Έρωτας: Αυτός που σε σκοτώνει

Και το ρήμα δεν μπαίνει ούτε σε εισαγωγικά ούτε σε τίποτα άλλο.

Γιατί όταν ο απόλυτα ερωτευμένος δεν αποφασίσει να κάνει κακό στον εαυτό του -δυστυχώς έχουμε και αυτές τις περιπτώσεις- βασανίζεται.

Ναι, ναι, μιλάω και για εσένα (εξάλλου ποιος δεν έχει περάσει από μία τέτοια φάση ή ποιος δε θα περάσει). Βασανίζεσαι σε καθημερινή βάση, χωρίς έλεος, από τη στιγμή που θα ξυπνήσεις μέχρι την ώρα που θα κοιμηθείς.

Ακόμα και στον ύπνο σου, αυτό το αίσθημα δε φεύγει.

Και εκεί, ξέρεις, μπαίνουν τα γιατί.

Το ερώτημα «Γιατί σε ‘μένα» επίτρεψε μου να πω πως δεν αντικατοπτρίζει αυτό ακριβώς που θέλεις να εκφράσεις εσύ σαν ερωτευμένος. Αντιθέτως, το ερώτημα «Γιατί μόνο εμένα και όχι και εκείνον;» ίσως βρίσκει περισσότερες αλήθειες στην πραγματικότητα.

Μα όντως, δε σου έχει τύχει να ερωτευτείς κάποιον και εκείνος να μη σου ανταποδώσει αυτό το συναίσθημα; Δεν το νιώθει βρε παιδί μου, δε θα το κάνει με το ζόρι. Φυσικά υπάρχουν και οι περιπτώσεις που δύο άνθρωποι είναι παράλληλα ερωτευμένοι και ταυτόχρονα αγαπιούνται και ζουν μαζί ή στο τέλος χωρίζουν. Αλλά πίστεψέ με, δε σου μιλώ για τις περιπτώσεις του αμοιβαίου, αλλιώς δε θα χρησιμοποιούσα στον τίτλο το ρήμα «σκοτώνει».

Και θα επιστρέψω στο ερώτημα, λίγο πιο αφαιρετικά… «Γιατί μόνο εμένα;».

Δεν έχω να σου δώσω κάποια απάντηση… Κάπου εδώ κατσουφιάζεις ε; Κοίτα, ούτε σε ‘μένα είχε δώσει κανείς απάντηση όταν ήμουν ερωτευμένη και βασανιζόμουν. Τώρα που γράφω όλα αυτά, είμαι… νηφάλια από το συγκεκριμένο συναίσθημα γι’ αυτό και προσπαθώ να σκεφτώ και να θυμηθώ πιο καθαρά καταστάσεις κτλ.

Όχι, δε θυμάμαι να μου έχει δώσει ποτέ κανείς μια σίγουρη απάντηση στο «Γιατί μόνο εμένα;». Μόνο εικασίες, κάτι που δε θα κάνω εγώ απόψε.

Ξέρεις… θυμάσαι τι γράφω ψηλά – ψηλά στην «Εδέμ» μου;

«Στον έρωτα, όταν έχεις σταθερές βάσεις, καλή ανατροφή, σωστές χαρακτηρολογικές δομές, την χάνεις την αξιοπρέπειά σου απέναντι στον άλλον, διαφορετικά είσαι βλάκας.», είναι λόγια της Μαλβίνας Κάραλη… λόγια τα οποία με βάζουν τώρα σε πιο σοβαρές σκέψεις απ’ ότι πριν.

Ίσως επειδή δεν με πνίγουν συναισθήματα τη δεδομένη περίοδο, ΑΛΛΑ… πάντα να τη χάνεις την αξιοπρέπειά σου απέναντι στον άλλο; Εσύ εντάξει, ερωτευμένος θα είσαι, όμως ανεξαρτήτως φάσης και κατάστασης, αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνεται; Από την άλλη, ποιες είναι οι περιπτώσεις που στον έρωτα είναι οκ να χάνεις την αξιοπρέπεια σου;

Όσο το σκέφτομαι… ναι, όταν στον έρωτα υπάρχει ένα σταθερό έδαφος, έδαφος που σου προσφέρει ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου, τότε κάν’ το, δώσε πόνο.

Όταν το έδαφος όμως δεν είναι σταθερό;

Εδώ έχει μπει η λογική Γιώτα τώρα, με συγχωρείς, αλλά η Γιώτα όπως είναι σήμερα, έχει αποφασίσει να προσέχει τον εαυτό της και τα συναισθήματα της, να μην τα τσαλαπατά και να μην δοκιμάζει τις αντοχές της. Κι ας ξέρει πως ο έρωτας που μπορεί να της χτυπήσει την πόρτα κάποια στιγμή, πιθανότατα να βασανίσει ξανά και την ίδια και όλα αυτά τα παραπάνω να μοιάζουν απλά με θεωρίες που δύσκολα εφαρμόζονται.

Ξέρω… είναι λίγο μπερδεμένες οι σκέψεις μου. Και εσύ που είσαι τώρα ερωτευμένος, δυσκολεύεσαι ακόμα περισσότερο να με καταλάβεις διότι όταν είσαι μέσα σε μία κατάσταση, δεν μπορείς εύκολα να βγεις απ’ έξω και να πάρεις αποφάσεις. Το γνωρίζω. Κι εγώ ήμουν σε καταστάσεις από τις οποίες δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να φύγω, την ώρα που όσοι ήταν έξω απ’ αυτήν μου έλεγαν «Μα τι κάνεις;».

Πάντως νομίζω, από τη μέχρι τώρα εμπειρία που έχω στον έρωτα, ότι οφείλεις πρώτα να βρεις τον εαυτό σου ώστε να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις καλύτερα σε τέτοιες καταστάσεις. Να δουλέψεις μαζί του και να μάθεις να τον σέβεσαι. Μόνο τότε θα σε σεβαστούν και οι άλλοι.

Ο έρωτας… ερωτήματα θα σου αφήνει, όμως ξέρεις τουλάχιστον τι; Να το έχεις απολαύσει!

Υ.Γ. Να τολμάς… Να λες «Γιατί το έκανα αυτό;» και όχι «Γιατί δεν το έκανα;». Στο κάτω – κάτω τι θα λες σε λίγα χρόνια με τις φίλες σου; Ότι είχες μπροστά σου αυτόν που γούσταρες και δεν έβγαλες ποτέ μιλιά;

Και να σου πω κάτι άλλο; Πέσε στα πατώματα, δεν πειράζει. Απλά φρόντισε να ξανασηκωθείς και μάλιστα με αυτοπεποίθηση!

Καλό βράδυ..

Giwta Ar..:*

*Happily ever after*

Υπάρχουν μέρες, φίλες και φίλοι (ή φίλοι και φίλες, δε θέλω να παρεξηγηθούμε) που δεν αισθανόμαστε καλά.

Δεν έχουμε όρεξη, όχι για κάποιο προφανή λόγο. Ας πούμε πως μας έπιασαν τα υπαρξιακά μας. Ότι κάτι μας ζορίζει αυτή την περίοδο και κάποιες μέρες παλεύουμε για να δούμε αν μπορούμε να το διαχειριστούμε ψάχνοντας τον τρόπο.

Μη μου πείτε πως δεν έχετε περάσει ποτέ στη ζωή σας μία τέτοια φάση, δε θα σας πιστέψω. Η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της, το ίδιο και η ψυχολογία μας (αγαπητοί άντρες, θα σκεφτείτε ότι αυτό ισχύει γιατί οι γυναίκες έχουμε τις ορμόνες μας και ένα σορό άλλα πράγματα με αποτέλεσμα να δυσκολεύεστε να μας βρείτε. Οκ. Οκ. Οκ. Αλλά κι εμείς πολλές φορές δεν μπορούμε να σας καταλάβουμε, κι εσείς έχετε κάτι σκαμπανεβάσματα ώρες ώρες, το ξέρω, σουτ).

Αυτές τις μέρες, λοιπόν, που δε ξέρετε τι να κάνετε με τη ζωή σας, βρείτε αυτό το κάτι που θα σας βοηθήσει να διοχετεύσετε όλο το άγχος, τη νευρικότητα, την αρνητική ενέργεια, τη στεναχώρια που νιώθετε.

Αυτό, κατά προτίμηση, μην το κάνετε σε κάποιον άλλο άνθρωπο, δεν είναι η ιδανική λύση για ευνόητους -κατ’ εμέ- λόγους.

Για παράδειγμα, εμένα με βοηθάει το γράψιμο. Ναι, θα κάτσω να μουχλιάσω λίγο στο σπίτι, αν νιώσω την ανάγκη, θα κλάψω, θα δω όλες τις ανοησίες που υπάρχουν στο Youtube, δε θα θέλω ιδιαίτερα να βγω αλλά κάποια στιγμή θα σηκωθώ. Και θα σηκωθώ διότι έχω πείσει πλέον τον εαυτό μου ότι όντως υπάρχουν στιγμές που χρειάζομαι ένα διάλειμμα, αλλά δεν θα παρατήσω τον εαυτό μου στο έλεος της απαισιοδοξίας που με πιάνει κάποιες μέρες.

Το ίδιο θα πω και σε εσάς να κάνετε… Βρείτε αυτό που θα σας κάνει να νιώσετε καλά σε μία περίοδο της ζωής σας που μπορεί να έχουν πέσει πάνω σας διάφορες αναποδιές και σκοτούρες.

Κάντε μου τη χάρη μόνο να μην πέσετε στα ναρκωτικά και γενικότερα να μην εθιστείτε σε κάτι! Εντάξει, αν είσαι καπνιστής και θέλεις να καπνίσεις περισσότερο, δε θα σου πω εγώ να μην το κάνεις αλλά συνδύασε το με κάτι άλλο… Με μια βόλτα στη θάλασσα ας πούμε.

Επίσης μπορείτε να παρακολουθήσετε ομιλίες από TEDx που έχουν γίνει κατά καιρούς και έχουν ανέβει τα videos στο διαδίκτυο. Υπάρχουν ομιλητές που αποτελούν αναμφισβήτητα πηγή έμπνευσης, δύναμης, αισιοδοξίας. Άνθρωποι που έχουν αντιμετωπίσει σκληρές καταστάσεις και όμως, αφού έπεσαν για λίγο στο πάτωμα, μετά επέλεξαν αργά και σταθερά να σηκωθούν και να περπατήσουν χωρίς να βιάζονται.

Τι άλλο μπορείτε να κάνετε; Μμμ… να ξεκινήσετε γλυπτική! Δεν το έχω δοκιμάσει, αλλά ίσως για εσάς να είναι ενδιαφέρον. Τέλος πάντως, ξεκινήστε μια δραστηριότητα για την οποία θα περιμένετε πώς και πώς μέσα στην εβδομάδα.

Πηγαίνετε να πάρετε τον καλύτερο σας φίλο, αγοράστε καφέ στο χέρι και περπατήστε σε κάποιο ήσυχο μέρος, να πείτε τα δικά σας, να γελάσετε, να κλάψετε αν το έχετε ανάγκη, να μιλήσετε ή να αφήσετε τη σιωπή να κάνει τη δουλειά της.

Είμαι σίγουρη πως μπορείτε να βρείτε πολλά πράγματα τα οποία θα σας κάνουν να νιώσετε όμορφα όταν κάποια στιγμή πέσετε ψυχολογικά. Εσείς ξέρετε καλύτερα για τον εαυτό σας, εγώ κάνω απλά προτάσεις.

Και ένα πράγμα μπορώ να σας πω… Μη χαραμίσετε τη ζωή σας στο πάτωμα. Αν χρειαστείτε ένα χέρι βοηθείας γι’ αυτό, να το αρπάξετε, δεν είναι κακό! Αλλά να χαρίσετε στον εαυτό σας όμορφες στιγμές, γέλια, απολαύσεις, να κάνετε ό,τι σας  βγαίνει, να είστε αυθόρμητοι και κάποιες φορές να μην αφήνετε το μυαλό να δουλεύει τόσο πολύ.

Θέλει δουλίτσα, αλλά όλοι μπορούμε να την κάνουμε. Όλοι μπορούμε να δούμε τα μάτια μας να χαμογελούν περισσότερο από το στόμα μας… και αυτό είναι ευλογία. Προσπαθήστε το, αξίζει!

Υ.Γ. Σήμερα ανακάλυψα την Julia Michaels, μία ερμηνεύτρια που τραγουδάει για ευαίσθητα θέματα όσο πρόλαβα να καταλάβω: κατάθλιψη, έρωτας… συναισθήματα… στην ουσία τους. Είναι στα δικά μου γούστα. Αν δεν τη γνωρίζετε, σας αφήνω παρακάτω κάποια τραγούδια της.

Καλό σας βράδυ..

Giwta Ar..:**

Ερώτηση Κρίσης

«Η ερώτηση κρίσης έχει κάποια ομοιότητα με το χρυσάφι∙ λάμπει και είναι πράγμα πολύτιμο. Αλλά όταν επίσημα συναλλάσσεται χρησιμοποιώντας αυτό το πράγμα που όλοι το γνωρίζουν, τότε νιώθεις την ανάγκη να συμβουλευτείς έναν ειδικό για τη γνησιότητά του». 

Φ.Κ. Βώρος, φιλόλογος.

Σκοπός των ερωτήσεων κρίσης, λένε, είναι ο μαθητής να επισημάνει κάποια στοιχεία για να τα μελετήσει, επικεντρώνοντας σε αυτά το ενδιαφέρον του.

Θα αναρωτιέσαι τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά. Μην ανησυχείς, δε θα σε απασχολήσω πολύ, απλά έχω να σου κάνω όντως μία ερώτηση:

Έχεις κάτσει ποτέ με τον εαυτό σου;

Εννοώ αν τα έχετε πει. Αν έχεις κάτσει μπροστά σε ένα καθρέφτη να κοιταχτείς και να του πεις όσα νιώθεις. Να τον ρωτήσεις πως νιώθει τώρα που χώρισε, που πέθανε ένα δικός του άνθρωπος, που έχασε τη δουλειά του… ή που τον προσέλαβαν στη δουλειά των ονείρων του βρε αδερφέ.

Κι αν δεν θέλεις καθρέφτη, ασ’ το. Μια βόλτα πήγες με τον εαυτό σου; Κοντά στη θάλασσα ίσως, να περπατήσεις ακούγοντας μουσική και στη συνέχεια να βγάλεις τα ακουστικά από τα αυτιά σου βιώνοντας πλήρως αυτό που συμβαίνει γύρω σου. Ηρεμία λέγεται!

Ξέρω… «Γάμησέ τα» θα πεις κατά πάσα πιθανότητα. Γιατί το να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά μας και να τα εξωτερικεύουμε είναι δύσκολη υπόθεση. Θέλει γερό στομάχι. Η διαδικασία αυτή κρύβει πολλά δάκρυα. Άσε που δεν είναι πάντα ό,τι καλύτερο να κοιτάς κατάματα τον εαυτό σου γιατί θα εντοπίσεις πράγματα που δε σου αρέσουν σ’ αυτόν.

Αν παρατηρώντας, όμως, αποφασίσεις να… αρπάξεις από τα μαλλιά αυτά που δε σου αρέσουν και να επιχειρήσεις είτε να τα αλλάξεις είτε να τα βελτιώσεις;

Πήγαινε μια βόλτα, μια βόλτα μοναχά και ρώτα τον εαυτό σου τι θέλει απ’ αυτή τη ζωή. Θέλει να ζήσει ή απλά να ανασαίνει;

Καλή συνέχεια...

Giwta Ar..:*

Δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης; Κι όλοι εμείς τι είμαστε;

Σε λίγες μέρες μπαίνει ο Δεκέμβρης, ο μήνας των Χριστουγέννων (αναμφισβήτητα) και κάθε χρόνο αναδημοσιεύω ένα κείμενο που είχα γράψει το 2014 για τον Άγιο Βασίλη. Εκεί γράφω για το ποιος πιστεύω πως είναι… ένα κείμενο εύστοχο στα δικά μου μάτια. Θα σας το αφήσω εδώ να το διαβάσετε κι εσείς αν δεν το έχει πάρει το μάτι σας (γιατί τόσα χρόνια, στο Facebook έχω κάνει spam κανονικότατα).

Φυσικά, η εν λόγω ανάρτηση συνοδεύεται και από την ανάλογη φωτογραφία (εμένα να ρίχνω το γράμμα μου στο γραμματοκιβώτιο).

Από τότε, τα Χριστούγεννα άλλαξαν για εμένα. Μέσα στο 2015 ο «Άγιος Βασίλης» μου εκπλήρωσε ένα μεγάλο κομμάτι των επιθυμιών μου, όμως από τότε επαναπαύτηκα φαίνεται και δεν έγραψα ξανά… Παρά μόνο φέτος. Έγραψα το 2018 για πράγματα που θέλω το 2019 και είχα παρέα τις φίλες μου (συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα κλπ κλπ).

Δεν το έχω στείλει ακόμα, αλλά θα το στείλω. Και ξέρετε γιατί; Όχι γιατί περιμένω έναν από μηχανής Θεό να κάνει πραγματικότητα αυτά που θέλω, αλλά γιατί εγώ έκατσα και έγραψα τις επιθυμίες μου σε ένα χαρτί… Τις έγραψα! Συνειδητά! Επιτέλους, έγραψα αυτά που ήθελα και θα παλέψω γι’ αυτά, για όσα μπορώ να πετύχω μέσα σ’ ένα έτος, θα γίνω ο Άγιος Βασίλης για τον εαυτό μου…

Ξέρετε, είχα σταματήσει να γράφω. Και αυτό ήταν τόσο άσχημο.

Θα σας αποκαλυφθώ. Κρατάω ακόμα ημερολόγιο… Ναι ναι, είμαι 22 ετών και έχω το ίδιο ημερολόγιο από το 2006. Τον τελευταίο χρόνο έγραφα όλο και πιο σπάνια. Όλο και πιο σπάνια και… πόσο μεγάλο λάθος έκανα. Γνώριζα πολύ καλά τι μου προσέφερε το γράψιμο πριν… σταματήσω, ήξερα και τι μου στερούσε που δεν έγραφα, όμως δεν πήγαινε το χέρι μου, το μυαλό μου, η καρδιά μου. Δεν είχα πλέον αντοχές.

Σήμερα έβλεπα τη συνέντευξη ενός life coach και μου επιβεβαίωσε όσα είχα κι εγώ στο μυαλό μου. Πρέπει να γράφεις, να κάνεις μια λίστα με όσα πετυχαίνεις –από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα-, μια λίστα με όσα έχεις και είσαι ευγνώμων γιατί γράφοντάς τα, τα συνειδητοποιείς. Είναι… χειροπιαστά! Και κάπως έτσι, κάνεις βηματάκι βηματάκι προς την ευτυχία σου.

Μην κάτσεις να γράψεις κείμενα, απλά κάνε μια λίστα… δε γουστάρουν όλοι το γράψιμο έτσι κι αλλιώς.  

Δε θα σας κρυφτώ και στο παρακάτω. Τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι πολύ διαφορετικά για εμένα συγκριτικά με αυτά που πέρασαν, για πολλούς λόγους.

Γιατί άλλαξα, γιατί έμαθα, γιατί πήρα πράγματα από ανθρώπους, γιατί γνώρισα περισσότερα πράγματα για την αγάπη και την ένιωσα, γιατί… είμαι πρόθυμη να αλλάξω κι άλλο τη Γιώτα. Να τη βελτιώσω δηλαδή, να την κάνω με κάποιον τρόπο χαρούμενη και να τη βγάλω απ’ αυτές τις φρίκες που την πιάνουν κάποια βράδια σκεπτόμενη καταστάσεις που έχει περάσει, καταστάσεις που δεν έχει ζήσει αλλά την επηρέασαν και καταστάσεις με τις οποίες θα έρθει αντιμέτωπη.

Προσπαθώ να νιώσω τα Χριστούγεννα από τα πιο μικρά πράγματα. Από τα… χριστουγεννιάτικα σκουλαρίκια που θα φορέσω για να μου φτιάξω και λίγο τη διάθεση μια μέρα που δε θα έχω ξυπνήσει καλά.

Και φυσικά, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι έτσι κι εγώ, κάποιες από τις γιορτινές μέρες θα βρίσκομαι στη δουλειά μου γεγονός που με… απομακρύνει από το Christmas spirit;;;

Όμως… θα καταλήξω εκεί που είχα καταλήξει και το 2014:

«Άγιος Βασίλης είναι η καλοσύνη, που σε άλλους πιο έξω, σε άλλους πιο μέσα, κρύβεται στις ψυχές όλων μας. Είναι όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που κάνουμε για να γίνουν ευτυχισμένοι οι άνθρωποι γύρω μας. Είναι μια ευγενική κίνηση, ένα ζεστό βλέμμα, ένα δώρο από καρδιάς, ένα φιλί ή μια αγκαλιά. Είναι όλα αυτά και όλοι εμείς.

 Ίσως τελικά ο Άγιος να υπάρχει. Δεν κατεβαίνει απ' τις καμινάδες, αλλά υπάρχει ήδη μες στο σπίτι μας, αν ξέρεις που να κοιτάξεις.».

Κι εγώ χαίρομαι που έχω οικογένεια και φίλους… τους δικούς μου Άγιους Βασίληδες για φέτος!

Υ.Γ. Μα, δεύτερο κείμενο μέσα στον ίδιο μήνα; Όχι, για να μη λες Μάκη ότι κάνω… κρητικές παγαποντιές χαχαχαχ

Υ.Γ.2 Βηματάκι βηματάκι, όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε. 

Καλό βράδυ..

Giwta Ar..:**

Άσε τα πρέπει και... δες την αλλιώς!

Είναι Πέμπτη βράδυ, όμως εδώ και πολύ καιρό, μετά την τελευταία μου ανάρτηση τον Ιούλιο, συνειδητοποίησα πως ναι, τώρα νιώθω την ανάγκη να γράφω εδώ μέσα. Δεν ξέρω πώς προέκυψε μετά από τόσο καιρό, αλλά μ’ αρέσει που θέλω να γράψω.

Όπως μπορείς να δεις, άλλαξα λίγο την «Εδέμ» μου… Τα ντόνατς με το ροζ φόντο που είχα προηγουμένως, αντικαταστάθηκαν από μία φωτογραφία στην οποία υπάρχει ένα λευκό μαξιλάρι πάνω σε πράσινο καναπέ και γράφει “Life is beautyful’. Επέλεξα αυτή τη φωτογραφία γιατί τώρα πλέον το καταλαβαίνω καλύτερα, το καταλαβαίνω στην πράξη ότι η ζωή είναι ωραία. Μην μπερδεύεσαι… δεν είναι εύκολη, αλλά είναι ωραία αρκεί να βρεις αυτές τις χαραμάδες και θα το βρεις!

Για παράδειγμα, εγώ είμαι γέννημα θρέμμα από το Ηράκλειο το οποίο -είναι γεγονός- το έχω βαρεθεί. Αλλά σήμερα αποδείχθηκε ότι δεν ξέρω τα στενά του και τόσο καλά.

Το μεσημέρι, λοιπόν, αφού σχόλασα, κατέβηκα στο κέντρο για να βρω μια φίλη μου… με το αυτοκίνητο! Τι το ‘θελα; Δέκα ώρες έκανα για να βρω πάρκινγκ. Τα καταφέρνω εν τέλει και παρκάρω. Στο γυρισμό όμως… που να το βρω το αμάξι; Περνούσα από στενό σε στενό για να βρω το σημείο στο οποίο είχα παρκάρει και γελούσα μόνη μου. Ξέρω πως θα γελάσεις κι εσύ τώρα που το διαβάζεις. Θα μου πεις «καλά, μέσα σε ένα Ηράκλειο χάθηκες;». Θα σου πω «ναι, χάθηκα και μάλιστα το ευχαριστήθηκα».

Καθώς περπατούσα μόνη μου, ντάλα μεσημέρι, παρατηρούσα γύρω μου: ένας παππούς καθόταν στην καρέκλα του, έξω στο πεζοδρόμιο, έτοιμος να κοιμηθεί. Ένας άλλος κύριος περπατούσε πιο φουριόζος μέσα στα στενά δρομάκια του Ηρακλείου. Γενικά, όμως, οι συγκεκριμένοι δρόμοι ήταν άδειοι λόγω και της ώρας. Άδειοι, ήσυχοι, ήρεμοι…

Εγώ ναι, είχα επιταχύνει το βήμα μου, αλλά το απολάμβανα, γελούσα με τον εαυτό μου αλλά είχα την ευκαιρία να κοιτάξω γύρω του και να παρατηρήσω τι συμβαίνει στην πόλη, τι είχα χάσει όσο είχα σταματήσει να παρατηρώ. Την ίδια ώρα φυσικά, σκεφτόμουν πόσο χαζή είμαι διότι δεν μπορώ να βρω το αυτοκίνητο. Μην τα πολυλογώ… το βρήκα και γύρισα σπίτι!

Ξέρεις τι άλλο; Είμαι χαρούμενη! Γελούν τα μάτια μου, αναπνέω.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα 6 παρά (το πρωί!), ντύθηκα, βάφτηκα και πήγα στη δουλειά… Εντάξει, το outfit δεν ταίριαζε με την ώρα, αλλά ένιωθα όμορφα. Είχα βέβαια και μία υπερένταση για άγνωστο λόγο η οποία μετά το απόγευμα μου έφυγε, αλλά ξέρεις τι; Είναι γαμάτο να χαμογελά η ψυχή σου. Νιώθω έτοιμη να δουλέψω με τον εαυτό μου. Νιώθω έτοιμη να προσπαθήσω για τα θέλω μου. Νιώθω έτοιμη να λέω πως είμαι καλά και πίσω απ’ αυτό το «καλά» να μην κρύβεται τίποτα

.

Δεν ξέρω τι έρχεται στο μέλλον, δεν ξέρω τι με περιμένει. Αλλά σκέφτομαι να περιορίσω στη ζωή μου αυτά τα πολλά «πρέπει» που με κατατρώνε. Διότι προσπαθώ να είμαι σωστή στα πάντα και… να σου πω κάτι; Αποτυγχάνω παταγωδώς!

Εντάξει, δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα απλά ξέρεις… έχω στο μυαλό μου ότι κάτι πρέπει να γίνει «έτσι». Τελικά δεν γίνεται «έτσι» και τρέχα γύρευε. Δεν θέλω να χάσω τη Γιώτα επειδή «έτσι πρέπει να γίνουν τα πράγματα». Ίσως αν γίνουν «αλλιώς» το αποτέλεσμα να είναι μαγικό, να είναι πιο όμορφο και από το αναμενόμενο.

Το ίδιο προτείνω να κάνεις κι εσύ.

Επίσης, είδα μία φωτογραφία που έγραφε “life begins after coffee”…   

  

Ως ένας άνθρωπος που πίνει πολύ καφέ και του αρέσει κιόλας, είχα πάνω κάτω τη νοοτροπία αυτής της φράσης.

Ήθελα να πιω μια γουλιά καφέ και μετά να σου μιλήσω για να έχω προλάβει να «ισιώσω». Ε, μην τα πολυλογώ… τέρμα αυτό! Η ζωή ξεκινά μόλις ανοίξεις τα μάτια σου και συνειδητοποιήσεις ότι μία νέα μέρα ανοίγεται μπροστά σου. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα, ακόμα κι αν είναι από εκείνες τις μέρες που δεν μπορείς με τίποτα να σηκωθείς από το κρεβάτι, ακόμα κι αν είναι από εκείνες τις μέρες που τα πράγματα δεν πάνε καλά.

Ετοιμάζεσαι, φτιάχνεις τον καφέ σου ή τέλος πάντων πηγαίνεις να πάρεις έναν καφέ. Και κάπως έτσι η ζωή συνεχίζεται. Εμείς επιλέγουμε ποιο δρόμο θα  πάρουμε και αν έχουμε ένα χέρι να μας βοηθήσει λίγο στη διαδρομή, ακόμα καλύτερα. Αλλά και μόνοι μας, είμαστε πολύ ικανοί!

Καλό βράδυ..

Giwta Ar.. :**

   

Σπάσε τη σιωπή!

Γνωρίζω πως έχω πάνω από ένα χρόνο να γράψω, αλλά για να πω την αλήθεια δεν το είχα και ανάγκη. Ή μάλλον δεν είχα ανάγκη να γράφω στη μορφή που έγραφα ανέκαθεν εδώ.

Η ανάγκη μου για γραφή θα είναι πάντα η ίδια, πάντα θα θέλω να γράφω και γενικότερα να εκφράζομαι μ' αυτό τον τρόπο.

Απλά ξέρεις γιατί γράφω τώρα; 1 χρόνο και κάτι μετά την τελευταία μου ανάρτηση; Διότι μπήκα να διαβάσω παλιά μου κείμενα και για κάποια απ' αυτά είμαι περήφανη. Είναι δύσκολο, περίεργο για ένα 17χρονο - 20χρονο κορίτσι να γράφει για σιωπές, για έντονα συναισθήματα, να φτάχνει παρομoiώσεις με κουμπιά και κουμπότρυπες, με αγκάθια από τριαντάφυλλο που σου τρυπούν το δάχτυλο και πονάς.

Ξέρεις τι έμαθα σ' αυτό το χρόνο που έχω να γράψω εδώ; Πως η σιωπή δεν είναι χρυσός σε καμία περίπτωση... καταδίκη είναι. Και έκανα motto μου τη φράση "Σπάσε τη σιωπή!". Το προτείνω και σε εσάς.

Εντάξει, έχω μπει σε ένα καλό δρόμο -νομίζω- ώστε να καταφέρω να τη... θρυμματίσω τη σιωπή. Έστω σε κάποια πεδία... Χρειάζεται προσπάθεια γενικά για κάτι τέτοιο.

Επιπλέον, σ' αυτό το χρόνο κατάλαβα πόσο σάπιος είναι αυτός ο κόσμος... και η δουλειά με βοήθησε για να το κατανοήσω πλήρως. Όχι μόνο η δουλειά, αλλά και οι συναναστροφές μου εν γένει. Μέσα σε μία πόλη, μέσα σε μία οικογένεια, πόσα άσχημα συμβαίνουν;.... Πολλά!

Όσο μεγαλώνεις, μαθαίνεις... Ακόμα κι αν είναι χωρίς τη θέλησή σου, ακόμα κι όταν έρχονται πράγματα χωρίς να σε ρωτήσουν, κάτι θα πάρεις. Δεν ξέρω... είναι σαν μια παραβρασμένη πακαρονάδα το μυαλό μου αυτή τη στιγμή και δε νιώθω ότι μπορώ να γράψω κάτι παραπάνω που να βγάζει τουλάχιστον νόημα.

Όμως αν μπορώ, έστω και μέσα απ' αυτό το blog, να κάνω κάτι καλό, θα το κάνω!

Μη μένεις στα γράμματα, μην κρατάς μέσα σου πράγματα... Είχα γράψει σε μία παλιά μου ανάρτηση ότι κανένα συναίσθημα δεν είναι ντροπή: όπως δεν ντρέπεσαι να δείξεις ότι αγαπάς, έτσι να μην ντρέπεσαι να δείξεις και το θυμό σου, την αγανάκτησή σου, τη θλίψη σου. Εγώ άργησα να το καταλάβω όμως έχω κάνει μια καλή αρχή θεωρώ.

Σαν Γιώτα, αυτό μπορώ να σε προτρέψω να κάνεις μονάχα... Σπάσε τη σιωπή, εφόσον την έχεις μέσα σου. Μην την αφήσεις να σε καταπιεί και δε θα το μετανιώσεις. Το πρώτο βήμα αρκεί να κάνεις.

 Καλό βράδυ...

Giwta Ar.. :**

Και μετά τις Πανελλήνιες;;;

Δύο χρόνια είχα να ανοίξω τα σημειωματάρια που είχα μέσα στις Πανελλήνιες. Ένα του 2013 και ένα δεύτερο του 2014. Ήταν... προστατευμένα, στη βιβλιοθήκη μου μαζί με όλα τα βιβλία που έχω, αλλά δεν τα άνοιγα ποτέ.
Σήμερα, για κάποιο λόγο ο οποίος δεν ξέρω ποιος είναι, αποφασισα να τα ανοίξω. Είναι εξάλλου και περίοδος Πανελληνίων, μία περίοδος που για κάποιους μαθητές περνάει εύκολα, για άλλου αδιάφορα, ενώ είναι και αυτοί που ζορίζονται πραγματικά.
Μέσα από τα όσα έχουν γραφτεί στα δύο σημειωματάρια μου, μπορεί να καταλάβει κανείς πως και εγώ και η συμμαθήτριες μου απ' το φροντιστήριο... ε, χαλαρές δεν ήμασταν.
Η ανάγκη να τελειώσει αυτό το "μαρτύριο" ήταν μεγάλη (δε νομίζω βέβαια πως τα εισαγωγικά χρειάζονται στη λέξη μαρτύριο, αφού για πολλούς υποψήφιους αυτή η περίοδος κάτι τέτοιο θυμίζει).
Ναι, ήταν δύο σημειωματάρια για να γράφω τι έχουμε σε κάθε μάθημα, αλλά ήταν και τα σημειωματάρια όλων των φίλων-συμμαθητριών μου.
Η ελπίδα μας, τα συναισθήματά μας, τα νεύρα μας, η αγανάκτησή μας, τα γέλια μας, όλα είναι γραμμένα εκεί μέσα.
Αν και αυτός ο αγώνας είναι μοναχικός, ο καθένας παλεύει με τις δικές του δυνάμεις για τον εαυτό του, είναι πολύ σημαντικό το να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που περνούν το ίδιο με ΄σένα. Και να τους έχεις πραγματικά δίπλα σου.
Στο τέλος και των δύο σημειωματάριων, έγραφα τις ατάκες της τάξης μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ----> Άννα: είναι ένα κεφάλι πιο κοντά από 'μένα
                             Σοφία: ααα ρε, αυτή δηλαδή δεν υπάρχειιι

Τέλειωσαν οι Πανελλήνιες, δώσαμε τα μαθήματά μας, κάποιες πέρασαν εκεί που ήθελαν, αλλά δεν πέτυχαν το στόχο τους. Και στη συνέχεια, η κάθε μία τράβηξε το δικό της δρόμο. Ρέθυμνο, Αθήνα, Ηράκλειο. Κάποιες αμφιταλαντεύτηκαν όσον αφορά στην απόφαση της σχολής τους, άλλες τα παράτησαν ή ξανάδωσαν εξετάσεις.
Όντως, οι δρόμοι μας χωρίστηκαν. Με κάποιες έχουμε κρατήσει πιο στενές επαφές, με άλλες θέλουμε να βρεθούμε μα δεν υπάρχει χρόνος.  κάθε μία έχει το πρόγραμμά της και είναι λογικό να χάνεσαι.
Όμως, όσο κι αν έχουμε χαθεί, πάντα θα υπάρχουν στο μυαλό μου αυτά τα κορίτσια που εκείνη τη φάση την περάσαμε μαζί, με γέλια, με κλάματα, με τα πάντα!
Αυτές οι εξετάσεις δεν ειναι καθοριστικές για τη ζωή σας, τη ζωή μας. Εγώ αλλού στόχευα, αλλού πέρασα και άλλα πράγματα κάνω τώρα. Να κάνετε το καλύτερο που νομίζετε εσείς για τη ζωή σας και φροντίστε τουλάχιστον να κρατήσετε όμορφες μνήμες από τους ανθρώπους που έχετε και είχατε δίπλα σας καθ' όλη τη διάρκεια αυτών των δύσκολων μηνών.

Giwta Ar... :**