5ο Συμπόσιο Ποίησης-Γυμνή αλήθεια.

Ποιητής εγώ,

Στέκομαι εδώ,

Γυμνή μπροστά σου.

Ξεγύμνωσα την ψυχή μου,

την καρδιά μου.

Μόνο με δύο στίχους ποιήματος,

σε βοηθώ να καταλάβεις.

Έτσι, χωρίς πανοπλία, χωρίς όπλα.

Γιατί άοπλος πας στον έρωτα.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 5ο Συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε η αγαπημένη πριγκίπισσα της blogογειτονιάς, Αριστέα. Ένα Συμπόσιο με 30 συμμετοχές που ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν με τα διαμάντια τους (γιατί όλα ήταν πραγματικά διαμάντια), σε όσους διάβασαν και ψήφισαν, καθώς και ένα μεγάλο μπράβο για την Αριστέα που διοργάνωσε άλλο ένα Συμπόσιο με τόση μεγάλη επιτυχία! 

Giwta Ar..:**

That' s Hollywood bab'

Η σημερινή μου ανάρτηση έχει θέμα όλες αυτές τις ταινίες του Hollywood των οποίων οι υποθέσεις είναι τελείως μη-ρεαλιστικές. Σπάνια μπορούν να συμβούν στην πραγματικότητα σε σημείο να λες "εντάξει, ούτε στις ταινίες δε συμβαίνουν αυτά!!". Και όμως, όλα εμείς τα κοριτσόπουλα θέλουμε να πιστεύουμε πως κάποιες από τις σκηνές που παρακολουθούμε στις οθόνες, θα συμβούν και σ' εμάς..


1)  Τα πάρτι που γίνονται στα σπίτια είναι καλύτερα και απ' αυτά που διοργανώνουν τα πιο γνωστά κλαμπ. Το αλκοόλ ρέει άφθονο, η μουσική είναι ανεπανάληπτη και όλοι μα όλοι χορεύουν στο ρυθμό και φασώνονται στους καναπέδες. Σε όλα τα δωμάτια του σπιτιού (ακόμα και σε τουαλέτες, κουζίνα, σιδερωτήριο) υπάρχουν τα ζευγαράκια (και μη) που το κάνουν, ενώ παράλληλα στην πισίνα του σπιτιού κυκλοφορούν θεογκόμενες με μαγιό. Το ότι ξερνάνε παντού τους φτιάχνει και αναίσθητοι απ' το ποτό σπάνια πέφτουν γιατί είναι και γερά ποτήρια.

2)  Επιχείρηση: Αεροδρόμιο. Ποιο είναι το σκηνικό; Το ζευγάρι έχει μαλώσει ή έχει χωρίσει για τον χy λόγο, αλλά αγαπιέται πάρα πολύ. Η κοπέλα πάει να φύγει για δουλειά ή κάτι άλλο τέλος πάντων (πάντως φεύγει), το μαθαίνει ο άντρας και αποφασίζει πως πρέπει να τη σταματήσει και να της πει πόσο την αγαπάει. Εντάξει, μέχρι εδώ καλά. Το θέμα είναι πως ο άντρας πάντα ξέρει από ποια πύλη φεύγει η κοπέλα, οπότε από την πόρτα του αεροδρομίου τρέχει κατευθείαν στο σωστό μέρος. Έπειτα, δεν είναι ποτέ αργά, πάντα τη βρίσκει εκεί, στην επικύρωση των εισιτηρίων και μάλιστα λίγο πριν μπει μέσα. Φωνάζει το όνομα της, αυτή γυρίζει, πέφτει στην αγκαλιά του και όλα μέλι γάλα. Ρε σεναριογράφε, εμείς ένα μπουκαλάκι κρέμα σώματος θέλουμε να πάρουμε μαζί μας και μας λένε πως δε γίνεται. Ο πρωταγωνιστής γιατί είναι τόσο κωλόφαρδος και τη βρίσκει την κοπέλα;

3)  Το τρίτο είναι αυτό που όλες σαν τρελές θέλουμε να μας συμβεί, αλλά που. Είναι αυτό που κρατάς βιβλία, κουτουλάς κατά λάθος έναν κούκλο, σου πέφτουν τα βιβλία και.. η συνέχεια είναι γνωστή. Σου ζητάει να βγείτε και τη δάγκωσες τη λαμαρίνα. Σ' αυτή την κατηγορία ανήκουν όλες οι μεγάλες ρομαντικές κινήσεις για τις οποίες έχω μια επιφύλαξη μιας και πρόσφατα σε έξοδο μου έμαθα από συμφοιτήτρια πως, όχι, αυτά δε συμβαίνουν μόνο στις ταινίες. Μία από τις καλύτερες κινήσεις είναι να γυρνάς σπίτι και να βλέπεις το αίσθημα να σε περιμένει από κάτω (να μου συμβεί αυτό και τι στον κόσμο).

4)  Στο σχολείο όλες έρχονται ντυμένες στην τρίχα με τέλειο βάψιμο και τα μαλλιά σα να βγήκες μόλις απ' το κομμωτήριο. ΟΧΙ! Αυτά ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ που να χτυπάς τον κώλο σου κάτω. Δεν είναι δυνατόν να κυκλοφορείς έτσι οχτώ η ώρα το πρωί και να κάνεις σα να μην ξύπνησες πριν από ένα τέταρτο. Αυτές οι κοπέλες θα σε σνομπάρουν εσένα, αμακιγιάριστο κορίτσι , που δεν έχεις ιδέα τι σημαίνει μόδα, ανήκεις στη μειονότητα του σχολείου και επιπλέον είσαι το φυτό της τάξης.

5)  Αυτό το εκνευριστικό που παίρνουν το ασχημόπαπο και το κάνουν κύκνο. Είναι η κοπέλα που φοράει πατομπούκαλα, έχει φρύδια-οροσειρά και γενικά τη βλέπεις και τρομάζεις. Ε, όταν την αναλαμβάνουν ειδικοί την κάνουν κούκλα και δεν την αναγνωρίζεις. Οι φακοί επαφής ποτέ δεν την κόβουν και κάτω από τα παλιά, φαρδιά ρούχα κρύβεται ένα σώμα χωρίς ψωμάκια και περιττά κιλά. Στην πραγματικότητα, τα γυαλιά βγάζεις και στην καλύτερη σκουντουφλάς στο τραπεζάκι. Βγάζεις τα φρύδια και απλά αρχίζουν να σε θεωρούν θηλυκού γένους.

6) Το αγόρι της διπλανής πόρτας είναι ένας κούκλος τριαντάρης, με six-pack και χαμόγελο που σε ρίχνει με τη μία. Εννοείται πως στο τέλος κάτι θα παιχτεί μ' εσένα, την 25χρονη γειτόνισσα που δε σε λες και άσχημη. Εγώ βγαίνω απ' την πόρτα μου και βλέπω τον κυρ-Μήτσο τον συνταξιούχο. Για κάποιο κουκλάκι ζωγραφιστό ούτε λόγος.

7)  Το φιλί κάτω απ' τη βροχή. Εντάξει, αυτό συμβαίνει που και που. Ειδικά αν το αγόρι κρύβει βαθιά μέσα του μία ρομαντική ψυχή. Όμως σπάνια το κορίτσι θα το ευχαριστηθεί αυτό το φιλί. Γιατί; " Θεέ μου, θα χαλάσει το μαλλί!", "Ωχ! Έχω βαφτεί, θα τρέξει η μάσκαρα!" και άλλα τέτοια. Ειδικά αν το παιδί είναι καινούριο και οι πεταλουδίτσες υπάρχουν στο στομάχι, τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Γι' αυτό, αγόρια που τυχόν με διαβάζετε, αν θέλετε να φιλήσετε την κοπέλα κάτω από τη βροχή, κρατάτε καλού-κακού καμιά ομπρέλα!

Giwta Ar..:**

Ας κουμπωθούμε!!

Σχέσεις.. εύκολο να τις δημιουργήσεις, δύσκολο να τις κρατήσεις.
Οι σχέσεις δεν είναι κάτι σύνθετο, μα ούτε απλό.
Μπορεί να ξεκινήσει με τις καλύτερες προϋποθέσεις και το τέλος να είναι άδοξο.
Μπορεί να ξεκινήσει στραβά και όμως στο μέλλον να δημιουργήσει τα πιο ωραία πράγματα.
Οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων,είτε είναι φιλικές, είτε ερωτικές,είτε ανάμεσα σε μέλη οικογένειας, είναι σαν τα κουμπιά που έχουμε στη ζακέτα μας.
Αν εφαρμόσουν σωστά στην τρύπα, η ζακέτα δεν πρόκειται να ξεκουμπώσει παρά μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις που και πάλι εμείς χρησιμοποιώντας τα δυο μας χεράκια, επανατοποθετούμε το κουμπί στη σωστή του θέση.
Δύσκολα όταν υπάρχει τέλεια εφαρμογή, ξεφεύγει το κουμπί.
Όταν όμως η τρύπα είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη απ' το κουμπί;
Στην πρώτη περίπτωση, το κουμπί θα ξεγλιστράει συνεχώς, οπότε η ζακέτα θα εκνευρίσει αυτόν που τη φοράει με αποτέλεσμα να την αφήσει ανοιχτή και ας κρυώνει.
Στη δεύτερη περίπτωση, τα πράγματα είναι δυσοίωνα απ' την αρχή.
Το κουμπί δεν πρόκειται να μπει στην τρύπα, όσο κι αν χτυπιέται αυτός που φοράει τη ζακέτα.

Έτσι είναι και οι σχέσεις. Σίγουρα θα υπάρχει αυτός ο ένας (αν όχι και οι δύο) που θα θέλει να δημιουργήσει μία καλή σχέση.
Όμως δεν είναι πάντα στο χέρι του.
Κάποιες καταστάσεις έχουν διαμορφώσει έτσι την πραγματικότητα μας που δύο άνθρωποι αν και έρχονται σε επαφή, δύσκολα δημιουργούν μία σχέση.
Ο ένας είναι παράξενος, ο άλλος δεν προσαρμόζεται σε τίποτα.
Μάθαμε να διαλέγουμε τον εύκολο δρόμο, αυτόν της φυγής.
Όποιος επιλέγει τη φυγή χωρίς πρώτα να έχει παλέψει, είναι το κουμπί που φεύγει από τη μεγάλη τρύπα η οποία του δίνει τόσο μεγάλο χώρο.
Ωστόσο, οι αντιζηλείες που προκαλούνται από διάφορους παράγοντες σήμερα, κάνουν τον κλοιό ασφυκτικά κλειστό.
Και αυτό κανένας άνθρωπος δεν το αντέχει.
Είτε είναι σε σχέση φιλική, είτε σε ερωτική και τα λοιπά.
Και σ' αυτή την περίπτωση μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει η μικρή τρύπα που μπορεί να σφίξει υπερβολικά το κουμπί.

Δυστυχώς, όσο περνούν τα χρόνια, οι άνθρωποι γινόμαστε όλο και πιο εγωιστές.
Χανόμαστε στις μεγάλες πόλεις και πολλές από τις σχέσεις μας είναι επιφανειακές.
Γι' αυτό αν και πρέπει να σκεφτόμαστε σε μεγάλο βαθμό τον εαυτό μας, το να δημιουργήσουμε όμορφες και βαθιές σχέσεις θα βελτιώσει την ψυχολογία μας.
Έτσι λοιπόν και οι δύο πλευρές πρέπει να κάνουν υποχωρήσεις.
Και η τρύπα να μεγαλώσει ή να μικρύνει, μα και το κουμπί να προσπαθήσει να προσαρμόσει το σχήμα του στις αναλογίες της τρύπας.
Οι αμοιβαίες υποχωρήσεις, κάνουν τις πιο ωραίες σχέσεις..

Καλό ξημέρωμα..

Giwta Ar..:**

Book...what??

Στις μέρες μας όλο και λιγότερο διαβάζουν οι άνθρωποι βιβλία. Συνήθως τους συναντάμε να κρατούν ένα tablet ή να περνούν την ώρα τους παίζοντας παιχνίδια στο κινητό. Η τεχνολογία που κάθε μέρα εξελίσσεται, μας έχει κλείσει σε μία γυάλα και μας εθίζει ολοένα και περισσότερο απομακρύνοντας μας από τα βιβλία. Ποιοι είναι όμως οι παράγοντες που συνέβαλαν στην κρίση του βιβλίου;

Αρχικά, γεγονός είναι πως οι τιμές των βιβλίων είναι πραγματικά εξωπραγματικές. Γιατί να παίρνει ο βιβλιόφιλος δύο βιβλία το χρόνο επειδή δεν μπορεί να διαθέσει παραπάνω χρήματα; Για να πάρεις βιβλίο ενός γνωστού συγγραφέα, χρειάζεσαι σίγουρα 20 ευρώ και ιδιαίτερα στην εποχή που ζούμε, ο αγοραστής θα προτιμήσει να ψάξει στο διαδίκτυο μήπως το βρει, παρά να το αγοράσει, όταν με δυσκολία παίρνει τα απαραίτητα. Ακόμη και οι δανειστικές βιβλιοθήκες δεν είναι κατάλληλα εφοδιασμένες (τουλάχιστον οι περισσότερες) και έτσι δεν καλύπτουν ευρύ φάσμα προτιμήσεων. Έτσι λοιπόν η επαφή με τα βιβλία σιγά σιγά χάνεται από τη μία λόγω της τιμής τους αφού σε περίοδο οικονομικής κρίσης οι άνθρωποι αδιαφορούν για τα βιβλία. Από την άλλη, ακόμα κι όταν έρθει η άνθηση στην οικονομία, η κατάσταση δε θα βελτιωθεί αφού όλοι μας θα έχουμε γίνει αιχμάλωτοι της συνήθειας. Και από τη συνήθεια δύσκολα ξεφεύγεις.

Ένας άλλος λόγος για τον οποίο τα βιβλία χάνονται από το πεδίο των ανθρώπων είναι διότι το διάβασμα δεν καλλιεργείται από την μικρή ηλικία των παιδιών, τότε που ο χαρακτήρας τους πλάθεται. Οι γονείς αρκούνται στα παραμύθια και τα παιδιά παραμένουν σ' αυτά - στις δέκα σελίδες με τις επτά εικόνες. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα που προωθεί ένα λανθασμένο πρότυπο διαβάσματος και ωθεί τα παιδιά μακριά από τα βιβλία. Ο μαθητής ταυτίζει το εξωσχολικό βιβλίο με τα μαθήματα του σχολείου και έτσι απομακρύνεται σταδιακά.

Και σ' αυτό το σημείο εισβάλλει δυναμικά η τεχνολογία που έρχεται να αντικαταστήσει τη φαντασία με την έλλειψη εικόνας. Γι' αυτό όσο περνούν τα χρόνια, οι άνθρωποι έχουν όλο και λιγότερη φαντασία αφού η τεχνολογία προσφέρει έτοιμη εικόνα που αποβλακώνει το δέκτη και δεν του αφήνει περιθώρια να σκεφτεί.

Ωστόσο, στον τομέα των βιβλίων, η τεχνολογία έχει και τα θετικά της. Υπάρχουν τα λεγόμενα e-books που μέσω διαδικτύου μπορεί κανείς να διαβάσει αξιόλογα βιβλία χωρίς κανένα κόστος. Και έτσι ξανά ανθίζει η ελπίδα πως τα βιβλία δε θα χαθούν, απλά θα μετατραπούν σε άλλη μορφή.Όμως καμία σχέση δεν έχει το βιβλίο με το οποιοδήποτε ηλεκτρονικό αντικείμενο. Πρέπει όμως να βάλουμε τα δυνατά μας, να μη χαθούν τα βιβλία. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη μυρωδιά του βιβλίου, τον ήχο που κάνουν οι σελίδες καθώς γυρίζουν..

Φυσικά η τεχνολογία είναι απαραίτητη και μάλιστα αν χρησιμοποιείται ορθά, μπορεί να είναι "θαυματουργή". Ωστόσο δεν μπορεί να αντικαταστήσει σταθερές αξίες και αυτό είναι που πρέπει να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος. Παράλληλα είναι απαραίτητο να χαμηλώσουν οι τιμές έτσι ώστε όλο και περισσότεροι άνθρωποι να μπορούν να αγοράζουν βιβλία. Έτσι και ο βιβλιόφιλος αλλά και ο εκδότης των βιβλίων βγαίνει κερδισμένος.

Giwta Ar..:**

Φθινοπώριασε..

Επιτέλους, μπήκε ο Σεπτέμβρης, μπήκε και το φθινόπωρο. Άντε σιγά σιγά να μαζεύει τα μπογαλάκια του το καλοκαίρι γιατί αρκετά βαρετό ήταν. Εκτός αυτού, το καλοκαίρι είναι η χειρότερη μου εποχή. Ζέστη, ανεμιστήρες και κλιματιστικά πάνω απ' τα κεφάλια μας και πάνω απ' όλα κατσαρίδες. Δε θέλω να αναλύσω κάτι σχετικά με τις τελευταίες γιατί θα με πιάσουν τα ψυχολογικά μου και άντε να κοιμηθώ μετά..
Τι μπορούμε λοιπόν να απολαύσουμε κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα, που δεν μπορούμε να έχουμε το καλοκαίρι;;

1. Τη βροχή που πέφτει στα τζάμια κατά τη διάρκεια της μέρας και, για τους ρομαντικούς, δίνει μια πιο ατμοσφαιρική νότα. Το πρόσωπο κολλημένο στην μπαλκονόπορτα να παρακολουθεί την πορεία των σταγόνων. Και ίσως μάλιστα κάποιες φορές η μπαλκονόπορτα να είναι μισάνοιχτη ίσα-ίσα για να μπει λίγο δροσερό αεράκι. Τα ερωτευμένα ζευγαράκια μπορούν να φιλιούνται κάτω από μία ομπρέλα στη βροχή. Πιθανότατα να μελαγχολούν οι μοναχικοί τύποι, αλλά καλύτερα να μελαγχολούν με κρύο και βροχή παρά μέσα στο κατακαλόκαιρο που σκάει ο τζίτζικας. Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως μετά τη βροχή εμφανίζεται ουράνιο τόξο!

2. Τα ζεστά ροφήματα που αυτούς τους έξι μήνες (βάζω και την άνοιξη) μας έχουν τόσο λείψει. Τι το καλύτερο από το να ξεκινάς τη μέρα σου με ένα ζεστό καφεδάκι αναπαυτικά στον καναπέ σου; Εκείνη την ώρα που ξυπνάς και το μόνο που θέλεις είναι να είσαι μόνος σου με τη συντροφιά του καφέ, μέχρι να αρχίσουν οι υποχρεώσεις της μέρας. Και για το απόγευμα μία ζεστή σοκολάτα, εκείνη την ώρα που νυχτώνει και αποφασίζουμε να κάτσουμε στον υπολογιστή μας και να τσεκάρουμε τα e-mail μας ή να μπούμε στο blog μας. Τα ζεστά ροφήματα κρατούν ωραία συντροφιά και σίγουρα ηρεμούν, χαλαρώνουν τον ανθρώπινο οργανισμό, όταν αυτός το έχει ανάγκη. Βέβαια αν η σοκολάτα, ο καφές ή το οτιδήποτε άλλο συνδυάζεται με ένα καλό βιβλίο, μετά από μία κουραστική μέρα στη δουλειά ή στο πανεπιστήμιο, ε αυτό είναι το ιδανικό.





3. Τα πουλόβερ, τα κασκόλ, τα σκουφιά και τα γάντια που είναι αρμόδια να μας κρατάνε ζεστούς όταν κάνει κρύο και μας προφυλάσσουν από αρρώστιες. Γιατί ποιος θέλει να είναι άρρωστος μέσα στο σπίτι παρέα με τα χαρτομάντιλα; Στα ψέμματα όμως, όλοι θέλουμε να είμαστε άρρωστοι προκειμένου να αποφύγουμε κάποιο μάθημα, τη δουλειά ή έξοδο με βαρετούς ανθρώπους. Πάντως όταν κάνει κρύο, το μόνο που θέλουμε είναι να εφοδιαστούμε με τα πιο ζεστά ρούχα, τα χοντρά παντελόνια μας, τις μάλλινες μπλούζες μας.. Πάντως το κρύο δίνει την ευκαιρία στους ανθρώπους -κυρίως στις γυναίκες της ηλικίας μου- να καλλιεργήσουν την προσωπικότητά τους. Τι εννοώ; Το καλοκαίρι κάποιες τα βγάζουν όλα έξω και έτσι βρίσκουν εύκολα γκόμενο. Το χειμώνα όμως είναι δύσκολο να βγει με το κοντά σορτσάκι και το βαθύ ντεκολτέ. Έτσι, έρχεται η στιγμή που θα πρέπει να αρχίσει μία κουβέντα της προκοπής, το οποίο σημαίνει πως, κορίτσια, πρέπει να οξύνουμε λιγάκι το πνεύμα μας, ε;

4. Το φθινόπωρο και ο χειμώνας είναι εποχές για ταινία με την παρέα. Μαζευόμαστε σε ένα σπίτι, μαγειρεύουμε κάτι για να φάμε ή παραγγέλνουμε καμιά πίτσα και βάζουμε την ταινία στην τηλεόραση να παίζει. Για την ταινία σίγουρα κάποιος από την παρέα θα έχει αντίρρηση γιατί τα γούστα διαφέρουν και έπειτα από γκρίνια πείθεται να τη δει. Χαλαρά με κρασάκι στο κολονάτο ποτήρι μετά την ταινία ακολουθούν αμέτρητες συζητήσεις. Αξιοζήλευτες είναι οι παρέες που επιλέγουν να περάσουν κάποιο απ' τα βράδια τους παίζοντας κάποιο επιτραπέζιο. Πολλοί σνομπάρουν το να κάθονται σπίτι, όμως με καλή παρέα που και που το ήσυχο σπίτι φαντάζει υπέροχο!

 

5. Πέμπτο και σημαντικό, δεν ιδρώνεις ασταμάτητα όταν περπατάς, όταν κάθεσαι, όταν γυμνάζεσαι. Μία κουβερτούλα είναι αρκετή. Αν και το κρύο μας κάνει να μη θέλουμε και πολύ να κάνουμε γυμναστική, όταν αρχίσουμε.... ελπίζω όταν κάνει κρύο να μην ιδρώνω τόσο πολύ στη yoga (γιατί ξεκίνησα yoga τώρα το καλοκαίρι. Σε άλλη ανάρτηση θα σας γράψω λεπτομέρειες) Όμως δε θα είμαι ζεστή, οπότε θα δυσκολεύομαι περισσότερο. Τέλος πάντων, ξέφυγα. Αυτό το πέμπτο μου φαίνεται λίγο κουλό, αλλά δεν πειράζει, το αφήνω.

Ωραίος ο χειμώνας, ωραίες οι βροχές το χιόνι, το κρύο, αλλά ας μην ξεχνάμε τους άστεγους ή τους ανθρώπους που δεν έχουν στο σπίτι τους θέρμανση. Που οι υποδομές του σπιτιού τους είναι ακατάλληλες για να μείνει κανείς. Να σκεφτούμε τους ανθρώπους των οποίων οι στέγες μπάζουν νερά. Ας μην είμαστε εγωιστές λοιπόν. Εμείς που ζούμε με αρκετές δυσκολίες, αλλά αξιοπρεπώς, ας μην ξεχνάμε αυτούς τους ανθρώπους που μας έχουν ανάγκη. Πρέπει να αποβάλουμε επιτέλους την αντίληψη πως  οικονομική κρίση μας καταστρέφει. Μπορούμε να ελαττώσουμε κάποια έξοδα που δεν είναι απαραίτητα, όπως το τσιγάρο ή ακόμη και τρόφιμα όπως σοκολάτες και πατατάκια. Γιατί και το ένα ευρώ μπορεί να βοηθήσει αυτόν που δεν μπορεί να αγοράσει γάλα ή ψωμί..

Giwta Ar.. :**

Panellinies are over!

Και βγήκαν οι βάσειιιιιιις... Όχι πως είχα αγωνία για το τι θα περάσω, μιας και ήξερα από την αρχή!
Μπήκα λοιπόν δεύτερη στην Κοινωνική Εργασία. Είχα βγάλει 16.326 μόρια, μα επέλεξα αυτή τη σχολή. Δε θα πω ψέμματα, δεν είναι και το όνειρό μου να γίνω κοινωνική λειτουργός, αλλά έχει ενδιαφέρον ως αντικείμενο και ελπίζω στη συγκεκριμένη σχολή να βρω αυτό που ψάχνω.
Εξάλλου η Κοινωνική εργασία είναι σχολή με επαγγελματικές προοπτικές σε σχέση με τις περισσότερες από τις σχολές του πεδίου μου.
Πολλοί φίλοι μου πέρασαν Ιατρική, ένας άλλος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, η κολλητή μου Χημεία, μία άλλη φίλη μου Οικονομικά στη Θεσσαλονίκη. Οπότε στην παρέα θα έχουμε το γιατρό μας, την οικονομολόγο μας για τις φορολογικές μας δηλώσεις, τη χημικό που θα μας τα κάνει πλανήτες λέγοντας μας κάθε μέρα πόσο ανθυγιεινά είναι αυτά που χλαπακιάζουμε και φυσικά μία κοινωνική λειτουργό που... δεν ξέρω, θα δείξει!
Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που προσπάθησαν στις φετινές Πανελλαδικές και υπομονή σε όσους (ξανά)δίνουν.
Πολλά παιδιά θεωρούν τις Πανελλήνιες ως το τέλος του κόσμου. Αυτή η αντίληψη πολλές φορές προκύπτει και από την πίεση των γονιών. Εγώ αυτό που έχω να πω είναι πως οι Πανελλήνιες είναι ένας θεσμός που εξετάζει κατά κύριο λόγο παπαγάλους και όχι άτομα με κριτική σκέψη. Παρ' όλα αυτά, και να παπαγαλίζεις είναι δύσκολο. Οπότε, οι μαθητές το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να διαβάσουν και να θυσιάσουν χρόνο για χάρη των ονείρων τους. Αυτό το "βασανιστήριο" διαρκεί λιγότερο από 12 μήνες κάτι που σημαίνει πως η αναμονή αξίζει και η επιρροή από έρωτες πρέπει να μπει στην άκρη. Εξάλλου αυτές οι δύο βδομάδες που δίνουμε μαθήματα περνούν τόσο γρήγορα..
Γι' αυτό χρειάζεται ένα μεθοδικό διάβασμα. Διότι μολονότι μπορείς να κάνεις εύκολα ένα σκονάκι, δύσκολα θα γράψεις ένα καλό βαθμό.
Συγχαρητήρια λοιπόν σε όλα τα παιδιά που πέρασαν και σε όλα όσα αποφάσισαν να ξαναπροσπαθήσουν κυνηγώντας το όνειρο!!!

Giwta Ar..:**

Κατάδικός μου*

Απόψε πήγα με την αδερφή μου να παρακολουθήσουμε την παράσταση "Κατάδικός μου" με τους Ελένη Ράντου, Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, Ορφέα Αυγουστίδη, Μιχάλη Ιατρόπουλο, Δημήτρη Καπετανάκο και Μπάμπη Γιωτόπουλο.
Διάβαζα από κάποια σχόλια ότι είναι μία υπέροχη παράσταση. Και ήθελα τόσο πολύ να την παρακολουθήσω!
Το έργο αξίζει πολλά περισσότερα απ' αυτά που πληρώνεις. Δεν είναι μονότονο και έχει μία ροή η οποία δε σε κουράζει. Εν ολίγοις, η υπόθεση περιλαμβάνει μία προσφάτως χωρισμένη φιλόλογο, έναν αλλοδαπό διαρρήκτη, έναν συνταξιούχο καθηγητή με Αλτσχάιμερ και έναν βαλκανιονίκη που βλέπει όλα όσα έκτισε να γκρεμίζονται. Όταν όλοι αυτοί συναντιούνται, ξεκινάει μία σειρά από διάφορες ανατροπές.
Είναι μία κωμωδία βαθιά ανθρώπινη. Αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα έτσι όπως τη βιώνουμε καθημερινά. Τα συναισθήματα εναλλάσσονται.
Οι ηθοποιοί εκπληκτικοί! Έχουν την ικανότητα να σου μεταδίδουν τα συναισθήματα του ρόλου τους. Δεν είναι απλώς μία κωμωδία που πας και γελάς. Περνάει μηνύματα, ο θεατής γίνεται ένα με τον ήρωα. Η Ελένη Ράντου εκπληκτική, όπως ακριβώς την περίμενα, αλλά στο τέλος με έκανε όχι μόνο να κλάψω, μα και να ανατριχιάσω. Ανατρίχιασα με την ερμηνεία της. Την είδα έτσι όπως δεν την έχω ξαναδεί. Ήξερα, έβλεπα πως είναι μία πολύ καλή ηθοποιός, αλλά μ' αυτή την παράσταση την κατατάσσω πλέον στις κορυφαίες Ελληνίδες ηθοποιούς και τη θεωρώ αγαπημένη μου ηθοποιό.

Παρόλο που πιθανότατα δε θα διαβάσει αυτό το κείμενο, θέλω να της πω ένα μεγάλο ευχαριστώ που αυτή η ίδια μου έδωσε την ευκαιρία να αισθανθώ έτσι.
Δεν έχω να γράψω άλλα.. και μόνο η συγκίνηση της Ελένης Ράντου στο τέλος της παράστασης λέει πολλά. Γιατί το κοινό δεν κοροϊδεύει, δε σου κρύβει την αλήθεια. Δε σηκώνεται σε πολλές παραστάσεις ο θεατής όρθιος για να χειροκροτήσει. Είναι μία παράσταση, μάθημα ζωής. Η απελπισία της αγάπης, οποιασδήποτε αγάπης... Είναι αυτό που είπε κάποια στιγμή η πρωταγωνίστρια, Καίτη: "Φοβάσαι περισσότερο όταν αποκτήσεις αυτό που ήθελες! Φοβάσαι μην το χάσεις!"

Giwta Ar..:*