Το λίγο*

 «Το λίγο σε σκοτώνει, γιατί είναι λίγο. Όχι γιατί δεν είναι τίποτα.»*

Το λίγο δεν είναι το τίποτα. 

Το λίγο είναι ένα ψίχουλο.

Από εκείνα που σου δίνουν και μετά ψάχνεις να δεις αν υπάρχει άλλο.

Σαν τη σοκολάτα. Τρως ένα κομμάτι και σου παίρνουν την υπόλοιπη.

Εσύ έχεις γλυκαθεί, αλλά σοκολάτα πλέον δεν υπάρχει. 

Είναι μια αγάπη. Είναι μια ελπίδα που ήρθε κι έφυγε. 

Όταν ξέρεις ότι δεν έχεις τίποτα, το παίρνεις απόφαση και προχωράς. 

Το λίγο όμως; Αυτό το λίγο σε κρατάει δέσμιο και μένεις κάπου που σίγουρα δεν αντέχεις. 

Το λίγο σου δίνει αυτό που θέλεις για να μείνεις. 

Είναι κάτι που λαχταράς, αλλά ποτέ δε σε χορταίνει. 

Ποτέ δε θα σε χορτάσει. 

Πόση ψυχή χρειάζεται για να προσπεράσεις το ψίχουλο; 

Πόση δύναμη χρειάζεται για να μην αφήσεις κανένα "λίγο" να σου μαράνει την καρδιά;

Υπάρχουν άνθρωποι που λένε a priori "όχι" σε αυτό το άτιμο το λίγο; Ή άνθρωποι που έμαθαν να λένε "όχι" μέσα από τον πόνο και τον χρόνο; 

Έχω τόσο καιρό να γράψω εδώ. Πάνω από χρόνο. Δεν ξέρω πόσοι είστε ακόμα σ' αυτή την παρέα, αλλά εύχομαι πολλοί. Γιατί εδώ πέρα, στην Εδέμ, κατοικεί ακόμη η έφηβη ψυχή μου. Και η ανάγκη για γράψιμο, μου βγήκε τόσο αβίαστα που πραγματικά με συγκινεί. Γιατί πάντα που άρεσε να γράφω και να μοιράζομαι τις σκέψεις μου. 

Όσο καιρό λείπω από εδώ, εξακολουθώ να γράφω αλλά random. Σε τετράδια, ατζέντες, σημειωματάρια. Σκέψεις και συναισθήματα. Ευτυχώς αυτό δεν το έχω χάσει. Η ανάγκη να γράφω, υπάρχει ακόμα. Και αυτό το γεγονός, είναι από τα λίγα που με γεμίζουν αισιοδοξία. 

Την Εδέμ την έχω από τα 16 μου. Σήμερα είμαι 30 και κάτι. Μεγάλωσα. Ωρίμασα. Έμαθα. Η ζωή μου έφερε διάφορα. Και μου φέρνει ακόμα. 

Παράπονα έχω από τη ζωή. Κουρασμένη είμαι. Αλλά δεν τα παρατάω. Γιατί δε θέλω απλά να επιβιώνω. Θέλω να ζω. Όπως κι αν γίνεται αυτό. Χωρίς χάρτη. Χωρίς μπούσουλα. 

*Στίχος της Κικής Δημουλά από την ποιητική συλλογή "Το λίγο του κόσμου"

Κρακ.

Aνάσα. Κρακ.

Ανάσα. Κρακ.

Ανάσα. Κρακ.

Κάθε ανάσα και πόνος.

Και ηλεκτρισμός και μούδιασμα.

Με οξυγόνο που δε μοιάζει μ’ οξυγόνο.

Είναι πνίξιμο και μαχαιριά.

Είναι πτώση, μα όχι ελεύθερη.

Είναι συναίσθημα. Αυτό που ευχόσουν να μη ζήσεις.

Και τώρα που το ζεις;

Κάθε ανάσα κι ένα κρακ.

Κρακ βαθύ.

Οξύ.

Σφοδρό.

Διαπεραστικό.

Και τώρα που το ζεις;

Δε ζεις.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 33ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα μας, με μεγάλη νικήτρια την Ποιώ Ελένη με το συγκινητικό της ποίημα "Επίκληση". 

Για εμένα, τα τελευταία σίγουρα δύο χρόνια διοργανώσεις όπως το Συμπόσιο Ποίησης, αποτελούν αφορμές για να αφήσω για λίγο τα δάχτυλά μου ελεύθερα και το μυαλό μου χωρίς κουτάκια. Κι αυτό μου είναι κάτι παραπάνω από σημαντικό. Με βοηθάει να έρχομαι σε επαφή με μία μεγάλη μου ανάγκη: το γράψιμο.

Αριστέα μου, στο γράφω κι από εδώ: Σε ευχαριστώ πολύ γι' αυτές τις αφορμές. 

Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες, σε όποια θέση κι αν βρεθήκαμε. Σημασία έχει που μαζευτήκαμε, που γράψαμε, που μοιραστήκαμε κάτι δικό μας. Κι αυτό είναι σπουδαίο.  

Διαβάστε ΕΔΩ όλα τα ποιήματα.

Λέξεις.

Πόσες λέξεις χωράνε εδώ;

-Αυτές είναι πολλές, ξέφυγες. 

-Αυτές είναι λίγες, τι να καταλάβουν οι άλλοι. 

-Μα δεν ξέρω πόσες να χρησιμοποιήσω. 

-Μήπως να μη μιλάς;

-Όχι, αυτό δε γίνεται πια. 

-Καλά, κάνε ό,τι νομίζεις. Αλλά να ξέρεις πως αυτό που κάνεις τώρα, είναι άγνωστο. 

Και οι λέξεις δε σταματούν να κατακλύζουν το μυαλό. 

Άπειρες. 

Λέξεις που δε θυμάσαι καν πού τις πρωτοάκουσες. 

Είπες πολλά. Τώρα είπες λίγα.

Μήπως δεν είπες ούτε πολλά, ούτε λίγα; 

Μήπως είπες όσα χρειαζόσουν να πεις εκείνη τη στιγμή;

Χωρίς ενοχές. Χωρίς δεύτερες σκέψεις. Χωρίς βάρος στο στήθος. 

Το άγνωστο είναι τρομακτικό. Όμως έχει άλλο ενδιαφέρον από το οικείο. 

Σε πάει μακριά. 

Γιατί αλήθεια, πού θέλεις να μείνεις;

Καμιά φορά ας χαλαρώνουμε

Είμαι εδώ μετά από κάποιο χρονικό διάστημα που δεν δήλωσα το "παρόν", όχι για να δικαιολογηθώ. Εξάλλου δε νομίζω ότι χρειάζεται. Πιο πολύ θέλω να καταθέσω τις σκέψεις μου, να τις καταγράψω χωρίς λυρισμούς, χωρίς τίποτα. Απλά, λιτά, ακατέργαστα. Γιατί νομίζω αυτό χρειάζομαι.

Έχω κάνει την ατμόσφαιρά μου στο σπίτι, πίσω ένα ποτήρι κρασί και κάθομαι στο γραφείο. Αφού έκανα έρευνα και καταγραφή ιδεών για κάποια πράγματα που θέλω να ξεκινήσω εντός του έτους, αφήνω τα χέρια μου να τρέξουν πάνω στο πληκτρολόγιο και το μυαλό ελεύθερο, σε μια προσπάθεια να μη σκέφτομαι τόσο. 

Ξέρετε, μπορεί μη γράφω εδώ, αλλά δεν είναι ότι δε γράφω. Η δουλειά μου απαιτεί αρκετό γράψιμο και αρκετό "στύψιμο", αλλά χαίρομαι που κάνω κάτι που μου αρέσει. Επίσης το journaling έχει την τιμητική του τους τελευταίους μήνες. Λίγες λέξεις, τη στιγμή που το χρειάζομαι. Όπου κι αν είμαι. Ανοίγω την ατζέντα μου και γράφω αυτό που νιώθω. Κάπως έτσι έκανα και κάποιες συνειδητοποιήσεις (μην τα ξαναλέω πόσο σημαντικό είναι να γράφουμε).

Βέβαια υπάρχουν φορές που με κουράζει συχνά να σκέφτομαι τόσο. Να αναλύω και να ερμηνεύω. Το οποίο είναι καλό γιατί το νιώθω πως έχω φτάσει σε ένα επίπεδο που μπορώ να κάνω κάποιες ερμηνείες αποτελεσματικά και να με καταλαβαίνω ένα τσακ καλύτερα. Όμως ξέρετε,, κάποιες φορές κουράζει. 

Ωστόσο απόψε είχα ανάγκη να μείνω σπίτι. Αφού έβρεχε, είπα να κάνω γυμναστική μέσα αντί να πάω προπόνηση, και μετά να χαλαρώσω, να μαγειρέψω κάτι, να φάω τα ντοματίνια μου, να το ευχαριστηθώ. Πραγματικά το απολαμβάνω αυτό και ειλικρινά δεν το μετανιώνω που επέλεξα να μην είμαι στην τσίτα για άλλη μία μέρα (που αναρωτιέμαι πώς το καταφέρνω ακόμα κι όταν δεν έχω "τρελές" υποχρεώσεις). Αναρωτιέμαι, όμως, αν είναι γενικά στη φύση των ανθρώπων -ή τελικά στη δική μου φύση- να ευχαριστιόμαστε δύσκολα, να θέλουμε συνεχώς κάτι παραπάνω, να μη νιώθουμε πλήρεις με ό,τι έχουμε, να χάνουμε τη στιγμή. Προσπαθώ πραγματικά να μην το κάνω στον εαυτό μου και πιστεύω πως βαδίζω καλά, αλλά έχω την αίσθηση ότι πρόκειται για ένα φαινόμενο της γενιάς μου. Κι εγώ είμαι απλά στο μεταίχμιο Millenials - Gen Z. Με τους νεότερους τι γίνεται; 

Τους τελευταίους μήνες, δε θα πω ψέματα, πίεσα τον εαυτό μου πολύ. Που το έκανα ανέκαθεν, δεν είναι κάτι καινούριο για 'μένα. Αλλά αυτή τη φορά χτύπησαν σοβαρά καμπανάκια. Λες και αν δεν ξεπεράσω τα όρια μου σε κάθε τομέα -εργασιακό, ερωτικό, οικογενειακό κοκ- κάτι δεν κάνω καλά. Όμως και το να παθαίνω το ένα breakdown μετά το άλλο, σίγουρα δε βοηθά. Ή μάλλον βοηθά. Να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι να με σέβομαι και να με ακούω. Γιατί ακόμα και το να δουλεύεις 15 ώρες την ημέρα ή το να πιέζεσαι μέσα σε μία σχέση, έχει όρια. Πρέπει να ξέρεις συνειδητά για ποιο λόγο δουλεύεις τόσες ώρες και ποια είναι ακριβώς τα αποτελέσματα που περιμένεις. Αντίστοιχα και στις σχέσεις. Αν πιέζεσαι για μεγάλο χρονικό διάστημα (ή το μεγαλύτερο), ποιο το νόημα; Ο έρωτας; Και ο έρωτας εν τέλει, αυτό είναι;

Και τέλος πάντων, όταν πας και μπαίνεις σε μία κατάσταση που σου είναι οικεία αλλά καθόλου βοηθητική για τη ζωή σου, να μάθεις να βγαίνεις. Σήμερα σε x χρονικό διάστημα, αύριο σε ένα x μικρότερο χρονικό διάστημα.

Η ζωή είναι γεμάτη, ακόμα κι όταν μας μοιάζει βαρετή. Χρειάζεται πάντα να συνεχίζουμε, να μην τα παρατάμε. Αλλά κάποιες φορές χρειάζεται να σταματάμε για να βλέπουμε την απόσταση που έχουμε διανύσει και την εξέλιξη που έχουμε κάνει. 

(Ξεκάθαρα τα λέω για να τα ακούσω κι εγώ. Μη νομίζετε ότι είμαι καμιά αυθεντία που τα καταφέρνω γαμάτα). 

Αυτά. Σκόρπιες σκέψεις. Χωρίς να ξέρω αν έχουν συνοχή. Ξέρω ότι έχουν ουσία μέσα μου. Επίσης το πιστεύω πως κάπου ανάμεσα σε αυτές τις σκέψεις, θα βρείτε κομμάτια δικά σας. Και σίγουρα θέλω αυτές οι σκέψεις μου να είναι καταγεγραμμένες εδώ 'μέσα, που γράφω από τα 16 (Θεέ μου, πάνε τόσα χρόνια). 

Δεν ξέρω πότε θα τα ξαναπούμε, αλλά δε σταματώ να είμαι εδώ. Ακόμα κι αν δε γράφω συχνά. 

 

Το κορίτσι.

Ένα κορίτσι περπατά με το κλειδί στο χέρι 

μα μια σκιά από πίσω, πιστά την ακολουθεί.

Ένα αεράκι που φυσά, αγγίζει το λαιμό της

κι η καρδιά μέσα στη νύχτα, πιο δυνατά στο στήθος της χτυπά.

Βγάζει τ' ακουστικά, το βήμα κάνει πιο γοργό.

Φοράει παντελόνι, λέει, ευτυχώς.

Κι ένα μήνυμα χρωστά στις φίλες της να στείλει.

Σταματά για λίγα δευτερόλεπτα.

Δε θέλει να φοβάται.

Πόσο θα ήθελε, σκέφτεται, απλά να περπατάει.

Χωρίς “όπλα” που κρυφά κάθε βραδιά στις χούφτες της κρατάει.

Πόσο θα ήθελε μια μέρα να βγει και να μεθύσει.

Χωρίς να σκέφτεται μήπως κάποιος χωρίς τη θέλησή της την αγγίξει.

Κάποια μέρα το ξέρει, θα το κάνει.

Το φόρεμά της το καλό θα βάλει να γλεντήσει.

Και με ψηλά τακούνια στο δρόμο θα βαδίσει.

Με εντύπωση θα την κοιτάζουν όλοι.

Μα δε θα φοβηθεί.

Χωρίς την τσάντα στην αγκαλιά θα περπατά μες στα στενά

κι η ομορφιά θα λάμπει από την ηρεμία που θα “φορά”.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 31ο Συμπόσιο Ποίησης.

Διαβάστε ΕΔΩ όλες τις συμμετοχές. Ήταν όλες συγκινητικές και διαφορετικές. 

Αριστέα μου, σε ευχαριστώ που παρά τις προσωπικές σου δυσκολίες ήσουν παρούσα και μας μάζεψες όλους σε μία τέτοια γιορτή, μια αγκαλιά!

Κάτι λείπει.

Ξύπνησα το πρωί με μία διάθεση να πετάξω.

Να πετάξω μακριά τις σκέψεις που μου φορτώθηκαν.

Αυτές που κάνουν το μυαλό μου να βουλιάζει.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι. Τα πόδια δεν πηγαίνουν με μεγάλη ευκολία, αλλά σηκώνομαι.

Ανοίγω τα παράθυρα, μπαίνει φως.

Τι να το κάνω τόσο φως Νοέμβρη μήνα; Λούζει το σπίτι, αλλά μ' αφήνει στη σκιά.

Πηγαίνω στην τουαλέτα. Πλένω το πρόσωπό μου και κοιτάζομαι στον καθρέφτη.

Μμ. Έχω υπάρξει και καλύτερη. Πιο όμορφη. Πιο χαρούμενη.

Κατευθύνομαι στη ντουλάπα. Τι να βάλω και σήμερα;

Μαύρο παντελόνι, μαύρη μπλούζα.

Ξανά μπροστά στον καθρέφτη. Μα τι μου λείπει;

Παίρνω τη χτένα, χαϊδεύω τα μαλλιά μου και προσπαθώ να μη με πονέσω.

Τα πιάνω κότσο.

Επιστρέφω στον καθρέφτη.

Κάτι λείπει. Τι είναι αυτό που λείπει;

Βλέπω τα ρούχα στις κρεμάστρες. Πιάνω το ροζ σακάκι. Αυτό θα βάλω σήμερα.

Να. Κάτι γίνεται τώρα. Κάτι αλλάζει. Έδωσα λίγο χρώμα.

Πιάνω το κινητό και βάζω μουσική.

Αρχίζω να χορεύω.

Φτιάχνω τον καφέ μου. Και τραγουδάω.

Τρώω δυο κριτσίνια πριν φύγω για δουλειά.

Και συνεχίζω να χορεύω.

Δυο δάκρυα φεύγουν. Επιτέλους κάτι βγαίνει από μέσα μου.

Λίγο λίγο, γίνομαι πιο ελαφριά.

Με μια απότομη κίνηση, ξαφνικά, χωρίς να το περιμένω, βρίσκομαι ξανά μπροστά στον καθρέφτη.

Τώρα δεν είμαι τόσο χλωμή.

Κι αν τα μάτια μου είναι λίγο πιο κόκκινα από πριν, το πρόσωπό μου μοιάζει ανακουφισμένο.

Με φωτίζει ο ήλιος. Μα πώς; Πριν ήμουν στη σκιά.

Γυρίζω το κεφάλι μου τριγύρω για να καταλάβω τι συμβαίνει.

Κάπως γέμισε αυτό το κενό. Όχι πλήρως, αλλά κάπως γέμισε.

Τι λείπει; Τι έλειπε;

Χρειαζόταν να αλλάξω θέση για να καταλάβω.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο νέο δρώμενο της Μαίρης με τίτλο Στείλε μήνυμα!

Επιλέγουμε μία φωτογραφία και εμπνεόμαστε από αυτή. Γράφουμε τη δική μας ιστορία.

Εγώ προσωπικά είχα ανάγκη μία τέτοια παρότρυνση, σε μία φάση της ζωής μου που νιώθω τις λέξεις κάπου να έχουν μπλοκάρει μέσα μου, να μη βγαίνουν έξω. Και γι' αυτό Μαίρη, σε ευχαριστώ πολύ.

Διαβάστε ΕΔΩ όλες τις εξαιρετικές ιστορίες που δημιουργούν οι συμμετέχοντες αυτού του δρώμενου.

Άρνηση.

Το πρώτο και απόλυτα γνωστό στάδιο.

Που με τα χρόνια κρατά λιγότερο. Για τους Χ και τους Ψ λόγους. 

Αλλά είναι εκεί. Δηλώνει παρών. 

Άρνηση συναισθημάτων.

"Το νιώθω, αλλά δε θέλω να το νιώθω αυτό. Όχι". 

Όχι, συνέχεια ένα "όχι" στο στόμα.

Δεν είναι ότι έχεις πρόβλημα με τα συναισθήματα. 

Είναι που περιμένεις να φύγουν τη στιγμή που εσύ θέλεις. Κι έχεις την απαίτηση. 

Είναι που έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις. 

Είναι που αλλάζουν κι εσύ θέλεις τα προηγούμενα. 

Λες και δεν ξέρεις ότι τα καλά έρχονται. 

Υπήρξαν πριν από λίγο, θα υπάρξουν ξανά. 

Κι ας είναι το μυαλό πιεσμένο. Κι ας είναι το σώμα μετέωρο. Κι ας θέλεις να αφήσεις ανθρώπους να δουν μέσα σου. Αλλά ταυτόχρονα δε θέλεις. 

Έχεις σκέψεις εύθραυστες. Ευάλωτες. Δεν τους δίνεις χώρο να αναπνεύσουν. Δε σου δίνεις χρόνο να αναπνεύσεις. Περιμένεις να ξεμπερδευτούν μόνες τους. Να πάρουν την πρωτοβουλία γιατί "αν είναι δυνατόν", κουράστηκες. 

Και περιμένεις, περιμένεις... Μα μήπως πρέπει να περιμένεις στην απέναντι πλευρά του δρόμου;