«Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας που μας πνίγει από παντού,
παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες
αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά».
Χαμός στο καφενείο. Από τότε που έμεινε εκείνη η διάσημη τραγουδίστρια στην περιοχή, οι δρόμοι κάθε μέρα είναι ασφυκτικά γεμάτοι. Έλληνες και ξένοι, χαμογελαστοί και θλιμμένοι, όλοι περνούν από τα σοκάκια της περιοχής και οι περισσότεροι απ' αυτούς έχουν κάτσει στο καφενείο για να πιουν το καφεδάκι τους το πρωί ή για να τσιμπήσουν ένα μεζεδάκι το βράδυ.
Το καφενείο... αυτό το καφενείο δεν είναι ένα απλό μαγαζί. Πολλοί όταν ακούν αυτή τη λέξη σκέφτονται πως θα πηγαίνουν μόνο άντρες μεγάλοι σε ηλικία που θέλουν να παίξουν τάβλι και να πιουν το ουζάκι τους. Φυσικά το καφενείο προσφέρει και τα δύο, αλλά η διαφορά του είναι πως οι μόνιμοι θαμώνες του είναι άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας. Να, τους τελευταίους δύο μήνες έρχεται τακτικά τα πρωινά μία παρέα παιδιών τα οποία μόλις τελείωσαν το Λύκειο και μαγεύτηκαν από το χώρο. Και ποιος βέβαια δε θα μαγευόταν, ιδιαίτερα μετά την ανακαίνιση που έγινε..
Ένας όμορφος χώρος με άσπρα και μαύρα πλακάκια, πάτωμα όμοιο με σκακιέρα. Μερικά ξύλινα τραπεζάκια τα οποία κοσμούν καθημερινά φρέσκα λουλούδια. Τα πρωινά έπαιζε χαλαρή μουσική και το βράδυ μετατρεπόταν σε ένα υπέροχο κουτούκι και να σου τα τσιφτετέλια, να σου τα ζεϊμπέκικα, όλοι γλεντούσαν.
Ο κυρ Μιχάλης είχε απαγορεύσει αυστηρά την τηλεόραση στο μαγαζί του. Ούτε είχε σύνδεση με το internet. Όλες αυτές οι "τεχνολογίες", όπως τις έλεγε, τον εκνεύριζαν. Αυτός είχε μάθει να ζει δίπλα στη θάλασσα, να της μιλάει όταν η ψυχή του ήταν φουρτουνιασμένη, ιδιαίτερα μετά το θάνατο της γυναίκας του. Παιδιά δεν είχαν καταφέρει να αποκτήσουν, αλλά την κυρά Ελένη την αγάπησε πολύ.
Τα χρόνια όμως έχουν περάσει. Το νησί του μέρα με τη μέρα γίνεται και πιο γνωστό, Βέβαια η Κρήτη είναι γνωστή εδώ και πολλές δεκαετίες. Μα ο κυρ Μιχάλης αδιαφορεί για το παρελθόν. Πιστεύει πως τον κρατάει πίσω και μόνο αυτό δε θέλει. Τι κι αν νοσταλγεί που και που στιγμές ωραίες; Ανθρώπινο δε είναι; Εξάλλου σ' αυτό το καφενείο έχει ζήσει υπέροχες στιγμές.
Ο κυρ Μιχάλης λοιπόν έχει πια μεγαλώσει. Το καλοκαίρι το καφενείο μεγαλώνει, καθώς οι τζαμαρίες ανοίγουν και μπροστά στους ανθρώπους παρουσιάζεται μία αυλή με δέντρα αρκετά ψηλά για να κρύβουν τον ήλιο και να δροσίζουν τους επισκέπτες καθώς και πολλές γλάστρες με διάφορα φυτά και λουλούδια και κυρίως γιασεμιά πλημμυρίζουν το χώρο με την υπέροχη μυρωδιά τους. Το καλοκαίρι το καφενείο ομορφαίνει ακόμα περισσότερο.
Με την κίνηση που επικρατεί τον τελευταίο καιρό, ο κυρ Μιχάλης δύσκολα τα βγάζει μόνος του πέρα. Τρέχει πάνω-κάτω για να τα προλάβει όλα, μα τα πόδια του έχουν αρχίσει να τον πονάνε. "Αν ήταν εδώ η Ελένη μου", σκέφτεται πολλές φορές, "θα μου έδινε δύναμη και θα τα κατάφερνα καλύτερα". Μα τέτοιες σκέψεις τις απομακρύνει με ταχύτητα φωτός από το μυαλό του για να αφοσιωθεί ξανά στη δουλειά του. Ωστόσο ένα βράδυ, αφ' ότου έφυγε και ο τελευταίος πελάτης, αποφάσισε να κολλήσει ένα χαρτί στο τζάμι που τελικά λειτούργησε ως "σανίδα σωτηρίας".
"Ζητούνται άτομα για να δουλέψουν στο μαγαζί" διάβασε σιωπηλά η Λουκία στο χαρτί που ήταν κολλημένο στο τζάμι και γρήγορα κατευθύνθηκε προς την παρέα της.
-Παιδιά, είδατε τι έχει κολλήσει ο κυρ Μιχάλης στο τζάμι; , ρώτησε η Λουκία.
-Τι; Καμιά αφίσα των Guns 'n' Roses; ειρωνεύτηκε ο Στέφανος.
-Ηλίθιε! Ο άνθρωπος ζητάει άτομα για το μαγαζί!!
-Σοβαρά μιλάς; πετάχτηκε η Ανθή.
-Ναι ρε. Πηγαίνετε να δείτε αν δε με πιστεύετε!
-Ωραία, και τι μας το λες; ξανά είπε ο Στέφανος.
-Σκεφτόμουν, απάντησε η Λουκία, μήπως να πηγαίναμε να του πούμε να μας προσλάβει. Και οι τέσσερις δεν ψάχνουμε μία δουλειά να κάνουμε παράλληλα με τις σπουδές μας που θα ξεκινήσουμε;
-Μα πας καλά; Εδώ θα δουλέψουμε; αντέτεινε ο Στέφανος.
-Γιατί ρε Στέφανε; Σε χαλάει; Ένα μήνα δεν ψάχνεις στις εφημερίδες; Όλοι προϋπηρεσία θέλουν και κανένας μας δεν έχει. Τι λέτε; Να πάμε να του το πούμε;
-Δήμο, εσύ δε μιλάς; τώρα μίλησε η Ανθή.
-Τι να πω; απάντησε. Ο κυρ Μιχάλης μας συμπαθεί. Δύο μήνες τώρα είμαστε συνέχεια εδώ, το περιβάλλον είναι ωραίο.. δεν έχουμε να χάσουμε κάτι αν τον ρωτήσουμε.
-Μπράβο βρε Δήμο μου! Γι' αυτό σ' αγαπώ εγώ, γιατί είσαι λογικός!!! ενθουσιάστηκε η Λουκία
-Μα ελάτε ρε παιδιά!!!! παραπονέθηκε πάλι ο Στέφανος. Και τέλος πάντων, με τις σπουδές μας τι θα γίνει;
-Φαντάζομαι πως αν μας προσλάβει και τους τέσσερις, θα μπορέσουμε να μοιράσουμε τις δουλειές και δε θα έχουμε κανένα πρόβλημα με τους χρόνους μας. Είπε ήρεμα η Ανθή.
-Εξάλλου, φαίνεται πόσο πολύ κουράζεται ο κυρ Μιχάλης. Γιατί να μην τον βοηθήσουμε; είπε η Λουκία.
Αφού λοιπόν πείστηκε και ο Στέφανος -με δυσκολία βέβαια-, σηκώθηκαν από το τραπέζι τους και πήγαν μέσα στο μαγαζί όπου ο κυρ Μιχάλης ετοιμαζόταν να πάει να τους πάρει παραγγελία. Τα παιδιά ήταν ενθουσιασμένα με την προοπτική να δουλέψουν σ' αυτόν τον καφενέ, τον "καφενέ οδού ευτυχίας".
Το χαμόγελό τους όμως πάγωσε στην απάντηση του κυρ Μιχάλη.
-Δεν πάτε καλά μου φαίνεται.
Μετά από κάποια δευτερόλεπτα η Λουκία πετάχτηκε.
-Γιατί κύριε Μιχάλη; Επειδή δεν έχουμε εμπειρία; Μα αν δε μας προσλάβει κανείς, πώς θα αποκτήσουμε εμπειρία;
-Δεν είναι αυτό το πρόβλημα παιδιά μου.
-Τότε; ρώτησε ο Δήμος.
-Παιδιά, εσείς τώρα θα αρχίσετε τις σπουδές σας. Πρέπει να είστε αφοσιωμένοι στα μαθήματα σας και όχι να δουλεύετε από 'δω και από 'κει! Να διαβάζετε πρέπει και όχι να δουλεύετε!
-Εμείς θέλουμε να διευκολύνουμε τους γονείς μας και να βγάζουμε ένα χαρτζιλίκι. Αν δε μας προσλάβετε εσείς, σίγουρα κάπου αλλού θα δουλέψουμε.
Και σιγά σιγά κατάφεραν τα παιδιά να πείσουν τον κυρ Μιχάλη να δουλέψουν γι' αυτόν.
Τον άφησαν να ξεκουραστεί και ανέλαβαν να οργανώσουν το πώς θα δουλεύουν. Δηλαδή ο Δήμος τα κανόνισε όλα, ο ορθολογιστής της παρέας με την πολύτιμη βοήθεια της Ανθής.
Η Ανθή ήταν μία ήρεμη δύναμη που βρισκόταν δίπλα σε όλους, τους βοηθούσε στα προβλήματά τους και φυσικά στήριζε το Δήμο που τα έβρισκε σκούρα με την ενθουσιώδη Λουκία και τον ψηλομύτη Στέφανο.
Μέχρι να ανοίξουν τα πανεπιστήμια, τα παιδιά ήταν κάθε μέρα στο μαγαζί και τα πόστα εναλλάσσονταν σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχε φτιάξει ο Δήμος.
Ο Στέφανος μονίμως γκρίνιαζε διότι τίποτα δεν του άρεσε. Όταν ήταν στο ταμείο "γιατί είμαι στο ταμείο σήμερα;" . Όταν ήταν σερβιτόρος "γιατί σερβίρω εγώ σήμερα;". Ποιος τον άκουγε μάλιστα όταν ήταν στη λάντζα. Ήταν βλέπεις μεγαλωμένος στα πούπουλα. Οι γονείς του τον είχαν μη βρέξει και μη στάξει. Μοναχοπαίδι βλέπεις, κακομαθημένο από κούνια.
Όλοι οι άλλοι συμβιβάζονταν με τους "κανονισμούς" του μαγαζιού.
Έτσι λοιπόν περνούσαν τα χρόνια ήρεμα. Τα παιδιά αγάπησαν το μαγαζί και πιο πολύ τον κυρ Μιχάλη που είχε πάντα ένα γλυκό λόγο να τους πει.
Τελείωσαν τις σπουδές τους και προσπάθησαν να βρουν δουλειά πάνω στο αντικείμενο τους. Μα ό,τι κι αν έβρισκαν δεν αρκούσε για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Γι' αυτό και συνέχισαν να δουλεύουν παράλληλα στον καφενέ του κυρ Μιχάλη. Εξάλλου δύσκολα μπορούσαν να αποχωριστούν αυτό το μαγαζί που είχε γίνει πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους. Η Λουκία και η Ανθή φρόντιζαν πάντα τη διακόσμηση του μαγαζιού βάζοντας τις δικές τους γυναικείες πινελιές. Τα γιασεμιά για χρόνια συνέχισαν να γεμίζουν το χώρο με την υπέροχη μυρωδιά τους. Ο Δήμος από την άλλη προσπαθούσε να συνετίσει το Στέφανο και να τον κάνει να δει σοβαρά αυτή τη δουλειά. Μια μέρα μάλιστα είχαν τσακωθεί άσχημα. Ο Δήμος τότε έφυγε απ' το μαγαζί και εξαφανίστηκε για δύο μέρες. Τα τελευταία του λόγια προς το Στέφανο πριν φύγει ήταν: " αν δεν είσαι ικανός να μας βοηθήσεις στο μαγαζί, φύγε! Την τεμπελιά και τη γκρίνια σου την ανέχτηκα τόσα χρόνια, αλλά όχι πια! Ως εδώ! Σε βαρέθηκα!"
Όλοι είχαν τρομάξει με την αντίδραση του Δήμου γιατί αυτός πάντα ήταν υπομονετικός και σπάνια έχανε το μέτρο. Η διήμερη εξαφάνισή του φαίνεται πως ταρακούνησε το Στέφανο ο οποίος άρχισε να φέρεται πιο υπεύθυνα και να βοηθάει στο μαγαζί περισσότερο.
Ο κυρ Μιχάλης ένιωθε ευτυχισμένος ανάμεσά τους γιατί ήταν σαν ο Θεός να του έστειλε τα παιδιά που τόσα χρόνια στερήθηκε. Τον βοήθησαν και τον αγάπησαν σα να ήταν ο ίδιος πατέρας τους και μακάριζε την τύχη του.
Ο καιρός περνούσε. Ο Δήμος παντρεύτηκε την όμορφη και ήρεμη Ανθή, ενώ μετά από κάποια χρόνια η Λουκία και ο Στέφανος έβαλαν κι αυτοί την κουλούρα.
Μέσα σ' εκείνο το καφενείο έζησαν τα πάντα. Ο κυρ Μιχάλης πρόλαβε να δει τα "εγγόνια" του και έπειτα πήγε να βρει τη γυναίκα του που τόσο του είχε λείψει.
Τα ζευγάρια είχαν μεγάλα αποθέματα χαράς και έτσι μπόρεσαν να ξεπεράσουν το θάνατο που τους χτύπησε την πόρτα. Ο "καφενές της οδού ευτυχίας" ήταν πλέον οικογενειακή υπόθεση...
Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στις Ιστορίες του καφενέ #2 που διοργανώνει η πριγκίπισσα της μπλογκόσφαιρας, η Αριστέα!
Ελπίζω να σας άρεσε η ιστορία και να καταφέρατε να τη διαβάσετε με ευχαρίστηση. Είναι η πρώτη μου απόπειρα να γράψω μια τέτοια ιστορία και μακάρι να μου δοθεί κι άλλη ευκαιρία για να μπορέσω να βελτιωθώ.
Απόψε ήταν η βραδιά της Νατάσσας Μποφίλιου. Μία υπέροχη βραδιά.
Είναι φορές που την ακούω και αναρωτιέμαι πώς γίνεται να υπάρχει μία τόσο νέα, ζεστή φωνή σήμερα που όλα ξεπουλιούνται, το χρήμα είναι πάνω απ' όλα και η σκηνική παρουσία παίζει το μεγαλύτερο ρόλο..
Ξέρω πως σε πολλούς από εσάς φαίνεται αδιάφορη η μουσική που παίζουν αυτοί οι άνθρωποι και λογικό είναι. Ο καθένας έχει τις προτιμήσεις του.
Εγώ όμως απόψε συνειδητοποίησα πόσο σωστό ήταν αυτό που είχα γράψει πέρυσι σε άρθρο για τη συναυλία της.. "η φωνή της μαγεύει ακόμα και τους ίδιους τους μάγους".
Φέτος δεν ένιωσα την ανάγκη να τραγουδήσω μαζί της, παρά μόνο στο "εν λευκώ".
Μου αρκούσε να την ακούω και να τη βλέπω να δακρύζει τραγουδώντας.
Δεν έχω πάει σε συναυλίες πολλών καλλιτεχνών, αλλά από αυτές τις συναυλίες που έχω παρακολουθήσει, η Νατάσσα ξεχωρίζει.
Έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα να μεταδίδει στο κοινό της όλα όσα αισθάνεται. Στη χαρά της γελάμε, στη λύπη της κλαίμε. Σε κάνει να καταλαβαίνεις τους στίχους που τραγουδάς μαζί της! Δίνει όλο της το "είναι" χωρίς αναστολές και χωρίς φόβο!.. Τραγουδάει με την ψυχή της και αυτό σε λίγους καλλιτέχνες το βρίσκει κανείς.
Τα χρήματα που δίνει κανείς για το εισιτήριο αξίζουν και με το παραπάνω. Όχι μόνο για τη Μποφίλιου, αλλά και για όλους όσους την πλαισιώνουν. Δεν είμαι ειδικός γιατί δεν ασχολούμαι με τη μουσική, αλλά σίγουρα γίνεται πολύ καλή δουλειά, διαφορετικά δε θα γινόταν τέτοιος χαμός.
Ο σεβασμός και η αγάπη που υπάρχουν μεταξύ τους ίσως είναι ένα στοιχείο που κάνει τις παραστάσεις τους τόσο ξεχωριστές. Οι ματιές που έριχνε η Μποφίλιου στους συνεργάτες της μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. Αγάπη έκρυβαν.
Και της αξίζουν συγχαρητήρια γιατί κατάφερε οι συναυλίες της να είναι sold out μέσα σε μία χρονιά προβάλλοντας η δουλειά της και όχι ξεπουλώντας την προσωπική της ζωή για τη δόξα και το χρήμα, όπως κάνουν πολλοί σημερινοί "καλλιτέχνες"
Την βλέπω σαν μία άυλη μορφή που μπορεί και με μαγεύει. Δε θέλω να την απομυθοποιήσω. Δε με βλάπτει και αυτή η πλάνη είναι ωραία. Σε μία πραγματικότητα όχι και τόσο αρεστή, είναι αναγκαίο το όνειρο.
Λοιπόν...μ ' αυτή την ανάρτηση αποχαιρετώ όμορφα την παλιά μου ζωή και καλοδέχομαι την καινούρια με ανοιχτές αγκάλες.
Βαριέμαι να γράφω τώρα πρόλογο. Ο τίτλος πιστεύω είναι κατανοητός.
Άιντε να δούμε...
(Συγχωρέστε με για οτιδήποτε διαβάσετε. Αν καεί ο εγκέφαλος με όλα τα παρακάτω.. ζητώ πραγματικά ένα μεγάλο συγγνώμη!)
ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ
Καθηγήτρια: Ποιος είπε αυτή τη φράση; Άννα: Εγώ! (ενός λεπτού σιγή) Καθηγήτρια: Ο Γοργίας...
Νίκη: Μισό γιατί μου 'χει ανέβει το καρότο στο λαιμό. Καθηγήτρια: Ποιο καρότο; Νίκη: Στο χυμό.. Καθηγήτρια: Ολόκληρο;
Άννα: Μας μοίραζε φυλλάδια ένας ερμαφρόδιτος. Μαρία: Και πώς κάνει παιδιά; Άννα: Μόνος του!
Άννα: Είναι ένα κεφάλι πιο κοντή από 'μένα. Σοφία: Αααα... ρε! Αυτή δεν υπάρχει!
Καθηγητής: Το ρήμα πάει περίπατο. Σοφία: Να μου πάρει καραμέλες! Άννα: Περίπατο πάει, όχι περίπτερο!
Καθηγητής: Άννα, την πλάγια ερωτηματική την έγραψες δύο φορές πλάγια ερωτική!
Καθηγητής: Αυτό δε γίνεται.. Μαρία: Γίνεται! Αφού εγώ το έκανα!
Σοφία: Θα τη χτυπήσει; Καθηγητής: Όχι, σε τρία λεπτά χτυπάει.
Γιώτα: Είχα πάει σ' ένα γάμο... Μαρία: Τι; Γιώτα: Είχα πάει σ' ένα γάμο... Μαρία: Τι;
Καθηγήτρια: (καθώς έχουμε ξεκινήσει το διήγημα "Όνειρο στο κύμα") Ψηλός, μαυρισμένος και με μεγάλα.......... χαρακτηριστικά........ (γέλια εμείς) Δεν εννοούσα αυτό κορίτσια!
Έφη: Αντανακλαστικά μπόμπα, ε;
Καθηγητής: Τρώω πρωί και βράδυ.. Μαρία: Μα δεν τρώτε κύριε, ρέψατε!!
(Ο καθηγητής της Ιστορίας μας παραδίδει το Κρητικό ζήτημα. Κάποια στιγμή σταματάει για να σκεφτεί τι θα πει παρακάτω και το ύφος του θυμίζει πολιτικό.) Νίκη: Λαέ της Κρήτης!
Καθηγητής: Τα γεώμηλα τι είναι; Μαρία: Τα μήλα; Τα ξινόμηλα;
(Κάνουμε σύνταξη σε ένα κείμενο των Λατινικών.) Καθηγήτρια: Το "a quo" ; Νίκη: Α, πάει μαζί; Μήπως είναι... Έφη: Τρελός;
Χρύσα: Κάηκε το wifi!
Μαρία: Το "αποκτείνασι" τι σημαίνει; Καθηγητής: Αυτό που θα κάνω σε 'σένα! Μαρία: Ααα... (και έτσι κάνει τη μετάφραση) Νίκη: Στην Ιστορία, αν δεν ξέρω τι να γράψω, θα γράψω τα δικά μου και στο τέλος " Διά την αντιγραφήν, Νίκη Δερμ..." (έτσι τελειώνει το διήγημα "Όνειρο στο Κύμα"---> Διά την αντιγραφήν, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) Χρύσα: Είναι SWAG! Swag attitude!
ΣΧΟΛΕΙΟ Καθηγητής Πληροφορικής: Αν γίνεις ανδρολόγος, δε θα έρχεται κανείς! Γιώργος: Γιατί; Καθηγητής: Θα σε βλέπουν θηριώδη και θα φοβούνται! Γιώργος: Τι; Μην τους το ζουλήξω;
(Κάνουμε Λατινικά και η καθηγήτρια προσπαθεί να εξηγήσει σε ένα παιδί ότι η λέξη "ο σύζυγος" υπάρχει στον πληθυντικό.) Καθηγήτρια: Σύζυγοι υπάρχουν πολλοί! Γιώτα: Νουνού όμως ένα! Ελένη: Ο Θουκυδίδης δεν είναι αυτός που καθόταν σ' έναν πύργο; Καθηγήτρια: Όχι, όχι τον μπερδεύεις με τον Αλκιβιάδη! Μάνος: Με τη Ραπουνζέλ τον μπερδεύει κυρία!
Καθηγήτρια: Τι έφερναν στους τάφους τους; Αλέξης: Ε, καμιά φωτογραφία... Καθηγήτρια: Ε ναι! Το 431 και κανένα κινητό για να μιλάνε!
Μαθηματικός: Σταύρο, φέτος πρέπει να σοβαρευτείτε! Σταύρος: Γιατί, πέρυσι δεν ήμασταν χειρότεροι;
(Καθώς κάνουμε "Το αμάρτημα της μητρός μου" στη Λογοτεχνία.) Καθηγήτρια: Τραυματίστηκε συναισθηματικά! Ρία: Να βάλει τσιρότο...
(Η καθηγήτρια καθώς βλέπει τα ημερολόγια του σχολείου μας) Καθηγήτρια: Αυτό είχα εγώ στην Α' Δημοτικού! Κώστας: Το ίδιο μου έλεγε και η γιαγιά μου!
(Καθώς γράφουμε διαγώνισμα στην Έκθεση..) Αλέξης: Κυρία, να ρωτήσω κάτι; Καθηγήτρια: Και να ρωτήσεις, τζάμπα θα 'ναι! Νίκος: Αφού είναι τζάμπα, ρώτα!
Καθηγήτρια: Η λέξη ξεκινάει με "το" (Ψάχνουμε εμείς να βρούμε τη λέξη, αλλά τίποτα.) Καθηγήτρια: Το προλεταριάτο...
Καθηγήτρια: Νίκο κάτσε καλά! Κώστας: Εμένα κοιτάζει που είμαι όμορφος! Αλέξης: Το hairstyle μου κοιτάζει! Σταύρος: Μααα...δεν μπορώ άλλο! Καθηγήτρια: Δεν είναι του επιπέδου σου, ε;
(Ο Γιώργος εν ώρα μαθήματος ακούει μουσική από τα ακουστικά.) Ελένη: Γιώργο, χαμήλωσε! Γιώργος: Ακούγεται; Βασιλεία: Όλη η τάξη κουνιέται στο ρυθμό σου!
Καθηγήτρια: Μα η Ιατρική, τι Μαθηματικά θέλει; Μιχάλης: Τι Μαθηματικά; 4 χρόνια βασικό μάθημα! Γιώργος: Μα αν δε βγάλεις μια καρδιά με εξίσωση...
Ο Μηνάς άφησε τα πράγματά του στο σχολείο και πήγε στο σπίτι του να κοιμηθεί...
(Ο Γιώργος τραγουδούσε σε μία εφαρμογή του κινητού που ονομάζεται "The Voice" με την ελπίδα ότι θα γυρίσουν και οι τρεις κριτές. Εκείνη την ώρα έμπαινε η καθηγήτρια στην τάξη.) Γιώργος: Κυρία, το show μου δεν ήταν απολαυστικό; Καθηγήτρια: Δεν πειράζει, εγώ τραγουδάω χειρότερα!
Καθηγήτρια: Α, ναι! Αυτό το γράψατε οι περισσότεροι στις εκθέσεις σας! (το ξανασκέφτεται)
Οι περισσότεροι... τρεις από τους τέσσερις!
Αλέξης: Όλα τα μοντέλα εδώ έχουμε μαζευτεί! Καθηγήτρια: Όλα τα χαλασμένα μοντέλα...
Για το τέλος θέλω να γράψω μια τελευταία φορά πόσο λατρεύω τα κορίτσια του Γθρ1 και να πω πως μια καινούρια ζωή ανοίγεται μπροστά μας, όποια κι αν είναι αυτή. Αυτό το καλοκαίρι ανοίξτε μπουκάλια, χορέψτε στα τραπέζια, ξεσαλώστε και μην αφήσετε κανέναν μα κανέναν να σας το χαλάσει. Φτιάξτε τη ζωή που ΕΣΕΙΣ θέλετε και μην αρκεστείτε σε τίποτα λιγότερο... Σας αγαπάω πολύ!
......... που λέει και το άσμα.
Επέστρεψα λοιπόν. Μετά από πολύ κόπο αίμα δάκρυα κ' ιδρώτα , επέστρεψα στην μπλογκόσφαιρα!!!
Τέλειωσαν οι Πανελλήνιες επιτέλους. Με κούρασαν, με άγχωσαν, με εκνεύρισαν, αλλά ευτυχώς ήρθε το τέλος τους γιατί άρχισαν να ανάβουν τα λαμπάκια μου.
Τα πήγα αρκετά καλά μπορώ να πω. Μεγάλη απογοήτευση πήρα από τη Λογοτεχνία και την Ιστορία. Από τη Λογοτεχνία γιατί είναι το αγαπημένο μου μάθημα και από την Ιστορία επειδή είναι μάθημα βαρύτητας. Αλλά κατά τα άλλα καλά!
Όταν άρχισαν οι εξετάσεις, πήγαινα τόσο χαλαρά που με θαύμαζα! Ακόμα και στα Μαθηματικά που δεν ήξερα τι θα αντικρίσω και, παρά το διάβασμά μου, πήγαινα με το σταυρό στο χέρι, με εξέπληξα! Εντάξει, τα θέματα ήταν βατά σε σχέση με πέρυσι που τους είχαν χτυπήσει αλύπητα. Αφού λοιπόν μου βγήκε το 2ο θέμα, πάω στο 3ο το οποίο πάλι μου έβγαινε. Γύρισα στην πρώτη σελίδα για να δω ημερομηνία και να σιγουρευτώ πως πρόκειται για το σωστό διαγώνισμα. Μου φαινόταν πολύ παράξενο.
Και τέλειωσε η πρώτη εβδομάδα με τα δύο αυτά μαθήματα. Η δεύτερη εβδομάδα περιελάμβανε Αρχαία, Λογοτεχνία και Λατινικά. Ε τώρα αρχίζει το άγχος. Τα Αρχαία ήταν πάλι σχετικά εύκολα, αλλά στη Λογοτεχνία μας την έκαναν την έκπληξη και έβαλαν τσιμπημένα θέματα. Και εγώ.... σαν να έπεσε κουρτίνα μπροστά μου. Παίρνω τα θέματα, βλέπω την πρώτη ερώτηση που ήταν προβλέψιμη, και στο μυαλό μου....ERROR. Ε, από 'κει και πέρα χάθηκε η μπάλα. Κάτι κατεβατά έγραφα, αλλά ένας Θεός ξέρει τι περιέχουν αυτά τα κατεβατά..
Και φτάνουμε στα Λατινικάαααα...... Στα Λατινικά υπήρχε το άγχος του "πρέπει να γράψω 20". Πήγα στο σχολείο με άγχος και μετά έφυγα πάλι με άγχος. Μέχρι να δω τις απαντήσεις..Πήγα στο φροντιστήριο και οι καθηγητές έβλεπαν ότι σε λίγο θα λιποθυμούσα απ' το άγχος.. σιγουράκι! Δε λιποθύμησα, ούτε έγραψα 20, αλλά ένα 19.4 το έχω. Γιατί αν δεν έγραφα καλά στα Λατινικά, στην Ιστορία θα πήγαινα επαναληπτικές. Απλά σε μαθήματα που μου αρέσουν και τα οποία διάβασα περισσότερο απ' όλα όλη τη χρονιά, αν δεν έγραφα καλά θα μου στοίχιζε! Το ότι ανταμείφθηκα στα Λατινικά και στα Μαθηματικά με κάνει πολύ χαρούμενη. Για τη Λογοτεχνία εντάξει, την έκλαψα αλλά τα πράγματα δεν αλλάζουν.
Και τέλος η Ιστο...Ιστο...ρία. Που τη σιχαίνομαι. Που βλέπω το βιβλίο και βγάζω φλούμπες. Που ακούω για Βενιζέλο και σκέφτομαι "έλεος πια. Ευεργέτης ευεργέτης αλλά μας τα 'κανε πλανήτες!". Καλά, δεν έχω να πω κάτι για το συγκεκριμένο μάθημα. Πάντα το απεχθανόμουν και θα συνεχίσω να το απεχθάνομαι. Είναι το μόνο από τα μαθήματα που νιώθω πως δεν μου προσέφερε απολύτως τίποτα! Ακόμα και η φιλοσοφία που κάναμε στα Αρχαία, μου άφησε κάτι! Η Ιστορία όμως..σε λίγο δε θα θυμάμαι ούτε ημερομηνίες ούτε τίποτα.
Οικονομία δεν έδωσα, οπότε οι Πανελλήνιες τέλειωσαν για 'μένα την Τρίτη. Ή μάλλον... το άλλο Σάββατο τελειώνουν γιατί θα δώσω και Αγγλικά.
Και αφού κλάφτηκα λίγο την Τρίτη, αποφάσισα μέχρι τις ενδοσχολικές να ζήσω τη ζωή μου.... Πηγαίνω από καναπέ σε καναπέ. Εντάξει, μην είμαι υπερβολική. Την Τετάρτη πήγα θάλασσα και κάηκα αντί να μαυρίσω -πρώτη φορά στα χρονικά- και είμαι με τις κρέμες ανά χείρας. Μα κάθε πέντε λεπτά έβαζα αντηλιακό.. τι σκατά; Επειδή παίρνω εύκολα χρώμα, δεν έχει νόημα να μη "σοβαντίζομαι".. Ε το βράδυ βγήκα για ποτό (εννοείται με πολύ make up μπας και καλυφτεί η κοκκινωπή μυτούλα μου) θα βγω μάλλον και αύριο και... πρέπει να κάτσω να διαβάσω για τις ενδοσχολικές. Και βαριέμαιιιιιιιιιιιιιιιι.... Βασικά βαριέμαι να κάνω τα πάντα. Βαριέμαι να βγαίνω έξω, μα βαριέμαι να κάθομαι και σπίτι. Βαριέμαι να συναναστρέφομαι με ανθρώπους, μα βαριέμαι και μόνη μου. Βαριέμαι να ξεκινήσω κανένα λογοτεχνικό βιβλίο, βαριέμαι να βλέπω ταινίες, μέχρι και να κοιμάμαι βαριέμαι. Τι μ' έχει πιάσει; Ελπίζω να κρατήσει λίγο και να είναι η κούραση των Πανελληνίων γιατί το καλοκαίρι αυτό πρέπει να βγει ευχάριστα.
Και περίμενα πως μόλις τελείωνα, θα μου έφευγε ένα βάρος. Αντίθετα όμως εξακολουθεί να υπάρχει αυτό το βάρος. Ίσως είναι μέχρι να βγουν τ' αποτελέσματα..δεν ξέρω. Φυσικά δεν έχω το άγχος των Πανελληνίων, απλά..νοιώθω πως θέλω αλλαγές, αλλά δεν μπορώ να τις κάνω. Θέλω να με αλλάξω ριζικά, να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο με βλέπουν πολλοί.
Δεν είχα σκοπό να γράψω απόψε, αλλά κάποια άλλη στιγμή για να είμαι καλύτερα ψυχολογικά. Διότι υπάρχουν πολλά που δεν μπορώ να τα εκφράσω ούτε με το μολύβι, ούτε με το πληκτρολόγιο, ούτε με το στόμα. Δεν είναι μόνο το θέμα του τι σχολή να δηλώσω.. είναι πολλά περισσότερα τα οποία σε κανέναν δε μπορώ να πω γιατί κανένας δε θα με καταλάβει. Κάποιοι απ' αυτούς είναι στον κοσμάρα τους (ευτυχώς μάλλον), άλλοι πάλι, τι συμβουλή να μου δώσουν;
Όταν καταλαβαίνεις πως άνθρωποι που νόμιζες ότι είναι κοντινοί σου, σε βλέπουν με έναν όχι και τόσο κολακευτικό τρόπο, κάτι σπάει μέσα σου. Στην πλάκα λέγονται τα πιο σοβαρά πράγματα.
Και στο μυαλό μου τρέχουν τόσες σκέψεις που δεν τις προλαβαίνω. Και περίμενα πως θα ξεκινούσε διαφορετικά αυτό το καλοκαίρι. Όταν δεν έχεις να πεις νέα στις φίλες σου, νέα σαν τα δικά τους, εκεί κάθεσαι και αναρωτιέσαι "τι συμβαίνει με εμένα; Γιατί τόσο αδιάφορη; Και αόρατη; Τόσα χρόνια έτσι...αδιάφορη και αόρατη. Και νόμιζα πως η πηγή του κακού είναι άλλη".
Καιιιιιι....έχω αρχίσει αυστηρή δίαιτα γιατί τα πήρα τα κιλάκια μου. Καλά, μεταξύ μας, τα γλυκά έχω κόψει τελείως γιατί σ' αυτό τον τομέα δεν μπορώ να τιθασεύσω τον εαυτό μου, οπότε είπα "μαχαίρι". Ε και έχω πλακωθεί στα φρούτα, πρέπει να ξανακάνω κοιλιακούς, αλλά όπως είπαμε και παραπάνω, αυτή την περίοδο ΒΑΡΙΕΜΑΙ και προσπαθώ να τρώω ισορροπημένα. Όχι βλακείες γιατί έχουμε και μία άτιμη κυτταρίτιδα γαμώτο.
Και ως τελευταίοοοο....να μην ξεχάσουμε ότι άρχισε το mundial!!! Όχι ότι είχα σκοπό να το δω.. πρώτα ενημερώθηκα απ' τη google και μετά απ' τον μπαμπά μου, αλλά εξακολουθεί να μου περνάει αδιάφορο το γεγονός.
Σήμερα άνοιξα το ημερολόγιό μου στο οποίο γράφω ήδη από το Δημοτικό εώς σήμερα. Συγκεκριμένα από το 2006..
Καθώς διάβαζα, έκανα κάτι γέλια... Κατ' αρχήν στα χρόνια του Δημοτικού δεν υπήρχε "μ' αρέσει ο τάδε", αλλά "αγαπώ τον τάδε μα αυτός αγαπάει την άλλη"
Από μικρή όμως ήμουν δύσκολη στο να πω ότι θέλω κάποιον. Άλλα παιδιά έλεγαν κάθε μέρα και ένα διαφορετικό όνομα, ενώ εγώ τους σνόμπαρα η ψωνάρα τους συμμαθητές μου.. Ώσπου στην Πέμπτη Δημοτικού εμφανίστηκε το πρώτο κόλλημα. Ο Γ., ξανθός με υπέροχα μάτια και γαλλική μυτούλα. Και το ειδύλλιο κράτησε μέχρι τα μέσα Γυμνασίου που μαλώσαμε άσχημα και πλέον διακριτικά στο δρόμο όποτε συναντιόμαστε, αποφεύγουμε ο ένας τον άλλο.
Σ' αυτό το ημερολόγιο και τι δεν έχω γράψει.
Παρατήρησα τις αλλαγές μου με το πέρασμα των χρόνων. Από την αλλαγή των γραμμάτων μέχρι την αλλαγή της συμπεριφοράς και σκέψης μου.
Πολλοί μου λένε πόσο σκληρή είμαι απέναντί τους. Είμαι, δεν αντιλέγω! Σήμερα συνειδητοποίησα πόσο σκληρή και αυστηρή είμαι απέναντι και στον ίδιο μου τον εαυτό. Στο Γυμνάσιο δε χρειαζόμουν κάποιον να με μειώνει, το έκανα με επιτυχία εγώ η ίδια. Στο Λύκειο που η απαισιοδοξία μου άρχισε να εκλείπει, παρατήρησα αυστηρές κριτικές.
Ωστόσο με την είσοδό μου στο Λύκειο, η ζωή μου έγινε πιο ενδιαφέρουσα κι εγώ πιο συνειδητοποιημένη και συνάμα πιο φοβισμένη. Για πρώτη φορά ένιωσα ουσιαστικά το νόημα της ευθύνης, του διλήμματος, της τελικής απόφασης. Το πρώτο δίλημμα: Θεωρητική ή Τεχνολογική κατεύθυνση; Το δεύτερο δίλημμα: Μαθηματικά ή Βιολογία;
Έτσι σιγά-σιγά άρχισα να μαθαίνω ότι δεν πρέπει να μετανιώνω για τις επιλογές μου διότι εκείνη τη στιγμή πίστευα ότι ήταν οι καλύτερες. Και ακόμη πιστεύω πως δεν πρέπει να μετανιώνουμε για τις επιλογές μας. Απλά πρέπει να είμαστε σε θέση να δεχτούμε τις συνέπειες (θετικές ή αρνητικές) χωρίς γκρίνια.
Σήμερα γέλασα και με κάτι κατινιές που έγραφα πριν λίγους μήνες τύπου "αν τον ξανά πλησιάσει, θα της βγάλω την τρέσα τρίχα-τρίχα" κάτι που ποτέ δεν έκανα γιατί δεν υπήρχε και δεν υπάρχει περίπτωση να μαλώσω για ένα αγόρι!
Και στο Λύκειο κατάλαβα τι είναι να κάθεται ένα συγκεκριμένο άτομο δίπλα μου και χωρίς καν να με αγγίζει να μη μπορώ να ελέγξω τους σφυγμούς μου. Πέρυσι εν καιρώ εξετάσεων έγραφα:
Είναι απόγευμα και αύριο γράφω Χημεία και Αγγλικά.
Διαβάζω Χημεία!
Βασικά προσπαθώ να τον βγάλω απ' το μυαλό μου..
Ένα χρόνο μετά και επικρατεί το χάος. Στο μυαλό μου, στην ψυχή μου, σ' αυτόν...
Πενταήμερη δε θα πάμε και έτσι αποφάσισα την Παρασκευή που κάναμε χοροεσπερίδα να πάω ,έτσι, σαν τελευταία έξοδος πριν τις Πανελλήνιες. Και χαίρομαι που πήγα! Όχι τόσο επειδή ξέσκασα, αλλά κυρίως επειδή είδα. Είδα πράγματα που δεν ήθελα να δω, μα έτσι μου δίνεται η ευκαιρία να καταλάβω πόσο... σημαντική είμαι γι' αυτόν, πόσο ενδιαφέρεται τέλος πάντων. Και το Σάββατο στο φροντιστήριο κάτι φάνηκε.. Δεδομένη δεν είμαι για κανέναν, ούτε πιστή Πηνελόπη. Όταν μ' ενοχλεί κάτι/κάποιος, το δείχνω. Και με χαροποιεί το γεγονός ότι δεν είμαι ένα τσουλάκι το οποίο τα αγόρια το βλέπουν σαν ένα φάσωμα της μιας βραδιάς. Σοβαρή με χαρακτηρίζουν. Σοβαρή κοπέλα που "δε θέλουν να της κάνουν μαλακία".
Στο Γυμνάσιο είχα μαλώσει με μία "φίλη" και μου είχε γράψει "θα μείνεις μόνη και αποτυχημένη μια ζωή". Αυτή η πρόταση μου είχε μείνει για πολλά χρόνια. Σχεδόν κάθε φορά που έγραφα στο ημερολόγιο το ανέφερα. Είχε μείνει στο μυαλό μου σαν μόνιμο τατουάζ. Ακόμη και πριν λίγους μήνες.. το είχα πιστέψει. Όμως τώρα, τρεις μήνες πριν τις Πανελλήνιες αποφάσισα πως πρέπει να το αποβάλλω. Θα μου πείτε "γιατί τα γράφεις τώρα όλα αυτά δημόσια;". Θέλω κατά κάποιον τρόπο να .. ξορκίσω το κακό. Διότι όσο έχω δίπλα μου ανθρώπους που μ' αγαπούν και ασχολούμαι με κάτι που μου αρέσει -ό,τι κι αν είναι αυτό-, τότε θα είμαι ευτυχισμένη και κατά συνέπεια επιτυχημένη..
Λοιπόν, είναι η τελευταία ανάρτηση που κάνω μέχρι να τελειώσω τις Πανελλήνιες. Μπήκαμε στην τελική ευθεία. Το ανακοινώνω απλά για να μη βγείτε στους δρόμους απελπισμένοι αναζητώντας με!
Εγώ εδώ τριγύρω θα 'μαι, απλά λίγο εξαφανισμένη στον κόσμο του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Βενιζέλου κτλ κτλ.
Όμως τις επισκέψεις μου θα τις κάνω, όσο πιο συχνά μπορώ τουλάχιστον! Δεν τη γλιτώνετε τόσο εύκολα (μουαχαχαχα) !!!
Σας αφήνω με ένα υπέροχο -κατ' εμέ- τραγούδι.. Καλή ακρόαση!!!
Καλό βράδυ..
Giwta Ar..:**
*O τίτλος είναι γερμανικός και σημαίνει "εις το επανιδείν"
Πλησιάζουν οι Απόκριες.. Οι μάσκες μπαίνουν ή βγαίνουν, αλήθεια; Γιατί τώρα τελευταία φοριούνται πολύ. Ο σημερινός άνθρωπος έχει μάθει να προσποιείται για το οτιδήποτε. Προσπαθεί να κρυφτεί από κάτι που τρομάζει τον ίδιο ή από κάτι που δε θέλει να δείξει στους άλλους.
Έτσι λοιπόν οι σημερινές μάσκες χωρίζονται σε δύο είδη.
Κάποιες απ' αυτές είναι ακίνδυνες και χρησιμοποιούνται από άτομα τα οποία προσπαθούν με κάθε τρόπο να καλύψουν ό,τι αισθάνονται. Φοβούνται να προβάλλουν, να βγάλουν προς τα έξω τα συναισθήματά τους και αυτό είναι τρομακτικό. Πώς γίνεται να σου κάνουν ένα δώρο, ένα μικρό συμβολικό δώρο και να μη δείξεις ανοιχτά τη χαρά σου; Πώς γίνεται να αντιμετωπίσεις μία αποτυχία ή ένα θλιβερό γεγονός χωρίς να ρίξεις μία σταγόνα δάκρυ; Πώς γίνεται να νοιάζεσαι για κάποιον και δικά σου "τροχοπέδη" να μη σ' αφήνουν να δώσεις άπληστη αγάπη σ' αυτόν; Πως γίνεται να ερωτεύεσαι και να μην το δείχνεις; Τέλος, πώς γίνεται να σε προσβάλλει κάποιος και να μένεις άπραγος, χωρίς καμία αντίδραση;
Όταν ο άνθρωπος κρατά μέσα του αυτά που νιώθει και αυτά που πιστεύει, κάποια στιγμή ξεσπάει και οι απώλειες είναι πολύπλευρες. Ο Αριστοτέλης είχε μιλήσει για τη "μεσότητα". Κάθε συναίσθημα και πράξη πρέπει να έχει ένα μέσο. Για παράδειγμα, ένα άτομο πρέπει να είναι πράο, ούτε τελείως αναίσθητο μα ούτε και υπερβολικά οξύθυμο. Όμως σύμφωνα με τα ανθρώπινα δεδομένα κάτι τέτοιο είναι αδύνατο και μπορώ να πως ότι με χαροποιεί αυτό. Η αντίδραση είναι μία υπερβολή, ξεφεύγει απ' το μέσον, αλλά αποδεικνύει πως δεν είναι κανείς μας ρομπότ. Μιλάμε για ανθρώπους, όχι για μηχανοκίνητα αντικείμενα. Έτσι λοιπόν καταλαβαίνει κανείς πως τα προσωπεία, οι μάσκες που κρύβουν συναισθήματα φαινομενικά είναι ακίνδυνες, αλλά στην ψυχολογία του ατόμου έχει ολέθριες συνέπειες. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον κλόουν. Ποιος αλήθεια δεν τρομάζει με το ψεύτικο χαμόγελό του; Ένα χαμόγελο πίσω από το οποίο μπορεί να κρύβεται θλίψη, πόνος. Και αυτά τα συναισθήματα είναι καλά κρυμμένα. Κανείς δε θα καταλάβει ποτέ τι υπάρχει πίσω απ' αυτό το χαμόγελο. Αν όντως αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα ή αν χρησιμεύει σαν μάσκα ικανή να καλύψει την έκφραση των ματιών..
Άλλες ωστόσο μάσκες κρύβουν σοβαρές αλήθειες. Πολλοί άνθρωποι κρύβουν τη σοβαρότητά τους πίσω από το χιούμορ και τα πραγματικά τους θέλω πίσω από ένα είδος "ανωριμότητας". Εκφράζονται παίζοντάς το "χαζοί" γιατί φοβούνται πως το μέλλον που θέλουν να επιλέξουν για τους εαυτούς τους δε θα τους επιτρέπει έναν ανέμελο βίο. Κάποιες φορές οι άνθρωποι επιδιώκουν να φορέσουν τη χειροποίητη μάσκα τους μήπως και ανακαλύψει κανείς αυτά τα "θέλω" τους που όσο κι αν τα φωνάζουν, στην πραγματικότητα τα φοβούνται. Ναι, είναι ωραίο να κάνεις όνειρα, μεγάλα ή μικρά δεν έχει σημασία, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δε λανθάνεται ο φόβος. Όταν λοιπόν ο άνθρωπος σταματήσει να φοβάται αυτά που πραγματικά θέλει, τότε θα βγάλει τη μάσκα του και θα ζήσει. Απλά θα ζήσει.
Το τρομακτικό όμως με τις μάσκες βρίσκεται αλλού. Τι γίνεται αλήθεια όταν κάποιος κρύβει αυτό που πραγματικά είναι πίσω από τη σοβαροφάνειά του; Όλοι έχουν την εντύπωση ενός σοβαρού παιδιού με σύνεση, ενός καλού οικογενειάρχη με μια υγιή συμπεριφορά.. και λίγο αργότερα μαθαίνεις πως αυτό το παιδί καπνίζει κάτι που δε θα έπρεπε να καπνίζει, ενώ ο οικογενειάρχης χτυπάει τη γυναίκα του.
Το πρόβλημα όμως έγκειται αλλού. Τέτοιου είδους πράξεις ικανοποιούν όσους τις τελούν και κάτι τέτοιο φαντάζει απόλυτα τραγικό και συνάμα απωθητικό. Τόση σοβαροφάνεια για να δείξεις τι; Ότι είσαι σωστός στις υποχρεώσεις σου, απέναντι στους άλλους αλλά και στον ίδιο σου τον εαυτό;
Όταν κανείς κάνει κακό στον εαυτό του και δεν το λέει, τότε ναι, κρύβεται, φοράει μάσκα ικανή να καλύψει ψυχικά τραύματα και λειτουργεί σαν εμπόδιο που δεν επιτρέπει στο άτομο να μιλήσει σε κάποιον για το πρόβλημά του.
Όταν κανείς κάνει κακό στους γύρω σου, αλλά προς τα έξω, προς τα εκεί που θα έχει κάποιο όφελος δείχνει ένα πρόσωπο χαμογελαστό που εκπέμπει γοητεία και αυτοπεποίθηση, τότε αυτόματα θεωρείται άτομο εμπιστοσύνης.
Όμως οι περισσότεροι είμαστε τόσο επιφανειακοί στις σχέσεις μας, που αν κυνηγάμε το συμφέρον έχουμε το βλέμμα στραμμένο προς αυτό το στόχο και παραβλέπουμε όσα μπορεί να μας βλάψουν. Δεν κοιτάμε τον άλλο στα μάτια για να δούμε την αλήθεια του. Αυτό! Δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε την αλήθεια.. Όταν όμως εξασκήσουμε το "άθλημα", τότε η μάσκες θα πέσουν και η πραγματικότητα θα δείξει τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.
Γι' αυτό δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από μάσκες-προσωπεία. Γιατί είναι ντροπή να κρύβουμε ό,τι αισθανόμαστε. Γιατί μιλάμε για έλλειψη παιδείας που μας έφερε εδώ που μας έφερε, αλλά ποιος ανέφερε τις μάσκες που έκρυψαν αλήθειες και προέβαλαν ψεύδη; Και τέλος πάντων γιατί πάνω απ' όλα το συμφέρον;
Πάψαμε να δείχνουμε την ανθρωπιά μας, τον ίδιο μας τον εαυτό, τα "θέλω" και τα "πιστεύω" μας για να μη μας κατακρίνει ο απεναντινός ή ο παραδιπλανός. Αν συνεχίσουμε μ' αυτό το ρυθμό τελικά που θα πάμε; Μήπως ν' αρχίσουμε να φοβόμαστε ότι θα μείνουμε μόνοι;
