Valentine' s day? WHAT THE FUCK???

"Είναι όμορφο συναίσθημα το να ξέρεις πως κάποιος εκεί έξω σε νοιάζεται. Είναι αυτό που ξυπνάς και σου έχει στείλει μήνυμα για "καλημέρα". Δεν κοιμάται χωρίς να σου πει "καληνύχτα" και περιμένει μέχρι να κοιμηθείς. Όταν δεν είσαι καλά, κάθεται σε ένα παγκάκι δίπλα σου, σε βλέπει να κλαις και σε ακούει με τις ώρες μέχρι να τα βγάλεις όλα από μέσα σου. Όταν ζορίζεσαι με τη σχολή ή τη δουλειά, είναι εκεί για να σου δώσει δύναμη και να μην τα παρατήσεις. Είναι μία αγκαλιά πάντα ανοιχτή για 'σένα. Στις χαρές χαίρεται μαζί σου, και στις λύπες προτιμά να πεθάνει από το να σε βλέπει να στενοχωριέσαι. Έρχεται να σε πάρει μετά την έξοδο με τους φίλους οποιαδήποτε ώρα. Όταν σε αφήνει σπίτι σου, περιμένει να κλείσει πρώτα η πόρτα και μετά φεύγει. Δεν έχεις ανάγκη να μπεις facebook μετά που σε αφήνει γιατί δεν υπάρχει κάτι εκεί μέσα που να σε ενδιαφέρει περισσότερο από εκείνον. Δε σε νοιάζει πόσα like πήρε η φωτογραφία ή ποιος σχολίασε σ' αυτήν. Σου αρκεί μόνο που αυτός σε κορόιδεψε γιατί δεν του άρεσε η φωτογραφία. Και παρά τους τσακωμούς και τα μούτρα, σε νοιάζεται, το νιώθεις. Αξία ανεκτίμητη! Τυχερός αυτός που το έχει αισθανθεί, άτυχος αυτός που το περιμένει ακόμα είτε του συμβεί τελικά είτε όχι."


Γιατί η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι μία απλή μέρα. Η αγάπη είναι μία ακολουθία πράξεων και δεν αρκεί μόνο μία μέρα για να τη δείξεις στον άνθρωπό σου. Μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε ως μία παγκόσμια ημέρα, όπως υπάρχουν τόσες και τόσες. Αλλά να μην της δίνουμε τόσο μεγάλη βαρύτητα, όπως δε δίνουμε και στις άλλες μέρες.

Εύχομαι όλοι να βρείτε τον άνθρωπο σας, αυτόν που θα σας νοιάζεται και θα σας αγαπάει. Γιατί οι φίλοι είναι καλοί, σε στηρίζουν, σ' αγαπούν, αλλά από κάποια στιγμή και μετά δεν αρκούν. Το δέσιμο είναι διαφορετικό. Εύχομαι να πάψετε να περιμένετε για ένα μήνυμα Εκείνου, να βασανίζεστε, να ξημεροβραδιάζεστε στο facebook και να βλέπετε φωτογραφίες του που κάποιες απ' αυτές μπορεί να σας πονάνε.

Να το ξεκόβετε σε όποιον σας κάνει σκωτσέζικο ντους. Μαζέψτε τα κομμάτια σας, κλάψτε, χτυπηθείτε για κάτι που ίσως τέλειωσε πριν καν αρχίσει (πάλι), αλλά προχωρήστε. Ανακαλύψτε τι αξίζετε και μην αρκείστε σε τίποτα λιγότερο. Και ακόμη κι αν είχατε κάποιες ατυχίες σ' αυτόν τον τομέα, ακόμη κι αν δεν έχετε νιώσει να σας νοιάζεται μ' αυτό τον τρόπο κάποιος, μην απογοητεύεστε. Αργά ή γρήγορα ποτέ δεν ξέρεις. Συνήθως όλα έρχονται στη ζωή μας. Αρκεί να πιστεύουμε. Και να μη χάνουμε το χαμόγελό μας.

Giwta Ar..:**

ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGERS ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΚΒΙΑΣΜΟ!

Για την πείνα των παιδιών μας ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για τους άστεγους των δρόμων ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για τις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για τους πολίτες που πεθαίνουν από τη φτώχεια ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για τις παραγωγικές ή μη ηλικίες που είναι στα αζήτητα ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για τα παιδιά μας που φεύγουν στο εξωτερικό μετανάστες ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για την τρίτη ηλικία που δεν έχει φάρμακα και περίθαλψη ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για τα δυσβάσταχτα χρέη που μας φόρτωσαν χωρίς να φταίμε ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΤΟ!

ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGERS ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ!

6ο Συμπόσιο Ποίησης-Καρδιογράφημα

Μιλάς ψιθυριστά σα να φοβάσαι κάτι.

Δεν ακούγονται τα λόγια μάτια μου μες στο σκοτάδι.

Το σκοτάδι της ψυχής σε κατατρώει.

Κι εσύ το αφήνεις να γυρίζει γύρω σου σαν τους δείκτες στο ρολόι.

Καρδιογράφημα είν’ η ζωή

Και αφήνεις τη γραμμή να πηγαίνει ευθεία.

Χαμογέλα και θα δεις πως η οπτική γωνία

Μπορεί να μην έχει αλλάξει στα μάτια σου

Μα προσπάθησε να λάμψεις μέσα απ’ τα αγκάθια σου.

Σιωπή μην επιλέγεις.

Ουρλιάζοντας να πηγαίνεις.

Βγάλε ό,τι σε πονάει

και χαμογέλα στη ζωή που σου τη σπάει.

Φίλες και φίλοι, αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 6ο Συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε για άλλη μια φορά  με απόλυτη επιτυχία η πριγκίπισσα μας, Αριστέα. Αυτή τη φορά απαραίτητη λέξη στα έργα των ποιητών ήταν το "Αλλάζω ή Αλλαγή". Από τα λίγα που πρόλαβα και είδα στη βαθμολογία, το ποίημά μου τα πήγε αρκετά καλά και άρεσε. Αυτό με χαροποιεί ιδιαιτέρως!

Να δώσω τα συγχαρητήρια μου σε όσους συμμετείχαν είτε γράφοντας κάτι είτε ψηφίζοντας (γιατί πιστέψτε με, όσο περνούν τα συμπόσια, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η επιλογή!!! )

Και τέλος, σφίγγω το χέρι της αγαπημένης Πέτρας μας που βγήκε πρώτη στο διαγωνισμό και της πετάω ένα τεράστιο φιλί!!

Giwta Ar..:**

Τα τα τα ταααααααν

Πολύ εύστοχος τίτλος για να καταλάβετε που μπορεί να αναφέρεται η αποψινή μου ανάρτηση. Βραβεύτηκα, βραβεύτηκα!!! Μου έκανε την τιμή να μου δωρίσει αυτό το βραβείο το υπέροχο ζευγάρι της γειτονιάς μας, η Αναστασία και ο Αλέξανδρος και τους ευχαριστώ πολύ!!!

Διάβαζα λοιπόν σε διάφορα blogs ότι τα βραβεία τους τα παρελάμβαναν ντυμένοι στην τρίχα, με τουαλέτες, βαψίματα, γόβες και τα λοιπά. Εγώ ωστόσο παρέλαβα το βραβείο με ένα μπιφτέκι στα μαλλιά και ξαπλωμένη στο κρεβάτι από την τόση βαρεμάρα που με δέρνει τον τελευταίο καιρό. Τι σημασία έχει όμως; Όπως τη βρίσκει ο καθένας!

Ας ξεκινήσω λοιπόν να απαντάω στις ερωτήσεις γιατί δε με βλέπω να σταματάω διαφορετικά...

1. Γιατί ξεκινήσατε το blog;

Μία φίλη μου είχε φτιάξει blog και όταν μου το είπε, ενθουσιάστηκα. Αρχικά δεν είχα σκεφτεί να δημιουργήσω ιστολόγιο, αλλά σταδιακά και διαβάζοντας όλα όσα έγραφε η κοπέλα, ένιωσα την ανάγκη να ξεκινήσω κι εγώ κάτι παρόμοιο. Και έτσι έγινε τον Μάρτιο του 2012. Και πλέον η "Εδέμ" είναι σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου.

2. Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει;

Γενικά, δεν ενθουσιάζομαι εύκολα. Είμαι της άποψης ότι καλύτερα να κρατάω μια ουδέτερη στάση στις καταστάσεις για να μην πέφτω απ' τα σύννεφα, παρά να ενθουσιάζομαι και μετά να μην ξέρω από που μου ήρθε.. Ωστόσο, πολλές φορές μπορεί να ενθουσιαστώ με ένα καλογραμμένο κείμενο ή βιβλίο,ένα δώρο, έναν άνθρωπο, ένα χαμόγελο, μία αγκαλιά.

Συγκεκριμένα, στο blog με ενθουσιάζει το γεγονός ότι επικοινωνώ με ανθρώπους που δεν ξέρω προσωπικά, ενώ παράλληλα με τρελαίνει το ότι bloggers μου δίνουν την ευκαιρία να μάθω καλύτερα τον εαυτό μου μέσα από διάφορες διαδικασίες.

3. Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers και με ποιον τρόπο;

Τα σχόλια δίνουν τη δυνατότητα του διαλόγου, της ανταλλαγής απόψεων.Τι πιο σημαντικό;

4. Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας;

Πλέον, το blog μου έχει έναν αρκετά προσωπικό χαρακτήρα. Δεν ασχολούμαι με την επικαιρότητα διότι την έχω γύρω μου. Δεν την θέλω και στο ιστολόγιο μου. Οι αναρτήσεις μου λοιπόν αναφέρονται κυρίως σε πράγματα που με απασχολούν, στα συναισθηματικά μου, σε όσα με κάνουν χαρούμενη ή λυπημένη, ενώ συχνά καταπιάνομαι με θέματα ποικίλου ενδιαφέροντος.

5. Έχετε δημιουργήσει μία φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ από κοντά;

Γενικά, έχω πολύ καλές σχέσεις με τους bloggers που διαβάζω και με διαβάζουν. Από κοντά έχω συναντήσει μόνο την Ιωάννα από το blog "Δεν είναι αυτό που νομίζεις"   το καλοκαίρι που πήγα Αθήνα και γενικά μιλάμε συχνά στο facebook.

6. Πως φαντάζεστε το blog σας μετά από δύο χρόνια; Τι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει/ να αλλάζει και με ποιον τρόπο;

Το Blog μετά από δύο χρόνια το φαντάζομαι έτσι ακριβώς όπως είναι. Αλλά ας είμαστε καλά και βλέπουμε..

7. Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;

Τα νεύρα των άλλων κρόσια! :3

8. Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;

Τους τελευταίους μήνες δεν περνάω πολύ χρόνο στη "μικρή μου Εδέμ". Δηλαδή σε σχέση με πέρυσι που έγραφα και πέντε αναρτήσεις το μήνα, ναι, δεν.. Αυτό όμως αντί να με θλίβει, με χαροποιεί. Γιατί βλέπω πως δεν έχω πια τόση ανάγκη να γράφω για εμένα ούτε σε ημερολόγιο ούτε στο blog. Πλέον μπορώ και μιλάω, εξωτερικεύω όλους τους προβληματισμούς μου χωρίς να γράφω, αλλά μιλώντας. Χαίρομαι πολύ γι' αυτό γιατί από το Σεπτέμβρη του '14 που πήρα κάποιες αποφάσεις, άλλαξα ριζικά. Ναι, όλους αυτούς τους μήνες πέρασα κάποιες δύσκολες καταστάσεις και ακόμα περνάω πιο δύσκολες, ωστόσο η κοσμοθεωρία μου σταδιακά άλλαξε και άλλαξα κι εγώ προς το καλύτερο. Μόνο ευλογημένη μπορώ να νιώθω!

9. Πως γεννιούνται τα posts σας;

Όπως να 'ναι!

10. Ευχές για τον αναγνώστη..

Καλά μυαλά!!!!

Και φτάσαμε στο τέλος. Θέλω και πάλι να ευχαριστήσω για το βραβείο. Βασικά δεν είναι τόσο το βραβείο, όσο η σκέψη. Και χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μη με ξέρουν καλά, αλλά με σκέφτονται!

Τώρα κανονικά πρέπει να το δώσω κάπου το βραβείο.. Οι περισσότεροι bloggers έχετε απαντήσει σ' αυτές τις ερωτήσεις, οπότε δε θα βάλω πολλά ιστολόγια, αλλά μόνο κάποια που βλέπω πως δεν έχουν παίξει..

Σιγά τ' αβγά

Δεν είναι αυτό που νομίζεις!

My way

basilikis-art

*Peppery Chaos*

Kαι σας αφήνω με ένα τραγούδι....

Giwta Ar..:**

Εξεταστική vol. 1

Απόψε είχαμε τα αποτελέσματα των εκλογών (σχεδόν αναμενόμενα θα πω εγώ). Δεν είμαι όμως απόψε εδώ για να σχολιάσω τις εκλογές. Εξάλλου δεν είμαι πλήρως ενημερωμένη, δεν ασχολήθηκα όσο θα έπρεπε για να εκφράσω μία γνώμη.
Άλλο με καίει εμένα (με καίει τρόπος του λέγειν γιατί ούτε άγχος έχω ούτε τίποτα). Την Τρίτη ξεκινάει η εξεταστική (ουυυυυυυ). Προσπαθώ να διαβάζω, αλλά είναι όλα τόσο βαρετάαααα.... Τέλος πάντων, είμαι εδώ απόψε για να σας κάνω να γελάσετε λιγάκι και να γελάσει και το δικό μου το χειλάκι. Γιατί πολλοί από 'σας περνάτε φάση εξεταστικής ή την περάσατε στο παρελθόν. Άντε να ξεκινήσουμε.....

Ρε Παντελή, πάντα επίκαιρος; Πάντα;;;

Και με το κλασικό χαμόγελο!!!

Όχι δύο κύκλους, δύο σειρές...

Γιατί αν δεν υπήρχε ο Σεπτέμβρης, μπορεί να 

τα περνούσαμε με την πρώτη. Ποτέ δεν ξέρεις..

Στο τσακ.. έτσι, για την αλητεία!

Στα έξι χρόνια μας διαγράφουν...

Την αίσθηση την έχουμε.. κακά τα ψέμματα!

Γιατί την περίοδο της εξεταστικής μπορεί να μην πέφτει πολύ διάβασμα, 

αλλά το φαγητό είναι φαγητό.

Αν δεν το κλείσω το μαγαζί, δε φεύγω! Τέλος.

Με έκοψες με 4, ενώ την είχα την αίσθηση.. Άσχετοι καθηγητές!!!

Μα δεν ξεχνιέται ο μαλάκας! Δεν είναι μάθημα..

Γιατί τα ελληνικά τραγούδια κολλάνε παντού!

....και δεν το περνάς πάλι!

Έλα να αρχίσουν οι χοροί!!!

Για το τέλος, να δώσω την αμέριστη συμπαράστασή μου σε όλους τους φοιτητές που έχουν εξεταστική. 

Ένας φίλος μου έλεγε να μη γίνω σαν κι αυτόν και να διαβάζω που και που. Του έλεγα να μην ανησυχεί και πως το έχω με το διάβασμα.. Όλους αυτούς τους μήνες νιώθω πιο φοιτήτρια από ποτέ..

Πάω τώρα να διαβάσω κάτι για να περάσω. Πάω. Γεια. Γειαααααα

Giwta Ar..:**

Αγκαλιαστείτε γιατί χανόμαστε!

Ψιλοχάθηκα, το ξέρω! Αλλά επιστρέφω για καλό σκοπό! Δε θα γράψω πολλά..

 21/1 Παγκόσμια ημέρα αγκαλιάς. 

Μία αγκαλιά δεν την εκτιμούν πολλοί και πολύ.

 Και όμως είναι τόσο σημαντική.. 

Δεν είναι τυχαίο που μέσα στο ρήμα "αγκαλιάζω" υπάρχει η λέξη "ζω".

 Μία αγκαλιά δίνει νόημα στη ζωή μας.

 Μία αγκαλιά δίνει όλες τις απαντήσεις που θέλουμε να ξέρουμε.

 Από το πόσο ζεστά και σφικτά μας αγκαλιάζει ο άλλος, καταλαβαίνουμε τι είναι σε θέση να κάνει για εμάς.

  Η αγκαλιά κρύβει όλα εκείνα τα ανείπωτα λόγια και μας καλύπτει και με το παραπάνω.

Κρύβει κάθε "σ' αγαπώ", κάθε "σε χρειάζομαι', "είμαι δίπλα σου", "θα μου λείψεις".

Και όταν τα χέρια μας κλείνουν σε έναν κόσμο τόσο μαγικό,

γιατί να ενοχλούμε τις λέξεις;

Γιατί να τις ενοχλούμε;

Αγκαλιαστείτε γιατί χανόμαστε!!!

Giwta Ar..:**

Diary of bliss: Αγάπη μόνο!

Μπήκε και η νέα χρονιά που ακούει στο όνομα 2015. Εντάξει, να ευχηθώ και από εδώ ευτυχισμένο το νέο έτος. Ξέρω πως η πλειοψηφία από 'σας έκανε μία λίστα με στόχους για το 2015. Εύχομαι λοιπόν το 2015 να είστε ικανοί να αποκτήσετε αυτά που θέλετε. Ίσως φαίνεται "κάπως" αυτή η ευχή, αλλά πιστεύω πως είναι πολύ πιο σημαντικό να μπούμε στη διαδικασία της προσπάθειας για όλα αυτά που θέλουμε από το να τα περιμένουμε να μας έρθουν ουρανοκατέβατα και μετά να κατηγορούμε το σύμπαν επειδή δε μας ήρθαν.

Πιστεύω ακράδαντα πως υπάρχουν χρονιές που.. δεν ήταν οι χρονιές μας. Μπορεί να ακούγεται λίγο προκατειλημμένο, αλλά το πιστεύω πολύ. Το 2014 λοιπόν δεν ήταν η χρονιά μου. Πολλά απ' αυτά που ήθελα δεν ήρθαν για τον Α ή Β λόγο. Για πολλά απ' αυτά προσπάθησα και πάλι δεν ήρθαν. Εντάξει, το 2014 ήταν η χρονιά που απέκτησα περισσότερη αυτοπεποίθηση και άρχισα να πιστεύω πολύ στον εαυτό μου, κάτι που πριν λίγους μήνες φαινόταν άπιαστο όνειρο.

Αποφάσισα το 2015 να αλλάξω τον τρόπο που βλέπω πολλά πράγματα. Θέλω να εστιάσω σε αυτά που έχω και όχι σε αυτά που μου λείπουν. Γιατί αυτά που μου λείπουν είναι πολλά, αλλά αυτά που έχω είναι ακόμη περισσότερα. Σ' αυτή μου την προσπάθεια βοηθάει πολύ το "Diary of bliss", μία ιδέα της Κατερίνας από το Positive Thinking Greece. Πρόκειται για μία κοπέλα που βλέπει θετικά την κάθε στιγμή, που μέσα από τη μαυρίλα της κίνησης κοιτάζει τον γαλάζιο ουρανό. Και γι' αυτό τη γουστάρω πολύ. Με τη συγκεκριμένη στήλη λοιπόν, μετράμε ευλογίες. Ξεκινάω κι εγώ από σήμερα.

Αρχίζω να συνειδητοποιώ πόσοι πολλοί άνθρωποι γύρω μου με αγαπούν. Με αγαπούν πραγματικά. Οι γονείς μου είναι φυσικά πρώτοι και καλύτεροι στη σειρά που προσπαθούν να μου δώσουν ό,τι καλύτερο μπορούν με αυτά που έχουν.Και ευτυχώς έχουν πολλά περισσεύματα αγάπης. Το ίδιο και η αδερφή μου που είναι πάντα δίπλα μου όποτε της το ζητήσω. Στα μεγάλα ζόρια μου μέσα στις Πανελλήνιες ήταν εκεί για να της μιλήσω ώστε να μπορέσω να ελαφρώσω την ψυχή μου και να δω τις καταστάσεις πιο καθαρά.

Αλλά και μία πολύ καλή μου φίλη που είναι σαν δεύτερη αδερφή μου. Είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερη μου και μ' αγαπάει πάρα πολύ. Μικρή είχα κάποια προβλήματα υγείας σχετικά με το άσθμα μου και κάτι τέτοια. Ήμουν παράλληλα πολύ σπαστικιά και εκνευριστική σε σημείο που η αδερφή μου και η φίλη μας δε με άντεχαν και.. απέφευγαν την παρέα μου (δικαιολογημένα θα πω εγώ). Προχτές λοιπόν έμαθα πως αυτή η φίλη όταν με έβλεπε να βήχω, να μην μπορώ να αναπνεύσω εξαιτίας του προβλήματος μου και να κλαίω από τον πόνο, πήγαινε σπίτι της και παρακαλούσε τον Θεό κλαίγοντας να με κάνει να μην πονάω και "δε θα ξαναπαραπονεθώ. Θα την παίρνω μαζί μου όταν μου το λέει". Που να 'ξερε ότι μετά από χρόνια θα με παρακαλούσε να κάνουμε παρέα και εγώ θα της έλεγα "όχι":P.

Και πάμε στους φίλους. Ένα άλλο, μεγάλο κεφάλαιο. Τόσο μεγάλο που δεν βρίσκω λόγια. Δεν ξέρω από ποιον να ξεκινήσω..

Η κολλητή μου είναι η κολλητή μου και αυτό αρκεί. Αφού μ' αγαπάει ακόμα κι όταν γελάω τις στιγμές που χτυπάει κάπου, τότε ναι, είναι η κολλητή μου.

Μία πολύ καλή μου φίλη, η Ε., είναι εκεί όποτε τη χρειάζομαι ακριβώς με τον τρόπο που είμαι κι εγώ εκεί γι' αυτήν. Μου δίνει συμβουλές που πιάνουν τόπο, που έχουν λογική. Μία μέρα μου είχε πει "Γιώτα, είσαι η φωνή της λογικής μου." Μπορώ να πω πως τότε με είχε τρομάξει λίγο αυτό. Δηλαδή, κακά τα ψέμματα, ακόμα με τρομάζει. Και όμως είναι δίπλα μου πάντα, πάντα. Με έχει δει να μυξοκλαίω και αργότερα όταν ένας γνωστός στο δρόμο με πέρασε για κρυωμένη με τα πρησμένα μάτια και την κόκκινη μύτη, αυτή απλά έσκασε στα γέλια. Και μου έκανε πολύ καλό. Απλά όταν δεν είμαι καλά και θέλω να κλάψω, με αφήνει. Δεν μπαίνει στη διαδικασία να με κάνει να γελάσω. Γιατί ακριβώς δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Αν δεν ξεσπάσεις, αν δεν πέσεις κάτω εκείνη τη στιγμή που σου βγαίνει, θα συμβεί κάποια στιγμή αργότερα, όταν ίσως δε θα 'ναι ώρα. Και η συγκεκριμένη κοπέλα με αφήνει να ξεσπάσω, μ' αγκαλιάζει, μου δίνει συμβουλές, με βοηθάει όπως και όποτε μπορεί. Και γι' αυτό το λόγο την ευχαριστώ.

Το επόμενο άτομο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ένας φίλος πολύ καλός από το Γυμνάσιο. Του τη λέω συνέχεια, αλλά μ' αγαπάει πολύ. Το ξέρω. Έχουμε βγάλει αμέτρητες σέλφι παρέα (ουάουυυυυυυυ) και θέλει να με βλέπει καλά. Είναι το μοναδικό αγόρι που με έχει δει στα αρκετά άσχημά μου και την επομένη που έχει στείλει μήνυμα "Και να μη στενοχωριέσαι για τίποτα! Να θυμάσαι πως είσαι πανέμορφη και δεν έχεις ανάγκη κανέναν!". Και δεν είναι το μοναδικό μήνυμα. Θέλει να με βλέπει καλά, το ίδιο κι εγώ.

Άνθρωποι που μ' αγαπάνε είναι και αυτά τα δύο άτομα που δέχτηκαν την Κυριακή να πάμε στο αγαπημένο μου μπαράκι (ας μη μου το ακυρώσουν Θεέ μου!!!!!).

Τα τελευταία άτομα που μου έρχονται στο μυαλό και κοντεύω να πάθω σύνδρομο στέρησης τόσες βδομάδες μακριά τους είναι οι δύο συμφοιτήτριες μου. Έχουν ζήσει κάποιες δύσκολες καταστάσεις μέσα σ' αυτά τα 18 τους χρόνια και όμως βγήκαν δυνατές και ικανές να σου δώσουν δύναμη. Και αυτό κάνουν. Νομίζω γενικά πως δίνουμε δύναμη η μία στην άλλη. Με συμβουλεύουν στα προβλήματά μου, με κατανοούν, με βοηθούν ψυχολογικά. Γενικά σ' αυτό το σύντομο διάστημα της γνωριμίας μας μου έχουν δώσει πολλά πράγματα. Τις βλέπω να στενοχωριούνται όταν είμαι στενοχωρημένη, να χαίρονται όταν είμαι χαρούμενη. Και με νοιάζονται. Με νοιάζονται πολύ. Μου σπάνε τα νεύρα μόνο όταν μου λένε "να έρθω μαζί σου μέχρι τη στάση γιατί είναι βράδυ; Να προσέχεις, να μην πας από 'κει γιατί είδες ποιος είναι" κτλ κτλ. Ελπίζω να έχω δώσει σ' αυτές τις δύο κοπέλες κάτι ελάχιστο έστω απ' αυτό που μου έχουν δώσει εκείνες.

Και οι άνθρωποι που μ' αγαπούν δεν έχουν τέλος. Αλλά αναφέρω τους πιο σημαντικούς πλέον για 'μένα. Αυτούς που παίζουν καταλυτικό ρόλο στο παρόν μου. Αυτούς που μου δείχνουν την αγάπη τους ακόμη και μέσω  του "είσαι ηλίθια". Γι' αυτούς τους λόγους και για άλλους τόσους αγαπάω αυτούς τους ανθρώπους και τους θέλω στη ζωή μου.  Γιατί μου δίνουν αγάπη χωρίς να μου πουν "σ' αγαπώ".

Όταν έχω τέτοιους ανεκτίμητους ανθρώπους να με αγαπούν, γιατί να στενοχωριέμαι για έναν άνθρωπο απλά γνωστό μου; Γιατί να κλαίω για μία ή δύο αποτυχίες που έτυχε να έχω στην μέχρι τώρα ζωή μου; Αγάπη έχω γύρω μου. Και αφού έχω αγάπη, τα καλύτερα θα έρθουν. 

because you only live once.

Giwta Ar.. **