"Στον έρωτα, όταν έχεις σταθερές βάσεις, καλή ανατροφή, σωστές χαρακτηρολογικές δομές, την χάνεις την αξιοπρέπειά σου απέναντι στον άλλον, διαφορετικά είσαι βλάκας."
Μαλβίνα Κάραλη

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Να μιλάς, να αγαπάς, να χαμογελάς!


Σήμερα το πρωί, γύρω στις έντεκα και μισή, βρισκόμουν μέσα σ' ένα λεωφορείο για να γυρίσω στο σπίτι. Από την ίδια στάση που μπήκα κι εγώ, μπήκαν δύο μαμάδες με τα παιδιά τους στο καρότσι και άλλη μία που κρατούσε το μικρό της στα χέρια, έκατσε σε μια θέση, αλλά αυτό φαινόταν πως κάτι είχε, πιθανότατα ήταν άρρωστο.

Καθώς περνούσαμε στάσεις, η μία εκ των δύο μαμάδων που είχε καρότσι, κατέβηκε. Μέχρι που ήρθε η ώρα να κατέβει και η μαμά που είχε το παιδί στα χέρια της. Όταν σηκώθηκε, κάτι μουρμούριζε, φαινόταν ανήσυχη. 
Σταμάτησε το λεωφορείο, εκείνη είχε φτάσει ήδη στο δρόμο και η κυρία με το καρότσι μέσα απ' το λεωφορείο της φώναξε "περαστικά". Για μια στιγμή, η πρώτη σάστισε και της ζήτησε να επαναλάβει τι είπε. Και επαναλαμβάνει.

Θα μου πεις ποιο είναι το αποτέλεσμα; Γιατί το γράφω; Έχει νόημα;

Μετά απ' αυτό το σκηνικό, οι δυο μαμάδες χαμογελούσαν, η μία εντός και η άλλη εκτός λεωφορείου.
Μία μικρή στιγμή ευγένειας της μίας, μία αυθόρμητη κίνηση που δεν της κόστισε τίποτα. Αντιθέτως κέρδισε. Κέρδισε μία στιγμή χαράς βλέποντας την ανταπόκριση της άλλης μαμάς και πως της πρόσφερε ένα μικρό χαμόγελο στη δύσκολη καθημερινότητα που φαίνεται πως είχε.
Δεν κόστισε τίποτα απολύτως, και πρέπει σιγασ σιγά να επιδιδόμαστε σε τόσες ευγενικές κινήσεις που να μη μας φαίνεται περίεργο το ότι ένας άγνωστος μας είπε μια καλή κουβέντα. 

Giwta Ar.. :**


Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Πίστες*

Αργά βήματα και σταθερά.
Καθημερινή πάλη για να αποκτήσεις αυτά που θέλεις. 
Διάβασμα για να διευρύνεις τις γνώσεις σου.
Προσπάθεια για να πας μπροστά.

Όλα αυτά κι άλλα πολλά όταν θέλεις να πετύχεις κάποιους στόχους.
Ό,τι κι αν κάνεις, πρέπει να εξελίσσεσαι, να μην παραμένεις στάσιμος, να προχωράς ευθεία και προσηλωμένος. 
Να μη φοβάσαι τις αναποδιές, αυτές θα έρθουν.
Τίποτα δεν μπορείς να αποκτήσεις χωρίς κόπο.
Τώρα που ζορίζεσαι, που ξεμένεις από αντοχές και σκέφτεσαι να τα παρατήσεις, τώρα οπλίσου με υπομονή.

Η ζωή έχει πίστες. 
Την πρώτη πίστα, αυτή του σχολείου, την έχεις περάσει. Είτε επιτυχημένα, είτε όχι. 
Τη δεύτερη πίστα κοντεύεις να την τερματίσεις και να πάρεις το πτυχίο σου. Όσο αγανακτισμένος κι αν νιώθεις, όσο κι αν οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν, οφείλεις στον εαυτό σου να προχωρήσεις μέχρι το τέλος της πίστας. Το μετά ναι, δεν εξαρτάται μόνο από 'σένα, αλλά εξαρτάται και από 'σένα. 
Στην τρίτη πίστα, αυτή της πρακτικής ή της δουλειάς, φαίνεται πως τα πράγματα σοβαρεύουν. Ακόμα και να μένεις με τους γονείς σου ή να σου δίνουν κάποια χρήματα, είσαι στην αγορά εργασίας (και τυχερός βέβαια αν την έχεις αυτή τη δουλειά). Είσαι ένας ανεξάρτητος άνθρωπος που πρέπει να ανταγωνιστείς "θηρία", να αντιμετωπίσεις το ψυχοφθόρο επάγγελμα που επέλεξες, να μη χάσεις την ανθρωπιά σου. Και να δουλεύεις ακόμα και αμισθί, κάνοντας όμως αυτό που θέλεις.

Οι πίστες συνεχίζονται. Ο καθένας τις προχωράει στη ζωή του με όποιο τρόπο θέλει. Κάποιος με μία οικογένεια, άλλος με μία μεγάλη καριέρα...

Είναι σημαντικό να έχεις ανθρώπους δίπλα σου να σε στηρίζουν; Αναμφισβήτητα! Μόνος σου δεν μπορείς να προχωρήσεις... ή μάλλον μπορείς, αλλά όχι με τέτοιο τρόπο ώστε να νιώθεις πλήρης.
Οικογένεια, φίλοι, σχέση, παίζουν καταλυτικό ρόλο στην ψυχολογία σου.
Ένας άνθρωπος μπορεί να σου δώσει δύναμη εκεί που λες "τα παρατάω". Μια αγκαλιά, μια καλή κουβέντα στο τέλος της μέρας μπορούν να γαληνεύσουν την ψυχή σου και να σε γεμίσουν με αποφασιστικότητα για την επόμενη γεμάτη και δύσκολη μέρα. 

Είναι και μόνο η σκέψη πως δεν είσαι μόνος σου. Πως όταν αρχίσεις να κλαις, κάποιος θα πονάει μαζί σου και θα σου σκουπίζει τα δάκρυα. Και όταν χαμογελάς, εκείνος θα ηρεμεί.

Η ζωή δεν είναι "ποιος θα φάει ποιον", αλλά "τι θα κάνω για να γίνω καλύτερος". Όπως μου είπαν σήμερα, το να γίνεις... ρουφιάνος και κακός για να προχωρήσεις σε μία δουλειά, είναι η εύκολη λύση. Το να κάνεις βήματα με την προσπάθεια και την αξία σου είναι πιο δύσκολο, αλλά έχει και πιο γλυκιά γεύση στο τέλος. 
Εσύ διαλέγεις τον τρόπο, εσύ διαλέγεις τους ανθρώπους που θα έχεις δίπλα σου και στα όμορφα και όταν τα πράγματα... ζορίζουν.


Καλό βράδυ..
Giwta Ar.. :**

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Μπλε Δευτέρα;


(ο τίτλος αποτελεί προϊόν ανύπαρκτου χιούμορ)

Άλλη μία Δευτέρα ξημέρωσε, απ’ αυτές τις δύσκολες καθώς είχαμε συνηθίσει την… ξεκούραση του Σαββατοκύριακου και ερχόμαστε πάλι αντιμέτωποι με την άγρια καθημερινότητά μας. Το ξυπνητήρι ξαναχτυπάει μανιωδώς προσπαθώντας να σε ξυπνήσει, το πάπλωμα σε έχει κουκουλώσει, αλλά σηκώνεσαι με τα μούτρα μέχρι το πάτωμα γιατί οι υποχρεώσεις σε καλούν.

Δευτέρα λοιπόν… αλλά όχι η οποιαδήποτε Δευτέρα, καθώς λένε πως εκείνη η μέρα είναι η πιο μελαγχολική μέρα του χρόνου, σύμφωνα με μία επιστημονική μελέτη. Είναι η τρίτη Δευτέρα του Ιανουαρίου που σε κατακλύζουν, λέει, αρνητικά συναισθήματα, σκέφτεσαι τους στόχους που δεν έχεις πραγματοποιήσει και έτσι μελαγχολείς και άλλα πολλά που σε... ρίχνουν.

Σαν Blue Monday τη γνωρίζουμε όλοι αυτή τη μέρα γιατί… blue Monday είχαμε και στο χωριό μας. Το 2005 ήταν η πρώτη blue Monday και ακούγεται πολύ φυσιολογικό γιατί πριν από το 2005 ο κόσμος δεν είχε προβλήματα, δε μελαγχολούσε, δε σκεφτόταν τους στόχους του.

Εγώ εκείνη τη Δευτέρα ξύπνησα όπως και τις υπόλοιπες μέρες· με το ζόρι, αλλά ξύπνησα. Έκανα τις δουλειές μου, μίλησα με τους ανθρώπους μου, ήπια καφέ, νευρίασα, χαμογέλασα, δούλεψα, σκέφτηκα για τη ζωή μου. Το μεσημέρι γέλασα με τον εαυτό μου που δεν μπορούσα να προχωρήσω στο δρόμο απ’ τον πολύ αέρα και είχα το κεφάλι στραμμένο προς την αριστερή πλευρά για να μη χαλάσουν τα μαλλιά. Το απόγευμα βγήκα για ρεπορτάζ σε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα και το βράδυ είδα την "Ζωή του Πι" σκεπασμένη με μία κουβέρτα και μία αγκαλιά.

Άλλοι κοντινοί μου άνθρωποι την Blue Monday την πέρασαν διαβάζοντας για την εξεταστική τους και αγχωμένοι για το αν θα περάσουν τα μαθήματα. Εεεμ πέφτει και μέσα στην εξεταστική! Θέλουν δε θέλουν  οι φοιτητές θα μελαγχολούν. Άλλοι πάλι στεναχωρήθηκαν γιατί κάτι συνέβη στη ζωή τους ή στον περίγυρό τους. Υπάρχουν, στον αντίποδα, κι αυτοί που όλη μέρα ήταν μ' ένα χαμόγελο στο στόμα και στα μάτια. Ή εκείνοι που διαφορετικά ξεκίνησε η μέρα τους και διαφορετικά έκλεισε.

Μπορώ να γράφω για ώρες κατηγορίες ανθρώπων και την ψυχοσύνθεσή τους εκείνη τη μέρα, αλλά δε χρειάζεται.
Πάντα θα υπάρχουν μέρες πιο μελαγχολικές, πάντα θα υπάρχουν μέρες πιο χαρούμενες. Το θέμα είναι πώς τις ορίζουμε εμείς τις μέρες μας, Πόσο αφήνουμε μία αποτυχία να μας επηρεάσει. Και σας μιλάει αυτή που αραιά και που βγάζει τον εαυτό της άχρηστο.
Αλλά για πόσο θα κλαίμε τους ανεκπλήρωτους στόχους μας, μια ερωτική απογοήτευση, ένα λάθος στη δουλειά;  Αν αρκεί μόνο μία Blue Monday και την επόμενη μέρα να αρχίσουμε να το ζούμε λίγο και να κινητοποιούμαστε, τότε εντάξει... Σ' αυτή την περίπτωση ας τη δεχτούμε αυτή τη... "γιορτή".


Giwta Ar.. :**


Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

2017 is comiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiing!*


Με το 2017 να βρίσκεται προ των πυλών, εγώ αποφάσισα να κάνω μία ανάρτηση όσο προλαβαίνω, έτσι, για να δούμε πώς ήταν το 2016 και... γιατί να μην κάνω κι εγώ έναν απολογισμό; Εδώ η Συνατσάκη έκανε...
Κανονικά τώρα θα έπρεπε να κάνω άλλα πράγματα όπως: α) να ξεκινήσω την εργασία που πρέπει να παραδώσω σε λίγες μέρες και δεν έχω γράψει ούτε ένα γράμμα β) να αρχίσω να ετοιμάζομαι σιγά σιγά γιατί σε κάνα δίωρο θα πάω στο κανάλι.
Δεν πειράζει όμως, προλαβαίνω.

Καθώς διάβαζα απολογισμούς άλλων ατόμων σκεφτόμουν πώς γίνεται να θυμούνται με τόσες λεπτομέρειες τι έκαναν κάθε μήνα του έτους τους. Εδώ εγώ μπερδεύω τα γεγονότα και δε θυμάμαι αν έγιναν το '16 ή πιο παλιά... Όχι, όχι, πλάκα κάνω. 

Εντάξει, όλοι το έχουμε παρατηρήσει... πολύ θανατικό το 2016. Σαφώς και δεν ήταν εύκολη χρονιά, αλλά επιτρέψτε μου να ρωτήσω κάτι. Ποια χρονιά ήταν εύκολη; Όποιος υποστηρίξει πως ένα έτος ήταν γι' αυτόν απόλυτα εύκολο και ωραίο ή χάλια, δύσκολα θα τον πιστέψω. Κάθε χρόνος σαφώς έχει τα καλά και τα κακά του. Αλλά στους απολογισμούς που κάνουμε την τελευταία μέρα του χρόνου, ας σταθούμε στο τι μας έδωσαν, τι μας δίδαξαν οι δοκιμασίες που περάσαμε. Γιατί δεν μπορεί να μην πήραμε κάτι από οποιαδήποτε κατάσταση,

Το 2016 μπήκε καλά για 'μένα. Δεν είναι ότι έκανα κάτι... ουάου, αλλά για πρώτη φορά ένιωθα ολοκληρωμένη με τους ανθρώπους που είχα δίπλα μου, ένιωθα καλά μ' αυτό και τις ωραίες ευχές που λάμβανα από εκείνους με τη ζεστασιά που εξέπεμπαν όλοι τους. Παράλληλα, την Πρωτοχρονιά μου έτυχε και το φλουρί της Βασιλόπιτας...πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια. Και μ' άρεσε που είχαν συμπέσει όλα αυτά μαζί.

Εν τω μεταξύ, η δουλειά στις προωθήσεις συνέχιζε κανονικά. Σας έχω μιλήσει πολλές φορές γι' αυτό... Ξεκίνησα τον Οκτώβριο του 2014 και μέχρι πριν λίγους μήνες ήμουν μία... μάχημη προωθήτρια. Όμως πέρασε ένας Φλεβάρης που δε δούλεψα καθόλου και αυτό με είχε ξενερώσει.. γιατί εντάξει, μπορεί να μην είναι πολλά τα χρήματα, αλλά και 60 ευρώ το μήνα να έπαιρνα, δεν τα 'χα κι από χτες. Ξεκίνησα λοιπόν για άλλη μία φορά να ψάχνω για άλλη δουλειά χωρίς αποτέλεσμα. Μέχρι που το Μάρτιο ζήτησα από την υπεύθυνη μου εκεί στις, προωθήσεις, να με έχει σε προτεραιότητα όσον αφορά τη δουλειά γιατί ήθελα να δουλεύω πιο σταθερά, για να παίρνω και πιο σταθερά χρήματα. Κάτι που έγινε.. Αυτό το μήνα προέκυψε η δουλειά με τη samsung. Προωθήσα σε ένα κατάστημα με κινητά και τέτοια το samsung galaxy s7. Ξεκίνησε για να πάει δύο μήνες, αλλά με παίρνουν τηλέφωνο μια μέρα και μου λένε " αυτό το πρόγραμμα θα πάει τελικά μέχρι το Δεκέμβρη. Μπορείς;" Ήταν θείο δώρο εκείνη τη στιγμή γιατί τρία 4ωρα τη βδομάδα με έναν αρκετά ικανοποιητικό μισθό για να τα βγάζει καπως πέρα μία φοιτήτρια που ζει με τους γονείς της, ε ήταν τέλειο.

Κάπου εκεί, εναν απ' τους ανοιξιάτικους μήνες (σας είπα πως δε θυμάμαι λεπτομέρειες) ένας καθηγητής απ' τη σχολή είπε σε 'μένα και σε μία άλλη συμφοιτήτρια μου να πάμε για συνέντευξη στο κανάλι που κάνουμε τώρα πρακτική, μήπως ξεκινούσαμε. Δεν έκατσε τότε βέβαια, δεν πειράζει!

Έφτασε το καλοκαίρι, δούλευα για τη  Samsung, αλλά δεν έκανα τίποτα άλλο ουσιαστικό. Στην αρχή ήταν εντάξει, στην πορεία με είχε φρικάρει λίγο αυτό γιατί ένιωθα πως είχα αφήσει πίσω τον εαυτό μου και τα θέλω μου με την προσμονή για άλλα πράγματα. Και μετάνιωνα για το πόσο πίσω με άφησα εκείνο το καλοκαίρι, αλλά καταλάβαινα πως ήταν απόλυτα δική μου ευθύνη.
Τέλη Ιουλίου είχα τα γενέθλια μου και πέρασα ωραία. Αν και πάντα τέτοιες μέρες με πιάνουν τα αρνητικά μου συναισθήματα και οι ψυχαναγκασμοί μου για το πώς θα τα προγραμματίσω όλα και αν θα γιορτάσω τα γενέθλια μου, φέτος πήγε καλά γιατί μάλλον ήμουν πιο χαλαρή. Είχα πει πως εκείνη τη μέρα θα ήθελα να βγω με την παρέα μου επειδή γιορτάζω, όποιος θέλει και μπορεί, έρχεται... δε θα καθόμουν να σκάσω πάλι, όπως το 2015. Και όχι μόνο αυτό, αλλά είχα και τις εκπλήξεις μου... από χωριό. Δεν πέρασα άσχημα το καλοκαίρι, όχι... Έκανα πράγματα που ήθελα με ανθρώπους που επίσης ήθελα. Ο Αύγουστος μου ήταν λίγο δύσκολος και περίεργος γιατί μου είχαν δώσει άδεια απ' τη δουλειά και ήμουν σε ένα συνεχές αδιέξοδο... κάθε μέρα, όλη μέρα.

Και τον Οκτώβρη, λίγο πριν ανοίξει η σχολή, με ειδοποιούν να πάω για δοκιμαστικό στο Μέσο που είμαι τώρα, για πρακτική. Και πήγα. Πίστευα πως πήγε καλά, είχα ακούσει και καλά λόγια. Όμως το ότι περνούσαν μέρες χωρίς να με ειδοποιήσουν, σε συνδυασμό πως μας είχαν πει ότι χρειάζονται άμεσα άτομα με έφερνε σε χάλια ψυχολογική κατάσταση. Και βασικά δεν ήμουν καλά γιατί έπρεπε να σταματήσω τη δουλειά, βάζοντας φυσικά σε προτεραιότητα την πρακτική, στην οποία δεν ήξερα αν θα μ' έπαιρναν. Και είχα πείσει τον εαυτό μου πως ήμουν... εκτός, αφού οι μέρες περνούσαν. Υπέροχες μέρες... Τις περνούσα κλαίγοντας και σκεπτόμενη πως είμαι μία άχρηστη wannabe δημοσιογράφος που δεν την θέλουν για πρακτική και έχει μείνει και χωρίς δουλειά.
Μας κάλεσαν ωστόσο μετά από μία βδομαδα-αιώνας για 'μένα, για να περάσουμε από άλλο ένα δοκιμαστικό στο οποίο θα μας έβλεπαν δημοσιογράφοι από δύο διαφορετικές εκπομπές. Και βρέθηκα εγώ ξαφνικά μπροστά σε τέσσερις ανθρώπους να μου λένε "σε θέλουμε" και απλά κλήθηκα να διαλέξω σε ποια εκπομπή θέλω να 'μαι. Ναι! Πέρασα μία ΤΕΤΟΙΑ βδομάδα που με είχα βγάλει παντελώς άχρηστη και το...ζοφερό μέλλον μου ήταν το μόνο που σκεφτόμουν, για να βρίσκομαι τελικά μπροστά σε έμπειρους δημοσιογράφους να μου λένε πως με θέλουν στην εκπομπή τους. Αφού δεν ήξερα αν μπορούσα να σταθώ απ' τη χαρά μου, βγήκα έξω από το χώρο που γινόταν το δοκιμαστικό.

Από 'κει και πέρα άρχισαν τα ωραία και τα δύσκολα συνάμα. Χαίρομαι που η επιλογή μου να αφήσω την Κοινωνική Εργασία, με δικαιώνει, αφού η Δημοσιογραφία μ' αρέσει πολύ και με μεγάλη μου ευχαρίστηση πηγαίνω στο κανάλι. Υπάρχουν φορές που δεν τα πηγαίνω καλά, έχω ακούσει αρκετές παρατηρήσεις, αλλά προσπαθώ τουλάχιστον να τις ακούω, να τις εφαρμόζω και να μην τα κάνω σκατά. Από τότε που ξεκίνησα την πρακτική, το πρόγραμμα μου με δυσκόλευε πολύ, καθώς ξυπνούσα  το πρωί για να πάω στο  μάθημα και μετά μέχρι τις 8 το βράδυ, κάποιες φορές και πιο αργά, βρισκόμουν στο κανάλι. Καταλαβαίνετε από τι ώρα νύσταζα.
Και απόψε θα κάνω αλλαγή του χρόνου στην κεντρική πλατεία της πόλης με ένα μικρόφωνο στο χέρι ρωτώντας τους ανθρώπους τι περιμένουν απ' το 2017. Κανένα πρόβλημα δεν έχω που φέτος την παραμονή και την πρωτοχρονιά θα δουλεύω γιατί... κάνω επιτέλους αυτό που μου αρέσει και δεν το βαριέμαι.

Το να βγω δεν ήταν στα σχέδια μου φέτος, δεν ήθελα για άλλη μία φορά να στριμωχτώ σ' ένα μαγαζί και να πληρώσω τα μαλλιοκέφαλα μου. Είμαι 20 ετών, αλλά τα τρία προηγούμενα χρόνια το έζησα αυτό και είμαι καλά με το να μην το ζήσω φέτος. Φυσικά θα ήθελα να είμαι κοντά στα αγαπημένα μου πρόσωπα, και κάποια άλλα πρόσωπα να μην ήταν αυτή τη μία ώρα μακριά μου. Αλλά θα φιλήσω τους δικούς μου όταν τελειώσω με τη δουλειά μου και... αυτή η μία ώρα θα ξαναδιανυθεί, με ένα λεωφορείο, με ένα αυτοκίνητο, με κάτι. Σημασία έχει να αγαπάμε αυτά που έχουμε και να παλεύουμε είτε για κάτι καλύτερο είτε για  να επιτύχουμε μεγάλους στόχους μας που μπορεί να φαντάζουν μίλια μακριά, αλλά μπορεί και να μη είναι...

Καλή χρονιά με υγεία και πολλά χαμόγελα!



Giwta Ar... :**

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Χριστούγεννα και πάλι, είναι γιορτή μεγάλη!


"Xριστούγεννα ήρθαν πάλι μα είσαι πάλι μακριά μου"

"Τα πιο γλυκά Χριστούγεννα θα είμαστε μαζί, τα πιο γλυκά Χριστούγεννα μωρό μου εγώ κι εσύ"

"Χρόνια πολλά, χρόνια να έρθεις περιμένω, τόσα Χριστούγεννα σωπαίνω"

"Το καλύτερο δώρο είναι που πάλι και φέτος είμαστε μαζί, το καλύτερο δώρο είναι που πάλι θα κοιμηθούμε το πρωί"

Τόσα κι άλλα τόσα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που μιλούν για τον έρωτα και τι μεγάλη ευτυχία είναι τέτοιες γιορτινές μέρες να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου που σε κοιτάζει στα μάτια, σ' αγκαλιάζει σφιχτά και σε φιλάει τρυφερά.

Πολλά έχουν γραφτεί για τα Χριστούγεννα και το πώς είναι σαν γιορτές. Ουκ ολίγοι πιστεύουν ότι η όλη κατάσταση είναι σα να σε πιέζει να είσαι χαρούμενος, ενώ δεν το θες. Δε θα πω πως είναι λανθασμένη αυτή η άποψη, καθώς εν μέρει μπορεί και να ισχύει. Ναι, μαζεύεται όλη η οικογένεια και τρώει, πίνει, γελάει, τραγουδάει έχοντας την ίδια "απαίτηση" κι από 'σένα που μπορεί για τον οποιονδήποτε λόγο να θες να κλαις εκείνη τη μέρα. Πάμε όμως στον αντίποδα... Βγαίνεις έξω απ' το σπίτι σου και βλέπεις παντού φωτάκια και σπιτάκια που πουλούν ζαχαρωτά. Αυτό αυτόματα σε κάνει να νιώσεις λίγο καλύτερα.. Είναι όπως μία ηλιόλουστη μέρα. Δε σε αναγκάζει κανείς να χαρείς όταν δεις τον ήλιο να λάμπει, αλλά ασυναίσθητα νιώθεις καλύτερα από το να έβλεπες έναν συννεφιασμένο ουρανό. Οπότε δε σε πιέζει κανείς και τα Χριστούγεννα να είσαι χαρούμενος από τη στιγμή που δεν το επιθυμείς ο ίδιος. Όπως δε σε αναγκάζει ο καιρός, έτσι δε σε αναγκάζουν και οι γιορτές.

Προανέφερα πως τα περισσότερα τραγούδια μιλούν για αγάπες κι έρωτες. Χτες, στη ραδοφωνική εκπομπή, η φίλη μου η Στέλλα είπε πως για εκείνη τα Χριστούγεννα είναι γιορτή για παιδιά και ερωτευμένους. Σ' αυτή την άποψη συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό... Σκεφτείτε: πέρα από αρρώστιες ή άλλα σοβαρά προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζεις στη ζωή σου, αυτή η γνωστή μελαγχολία των Χριστουγέννων δε σε πιάνει συνήθως όταν είσαι ελεύθερος και ιδιαίτερα όταν δεν είσαι ευχαριστημένος μ' αυτή την κατάσταση; Προσωπικά, σ' αυτό το συμπέρασμα έχω φτάσει. Προς Θεού! Δε λέω πως δεν μπορείς να είσαι καλά και μόνος σου, αλλά ίσως να είσαι λίγο καλύτερα με έναν άνθρωπο που θέλεις δίπλα σου.

Στην προηγούμενη ανάρτηση, τα σχόλια ήταν αμφιλεγόμενα για τον έρωτα και τις σχέσεις. Μήπως να βάλουμε τον έρωτα σε δεύτερη μοίρα και να κοιτάξουμε πρώτα την επαγγελματική μας πορεία ή κάτι τέτοιο... Το βράδυ όμως δεν ξαπλώνεις με τη δουλειά σου, δε σ' αγκαλιάζει η δουλειά σου ούτε είναι αυτή που θα μπορεί να σ' ακούσει με τις ώρες. Ο έρωτας είναι κινητήριος δύναμη για να μπορείς να αντιμετωπίσεις τα "τροχοπέδη" της ζωής σου, αναφερόμενη ακόμα και σε σοβαρά προβλήματα. Το να μη βρίσκεις δουλειά, για παράδειγμα, μπορεί να είναι πιο ψυχοφθόρο όταν είσαι μόνος σου απέναντι σ' αυτή την κατάσταση. Αλλά και το να προοδεύσεις σ' αυτό που κάνεις γίνεται αυτομάτως πιο εύκολο όταν έχεις έναν άνθρωπο να σε στηρίζει. Θα υπάρξουν φορές που θα απογοητευτείς απ' τον έρωτα, αλλά το θεωρώ άδικο να ζεις χωρίς αυτόν.

Και τα Χριστούγεννα λοιπόν είναι διαφορετικά όταν είσαι ερωτευμένος. Έχεις μεγαλύτερη όρεξη για να κάνεις πράγματα. Ναι, μπορεί να είσαι καλά και μόνος και να μη θες τέτοια, αλλά στο γράμμα που θα γράψεις στον Άγιο, ζήτησε για το νέο έτος να ερωτευτείς... έτσι, για την αλλαγή. Να δεις που θα σ' αρέσει!!!

Α! Γράμμα στον Άγιο Βασίλη να γράψετε, τα 'χουμε ξαναπεί αυτά :P

Και επειδή τόση ώρα μιλάω για τη χαρούμενη αυτή γιορτή και τον έρωτα, κλείνω με Ημισκούμπρια για να... Έτσι!




Καλές γιορτές...
Giwta Ar.. :**


Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

*Για 'σένα*


Και πριν αρχίσω να γράφω τις σκέψεις μου, θα επαναλάβω μία πρόταση της Μαλβίνας Κάραλη που συναντά κανείς στο blog μου με το που μπαίνει...

Στον έρωτα, όταν έχεις σταθερές βάσεις, καλή ανατροφή, σωστές χαρακτηρολογικές δομές, τη χάνεις την αξιοπρέπειά σου απέναντι στον άλλον, διαφορετικά είσαι βλάκας.

Τι είναι λοιπόν ο έρωτας;  
Γι' αυτόν πολλοί έχουν μιλήσει, ένας απ' αυτούς ο Σοφοκλής με το γνωστό "έρως ανίκατε μάχαν..." στο έργο του "Αντιγόνη".

Πρόκειται για ένα συναίσθημα που δεν περιγράφεται εύκολα με λέξεις. Η φράση της Μαλβίνας Κάραλη που παρέθεσα παραπάνω, αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτό που πιστεύω κι εγώ για τον έρωτα. Όταν είσαι ερωτευμένος, δεν κρατάς τους τύπους, δεν κοιτάς πώς να κρύψεις τα συναισθήματά σου για τον άλλο. Είναι αυτές οι γνωστές πεταλούδες στο στομάχι... που τις νιώθεις στ' αλήθεια! Μπορεί να μη σου κόβεται απαραίτητα η όρεξη, αλλά με ένα βλέμμα του,ένα χάδι του ή μια γλυκιά κουβέντα αυτές ξεκινούν να κάνουν βόλτες στον οργανισμό σου.

Στον έρωτα υπάρχουν και τσακωμοί. Μα όταν δε θες να χάσεις τον άνθρωπό σου, μπορείς να κάνεις τα πάντα. Να κοιτάς το δωμάτιο μέσα στο οποίο βρίσκεστε και να του λες ό,τι βλακεία σου έρχεται στο κεφάλι, για τον άσπρο τοίχο μέχρι εκείνο το χαλασμένο πορτατίφ, μόνο και μόνο για να σπάσει ο πάγος. Παίρνεις το πρώτο ταξί που βρίσκεις μπροστά σου ξημερώματα και πας να τον βρεις στο σπίτι του. Εκείνος σου κάνει μια σφιχτή αγκαλιά και όλα τα κομμάτια ξανά ενώνονται.

Έρωτας είναι να κάνει τον "καραγκιόζη" για να κλέψει ένα γέλιο σου, σε κάθε δυσκολία που σου έρχεται να σου ψιθυρίζει: "είμαι εγώ εδώ δίπλα σου", και όντως να είναι. Σε πειράζει και όταν εσύ μουτρώνεις, σε πιάνει, σε σφίγγει στην αγκαλιά του και σε φιλάει. Έρωτας είναι τα πόδια σου μπλεγμένα με τα δικά του στο κρεβάτι, αλλά και η φροντίδα του όταν δεν είσαι καλά.

Παύεις να σκέφτεσαι εγωιστικά... Είσαι ερωτευμένος; Τον θέλεις τον άλλο; Και τα μούτα σου αξίζει να ρίξεις και να ζητήσεις συγγνώμη, και το πρώτο βήμα να κάνεις μετά από τσακωμό κι ας πιστεύεις πως έχεις δίκιο, και να διεκδικήσεις λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω μαζί του... κι ας έχασες το τελευταίο λεωφορείο για το σπίτι...τι τα 'χεις τα πόδια;

Έρωτας δεν είναι μόνο αυτά. Είναι πολλά, είναι συναισθήματα ανεκτίμητα. Είναι δάκρυα χαράς και λύπης, ταχυπαλμία, δάχτυλα μπλεγμένα, φιλιά και αγκαλιές, λόγια ανείπωτα. Είναι όλα τα μικρά πράγματα που κάνει καθημερινά ο ένας για τον άλλο. Είναι όλα αυτά κι άλλα, περισσότερα. 


Giwta Ar...:**


Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Autumn, come here and love me!!


Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να νιώθεις πως έφτασε επιτέλους η αγαπημένη σου εποχή, το Φθινόπωρο.
Αν και κάνει ακόμα ζέστη, ξαφνικά ένα βράδυ αρχίζει και βρέχει καταρρακτωδώς. Εσύ κάθεσαι στο δωμάτιο σου, σκεπασμένη με ένα σεντόνι όταν ακούς τη βροχή και αρχίζεις να φαντάζεσαι. Να φαντάζεσαι μια βόλτα με την ομπρέλα κάτω απ' τη βροχή και να κρυώνεις. Ανυπομονείς να κλειστείς σ' ένα ζεστό σπίτι με ένα ζεστό ρόφημα στα χέρια και να δεις μια ταινία, χαλαρά στον καναπέ σου. Ή καλύτερα, φαντάζεσαι πως μπαίνεις σ' ένα σπίτι που σε περιμένει εκείνος με δύο ποτήρια ζεστό ρόφημα, σ' αγκαλιάζει και σου βγάζει το βρεγμένο παλτό για να μην κρυώσεις, και να μην κρυώσεις κι εκείνον, αλίμονο!
Και ξεκινάτε να βλέπετε μια ταινία, την οποία αν καταφέρετε να τη δείτε ολόκληρη, στο τέλος της μπορεί να γκρινιάζετε γιατί εντάξει,, να δεις μια χαζοκωμωδία, αλλά να μην είναι τελείως χάλια.
Παιχνίδια και συζητήσεις και γέλια, όλα κλεισμένα σ' εκείνο το σπίτι που πάντα θα είναι πιο ζεστό από τον έξω κόσμο.
Και το βράδυ περνάει. Και φτάνει το επόμενο πρωί. Τι καλύτερο από το ν' ανοίγεις τα μάτια σου και να βλέπεις τον εαυτό σου κάτω απ' τα σκεπάσματα με τα πόδια σου μπλεγμένα με αυτά του αγαπημένου σου; Η βροχή δεν είχε σταματήσει όλο το βράδυ και ίσως να είναι αυτή που σας ξύπνησε εκείνο το πρωί.
Οι στιγμές διαδέχονται η μία την άλλη. Ένας ζεστός καφές πάλι ανάμεσα στα χέρια σου κι εσύ ανάμεσα στα χέρια εκείνου.

Η μέρα που ξημέρωσε ίσως να είναι ίδια με την προηγούμενη, μπορεί και διαφορετική. Εσύ αποφασίζεις πώς θα την αξιοποιήσεις.
Να προσπαθήσεις να κάνεις την κάθε σου μέρα καλύτερη. Ακόμα κι αν νιώθεις τη ρουτίνα και τις υποχρεώσεις να σε πνίγουν, βρες διεξόδους για να νιώθεις καλύτερα. Μπορεί να είναι ο δικός σου άνθρωπος, μπορεί οι καλοί σου φίλοι. Ίσως μια ταινία ή ακόμα και ένα ωραίο λογοτεχνικό βιβλίο. Ή και όλα μαζί.
Όσο ίδια κι αν μοιάζει η σημερινή μέρα με τη χτεσινή, στον ελεύθερο χρόνο που βρίσκεις κάνε κάτι που θα σε κάνει να σκεφτείς "αυτό μ' έκανε να νιώσω ωραία σήμερα, να ξεφύγω λιγάκι".
Βγες για έναν απλό καφέ με τους φίλους σου, να χαζολογήσετε.
Δοκίμασε να κάνεις κάτι καινούριο. Μια χειροτεχνία, μια επίσκεψη σε κάποιο χώρο που ήθελες καιρό.
Κοιμήσου μ' εκείνον, αγκάλιασε τον άνθρωπο που νοιάζεσαι και μη τσιγκουνευτείς τα φιλιά σου.

Όπου βρίσκεις μια τρύπα σ' αυτή τη δύσκολη καθημερινότητα που βιώνεις, προσπάθησε να την γεμίσεις με πολλά χαμόγελα που θα κάνουν και τη δική σου καμπύλη (ναι, γι' αυτή που βρίσκεται κάτω απ' τη μύτη σου λέω) να πάρει ανοδικό σχήμα.


Giwta Ar.. :**