να κάνουμε. Για να ξυπνήσω τον εγκέφαλό μου, προτιμώ να σηκωθώ και να βάλω μουσική ή να κάνω έναν διαλογισμό και έπειτα να ετοιμαστώ για τη δουλειά.

Γράφω μέσα στη μέρα ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ. Ακόμη κι αν είναι στην αναμονή στην τράπεζα.

Δε χρειάζεται να το δεις ως αγγαρεία γιατί δε θα το κάνεις και δικαιολογημένα. Δε χρειάζεται να γράφεις κάθε μέρα. Χρειάζεται να έχεις ένα πρόγραμμα. Να λες ότι έστω μία φορά την εβδομάδα (π.χ. κάθε Πέμπτη) θα γράφεις. Τις σκέψεις σου. Κάτι όμορφο που έγινε μέσα στην εβδομάδα. Κάτι που σε ζόρισε. Μία κουβέντα που δεν έκανες, μία στιγμή που ένιωσες ότι αδικήθηκες. Οτιδήποτε. Όχι σελίδες ολόκληρες. Όσο σου βγαίνει κάθε φορά. 

Εσύ φτιάχνεις το ημερολόγιο σου με τον τρόπο που σου αρέσει, σε βολεύει, σε βοηθάει. Αρκεί να είσαι συνεπής σε αυτό.

Το «τέλειο»

Ως άνθρωποι, έχουμε την τάση να θέλουμε να φτάσουμε την τελειότητα (ναι, τη γνωστή τελειότητα, την αψεγάδιαστη, που δεν υπάρχει).

Τα γραπτά μας, όμως, δε χρειάζεται να είναι τέλεια. Ούτε τα γράμματά μας. Ούτε το μολύβι μας. Ούτε ο χώρος. Και αν είναι δυνατόν, ούτε οι σκέψεις μας.

Αλλά ένα σημειωματάριο – ημερολόγιο που θα έχει ένα όμορφο εξώφυλλο και γενικά θα ταιριάζει με την αισθητική μας, μπορεί να αποτελέσει κίνητρο για να ξεκινήσουμε να γράφουμε.

Γράψε όπου σε εμπνέει

Αλίμονο! Δεν είναι απαραίτητο να γράφεις μόνο στο σπίτι σου. Κάποιες φορές θα μπορείς, κάποιες άλλες όχι. Μπορεί να το κάνεις σε μία ήσυχη καφετέρια. Ή και στα κλεφτά ένα πεντάλεπτο στη δουλειά σου.

Fun fact: Περνάω φάσεις που στο σπίτι θέλω να πηγαίνω μόνο για να κοιμάμαι. Δεν μπορώ να διαβάσω, να γράψω. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα απ’ αυτά εκεί μέσα. Μία τέτοια φάση είναι και αυτή που περνάω τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στο σπίτι μου, που αυτό σαφώς είναι θέμα ψυχολογίας κα καταστάσεων. Παλεύω να τελειώσω ένα βιβλίο που έχει τον ατελείωτο στο σπίτι. Προσπαθώ να γράψω μια πρόταση και μου φαίνεται γελοία. Έχω όμως την πρόθεση να κάνω και τα δύο: Και να τελειώσω το βιβλίο, αλλά και να εκφράσω τις σκέψεις μου γραπτά. Έχω βρει, λοιπόν, κάποια σημεία, κάποιες καφετέριες στην πόλη, που με εμπνέουν να πάω να κάτσω και να συγκεντρωθώ. Δε θα το κάνω κάθε μέρα γιατί η καθημερινότητα είναι φορτωμένη, αλλά θα προσπαθήσω να... μοιράσω το διάβασμα και το γράψιμο σε σπίτι και εξωτερικό χώρο. Τότε και οι δύο διαδικασίες κυλούν πιο εύκολα.  

Και στο κάτω – κάτω, αφού κάτι τέτοιο με βοηθάει, γιατί να μην το κάνω;

Φτιάξε τη συνθήκη έτσι ακριβώς όπως ΕΣΥ θέλεις!

*Όλα τα παραπάνω δεν τα γράφω ως «συμβουλές». Τα γράφω πιο πολύ γιατί θέλω να καταλάβεις ότι ο καθένας μας έχει το δικό του τρόπο να τα κάνει τα πράγματα. Το γράψιμο, όπως π.χ. και ο διαλογισμός, έχουν αποδεδειγμένα οφέλη στην ψυχική μας υγεία. Το ότι δεν τα έχουμε στην καθημερινότητά μας, είναι επειδή δεν τα βλέπαμε να γίνονται τόσο συχνά. Γιατί, λοιπόν, να μην αποκτήσουμε νέες συνήθειες οι οποίες θα μας κάνουν και πιο λειτουργικούς; Κι ας μας φαίνονται «αστείες» εκ πρώτης όψεως... Προσωπικά έχω «λουστεί» όλα αυτά με τα οποία γελούσα.  

Γέννηση.

Πώς πονάμε όταν γεννιόμαστε;

 

Μισάνοιχτα τα μάτια, αντικρύζουν ένα δυνατό φως.

Οι ήχοι πιο έντονοι απ’ αυτούς που γνωρίζαμε.

Η θερμοκρασία ψυχρή και οι πνεύμονες αρχίζουν τη δουλειά τους.

 

Ανάσα και σοκ.

 

Νέα ατμόσφαιρα, νέα αίσθηση, νέος κόσμος.

Όλα διαφορετικά απ’ όσα ξέραμε.

Φόβος και άγχος για το καινούριο.

Όχι το άγνωστο. Το καινούριο.

Και περιέργεια.

 

Άραγε έτσι πονάμε κάθε που αλλάζουμε;

Απολογισμός.

Θα μου επιτρέψετε στο παρακάτω κείμενο να αναιρέσω τον εαυτό μου; Εντάξει βρε παιδί μου, σε ένα μικρό βαθμό…

Ολοκληρώνεται το 2022 και μας πιάνει όλους αυτή η ανάγκη για απολογισμούς και για νέους στόχους. Πολλούς στόχους. Με τους στόχους, λοιπόν, έχω πάθει κάτι τους τελευταίους μήνες.

Συχνά μακρινοί, συχνά πολλοί, συχνά δεν ξέρουμε τι ζητάμε και τι θέλουμε να κάνουμε το νέο χρόνο. Είμαι αυτή που εξακολουθώ να βάζω στόχους, οκ; Κι ας μην… μιλάω με τα καλύτερα λόγια γι’ αυτούς τώρα. Όμως έχω παρατηρήσει ότι όσο περνά ο καιρός, τους κάνω ένα… τσικ πιο γενικούς. Γιατί; Γιατί καλή στα λόγια η «απογοήτευση», «να τρώμε τα μούτρα μας», «θα προσπαθήσεις παραπάνω την επόμενη φορά» κτλ, όμως στην πράξη τα πράγματα είναι λιγάκι πιο δύσκολα.

Πέρασα από πολλά στάδια με τους στόχους μου. Από το «δε με νοιάζει» στο «γαμώτο δεν τα κατάφερα». Ωστόσο, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι οι στόχοι καλό θα ήταν να μοιάζουν με την εξέλιξη όσων έχουμε καταφέρει μέχρι στιγμής και όχι να βασίζονται σε ένα ολοκαίνουριο έδαφος. Όχι πως και αυτό είναι κακό, αλλά νομίζω έχει μεγαλύτερο ρίσκο.

Έχω εικόνα του τι θέλω για το 2023. Τα έγραψα πάνω – κάτω και στο γράμμα μου προς τον Άγιο (πριν κρίνετε, το έχουμε αναλύσει ήδη από το 2014 αυτό).

Για να μη μου φέρνουν, λοιπόν, πλέον άγχος οι στόχοι, προσπαθώ να είναι όσο πιο κοντά σε εμένα γίνεται. Δε θα πω ότι δε θα βάλω κανένα στόχο, γιατί όπως πολλοί άλλοι άνθρωποι, έτσι κι εγώ έχω αυτή την τάση. Από ‘κεί και πέρα όμως, παλεύω συνεχώς μέσα στο έτος για κάτι καλύτερο και γενικά για ό,τι προκύπτει (διότι έχουμε και τα απρόοπτα).

Πάντως, δίνω μεγαλύτερη σημασία στον απολογισμό της χρονιάς. Μέσα από αυτή τη διαδικασία καταλαβαίνω σε τι σημείο βρίσκομαι. Το προτείνω και σε εσάς να δίνετε μεγάλη βαρύτητα στον απολογισμό και να τονίζετε στον εαυτό μας όσα έχετε καταφέρει, για να παίρνετε δύναμη.

Μπορώ να πω ότι αυτό το έτος με θαύμασα. Αντιμετώπισα δύσκολες συναισθηματικά καταστάσεις, απογοητεύτηκα πολύ. Κατάφερα να σηκωθώ με τους δικούς μου ρυθμούς. Είδα τον τρόπο και όποτε χρειαστεί, πιο εύκολα ή πιο δύσκολα, θα μπορέσω να το ξανακάνω. Με είδα να αλλάζω στην ουσία μου. Συμπεριφέρομαι σε «ίδιες» καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο, πολύ πιο αποτελεσματικό. Αναζητώ την καλύτερη λύση για εμένα. Με προσέχω λιγάκι περισσότερο σε όλα τα επίπεδα. Νομίζω ότι μέσα στο 2022 κατανόησα πόσο σημαντικό είναι να αγαπάμε τον εαυτό μας. Κατάφερα να με αγαπήσω και να μου κάνω συχνά – πυκνά «πατ πατ» στην πλάτη, αντί να με κρίνω για τα πάντα. Προσπάθησα να ακούσω τις ανάγκες μου. Να πάρω κάποιες ανάσες παραπάνω για να αντιμετωπίσω ό,τι με δυσκολεύει. Να διεκδικήσω κάποια «θέλω» μου. Να αφήσω ανθρώπους να μπουν και να βγουν από τη ζωή μου, κρατώντας αυτούς που πραγματικά χρειάζομαι και που δε με κάνουν να έχω δεύτερες σκέψεις. Έχω δουλειά ακόμα σε πολλά πράγματα, αλλά δε χάνω το κουράγιο μου.

Για εμένα το 2022 ήταν σαν συνέχεια του 2021. Χρονιά μεταβάσεων και αλλαγών. Απλά τώρα είδα πιο απτά τα αποτελέσματα των κόπων μου.

Ελπίζω όντως να ήταν τριλογία τα τελευταία τρία χρόνια, από τον κορωνοϊό και μετά, και το 2023 να μας (μου) τα φέρει λιγάκι πιο ομαλά. Θα το είχα ανάγκη.

Να έχετε μία όμορφη χρονιά.

Μπερδεμένοι.

Πονάμε αθόρυβα.

Έτσι έχουμε μάθει.

Κλαίμε με το σταγονόμετρο.

Και μιλάμε χωρίς ουσία.

Ακούμε και διαβάζουμε δίχως να καταλαβαίνουμε.

Δυσκολευόμαστε να πούμε σε έναν άνθρωπο πώς νιώθουμε.

Δίνουμε «μάχη» για να καταφέρουμε να μιλήσουμε.

Μπερδευόμαστε στο τι θέλουμε.

Έτσι, πώς να καταλάβουμε τι θέλει ο άλλος;

Και φοβόμαστε.

Να πούμε ένα «σ’ αγαπώ».

Να ερωτευτούμε ή να δηλώσουμε τον έρωτά μας.

Κι αυτό που δεν καταλαβαίνουμε είναι πως τίποτα δεν είναι πιο αποτελεσματικό από το πρώτο μας βήμα.

Όποιος θέλει τα πολλά, αλήθεια χάνει και τα λίγα;

«Όποιος θέλει τα πολλά, χάνει και τα λίγα».

Με αυτή τη φράση δε μας μεγάλωσαν; Κι αν όχι οι γονείς μας, σίγουρα ο κοντινός περίγυρος φρόντιζε να μας το υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία.

Και ο προβληματισμός γι’ αυτή τη φράση «γεννήθηκε» μέσα μου κάποια στιγμή πριν καιρό, όταν εγώ η ίδια έκανα σκέψεις που δεν ήταν καθόλου βοηθητικές για εμένα, για να πάω μπροστά και να εξελιχθώ. Σκέψεις που κατά καιρούς όλοι έχουμε κάνει. Για παράδειγμα, ότι δεν αξίζουμε την προαγωγή, ότι καλό θα ήταν να μη διεκδικήσουμε μεγαλύτερο μισθό αφού και με αυτόν τα βγάζουμε πέρα ή να μείνουμε στη σχέση η οποία δε μας καλύπτει διότι... ε δε μας χτυπάει κιόλας.

Και πολύ συχνά, όταν διστάζουμε να ζητήσουμε το κάτι καλύτερο, «παίζει» στο μυαλό μας αυτή η φράση... Όποιος θέλει τα πολλά, χάνει και τα λίγα. Ας κάτσουμε στ’ αυγά μας. Σωστά; Αφού δεν είναι τόσο άσχημα και στα λίγα.  

Αναρωτιέμαι... Βολεύει να μη διεκδικούμε ό,τι θέλουμε; Βολεύει εμάς που παραμένουμε στη ζώνη ασφαλείας μας ή τον άλλο από τον οποίο θα το ζητήσουμε; Μάλλον και τις δύο πλευρές βολεύει.

Πάντως, κανείς δε φρόντισε να μας πει ότι μένει στα λίγα όποιος δε ζητάει τα πολλά!

Μένουμε στο ίδιο μοτίβο σχέσης όταν δε ζητάμε αυτό που θέλουμε.

Μένουμε στο ίδιο εργασιακό περιβάλλον όταν κρατάμε το στόμα μας κλειστό.

Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να τελειώσει αυτή η σχέση ή να... απολυθούμε στη χειρότερη όταν διεκδικήσουμε τα περισσότερα. Πάντα υπάρχει η πιθανότητα να μείνουμε και στα ίδια, αυτά τα «λίγα». Όμως είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο να λάβουμε όσα διεκδικήσαμε.

Σε όποια από τις παραπάνω εκδοχές, θα χτυπήσει μέσα μας το καμπανάκι της αυτοεκτίμησης. Ίσως να νιώσουμε όμορφα που καταφέραμε και ζητήσαμε αυτό που θέλαμε, κι ας μην το πήραμε. Σίγουρα, όμως, θα το έχουμε βγάλει από μέσα μας. Και αυτό αξίζει το ρίσκο... Αν μπορεί να χαρακτηριστεί ρίσκο.

Κι αν είναι να μείνουμε για πάντα στα «λίγα», ας το παίξουμε κορώνα – γράμματα κι ας τα χάσουμε. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα βρούμε τα «πολλά».

 

Ντροπιασμένη ευτυχία.

Τι δυστυχία.

 

Να περπατάς μέσα στα πιο όμορφα χρώματα.

Να μυρίζεις τα πιο ωραία αρώματα.

Να αγκαλιάζεις το απαλό αεράκι.

Να αγγίζεις τη δροσερή ατμόσφαιρα.

 

Κι εσύ να ντρέπεσαι να χαρείς.

Να φοβάσαι να αισθανθείς.

Να πονάς για την ευτυχία που δε σου επιτρέπεις να ζήσεις.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στον τέταρτο κύκλο της mini Σκυτάλης που διοργανώνει η Μαίρη από το blog Γήινη Ματιά.

«Ζήλεψα» από άλλους φίλους bloggers, όπως η Κατερίνα από το Pause Blog, η Ρούλα από το blog Σμαραγδένια και η Αριστέα μας που συμμετείχαν. Εκμεταλλεύτηκα την ανάγκη μου να γράψω και χάρηκα που βρέθηκα στο χώρο της Μαίρης, η οποία δίνει κι εκείνη με τον τρόπο της την ώθηση σε όλους μας να μη σταματάμε να γράφουμε, να δημιουργούμε, να βάζουμε κάτω τις σκέψεις μας.

Διαβάστε ΕΔΩ όλες τις συμμετοχές και την πρόσκληση συμμετοχής.

Λύτρωση.

Άνθρωποι.

Περίπλοκα όντα.

Περίπλοκα γινόμαστε ή γεννιόμαστε.

Κλεινόμαστε και χανόμαστε.

Ανθίζουμε και λάμπουμε.

Και πάλι πίσω.

Βουλιάζουμε στα συναισθήματα.

Αυτά που εκφράζουμε.

Και αυτά που δεν καταλαβαίνουμε.

Βγάζουμε νύχια σε όποιον μας πλησιάζει.

Αρνούμαστε να μας αγγίξουν.

Να μας χαϊδέψουν.

Να μας αγκαλιάσουν.

Και ξάφνου εμφανίζεται η ανάγκη.

Να βγούμε απ’ την ακινησία.

Να λυγίσουμε.

Να αφεθούμε στον εαυτό μας.

Να αφεθούμε στους άλλους.

Να κλείσουμε τα μάτια μας.

Να χαθούμε σε μια αγκαλιά.

Οι παλμοί να επανέλθουν.

Το δάκρυ να κυλήσει.

Λύτρωση.