Απολογισμός.

Θα μου επιτρέψετε στο παρακάτω κείμενο να αναιρέσω τον εαυτό μου; Εντάξει βρε παιδί μου, σε ένα μικρό βαθμό…

Ολοκληρώνεται το 2022 και μας πιάνει όλους αυτή η ανάγκη για απολογισμούς και για νέους στόχους. Πολλούς στόχους. Με τους στόχους, λοιπόν, έχω πάθει κάτι τους τελευταίους μήνες.

Συχνά μακρινοί, συχνά πολλοί, συχνά δεν ξέρουμε τι ζητάμε και τι θέλουμε να κάνουμε το νέο χρόνο. Είμαι αυτή που εξακολουθώ να βάζω στόχους, οκ; Κι ας μην… μιλάω με τα καλύτερα λόγια γι’ αυτούς τώρα. Όμως έχω παρατηρήσει ότι όσο περνά ο καιρός, τους κάνω ένα… τσικ πιο γενικούς. Γιατί; Γιατί καλή στα λόγια η «απογοήτευση», «να τρώμε τα μούτρα μας», «θα προσπαθήσεις παραπάνω την επόμενη φορά» κτλ, όμως στην πράξη τα πράγματα είναι λιγάκι πιο δύσκολα.

Πέρασα από πολλά στάδια με τους στόχους μου. Από το «δε με νοιάζει» στο «γαμώτο δεν τα κατάφερα». Ωστόσο, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι οι στόχοι καλό θα ήταν να μοιάζουν με την εξέλιξη όσων έχουμε καταφέρει μέχρι στιγμής και όχι να βασίζονται σε ένα ολοκαίνουριο έδαφος. Όχι πως και αυτό είναι κακό, αλλά νομίζω έχει μεγαλύτερο ρίσκο.

Έχω εικόνα του τι θέλω για το 2023. Τα έγραψα πάνω – κάτω και στο γράμμα μου προς τον Άγιο (πριν κρίνετε, το έχουμε αναλύσει ήδη από το 2014 αυτό).

Για να μη μου φέρνουν, λοιπόν, πλέον άγχος οι στόχοι, προσπαθώ να είναι όσο πιο κοντά σε εμένα γίνεται. Δε θα πω ότι δε θα βάλω κανένα στόχο, γιατί όπως πολλοί άλλοι άνθρωποι, έτσι κι εγώ έχω αυτή την τάση. Από ‘κεί και πέρα όμως, παλεύω συνεχώς μέσα στο έτος για κάτι καλύτερο και γενικά για ό,τι προκύπτει (διότι έχουμε και τα απρόοπτα).

Πάντως, δίνω μεγαλύτερη σημασία στον απολογισμό της χρονιάς. Μέσα από αυτή τη διαδικασία καταλαβαίνω σε τι σημείο βρίσκομαι. Το προτείνω και σε εσάς να δίνετε μεγάλη βαρύτητα στον απολογισμό και να τονίζετε στον εαυτό μας όσα έχετε καταφέρει, για να παίρνετε δύναμη.

Μπορώ να πω ότι αυτό το έτος με θαύμασα. Αντιμετώπισα δύσκολες συναισθηματικά καταστάσεις, απογοητεύτηκα πολύ. Κατάφερα να σηκωθώ με τους δικούς μου ρυθμούς. Είδα τον τρόπο και όποτε χρειαστεί, πιο εύκολα ή πιο δύσκολα, θα μπορέσω να το ξανακάνω. Με είδα να αλλάζω στην ουσία μου. Συμπεριφέρομαι σε «ίδιες» καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο, πολύ πιο αποτελεσματικό. Αναζητώ την καλύτερη λύση για εμένα. Με προσέχω λιγάκι περισσότερο σε όλα τα επίπεδα. Νομίζω ότι μέσα στο 2022 κατανόησα πόσο σημαντικό είναι να αγαπάμε τον εαυτό μας. Κατάφερα να με αγαπήσω και να μου κάνω συχνά – πυκνά «πατ πατ» στην πλάτη, αντί να με κρίνω για τα πάντα. Προσπάθησα να ακούσω τις ανάγκες μου. Να πάρω κάποιες ανάσες παραπάνω για να αντιμετωπίσω ό,τι με δυσκολεύει. Να διεκδικήσω κάποια «θέλω» μου. Να αφήσω ανθρώπους να μπουν και να βγουν από τη ζωή μου, κρατώντας αυτούς που πραγματικά χρειάζομαι και που δε με κάνουν να έχω δεύτερες σκέψεις. Έχω δουλειά ακόμα σε πολλά πράγματα, αλλά δε χάνω το κουράγιο μου.

Για εμένα το 2022 ήταν σαν συνέχεια του 2021. Χρονιά μεταβάσεων και αλλαγών. Απλά τώρα είδα πιο απτά τα αποτελέσματα των κόπων μου.

Ελπίζω όντως να ήταν τριλογία τα τελευταία τρία χρόνια, από τον κορωνοϊό και μετά, και το 2023 να μας (μου) τα φέρει λιγάκι πιο ομαλά. Θα το είχα ανάγκη.

Να έχετε μία όμορφη χρονιά.

Μπερδεμένοι.

Πονάμε αθόρυβα.

Έτσι έχουμε μάθει.

Κλαίμε με το σταγονόμετρο.

Και μιλάμε χωρίς ουσία.

Ακούμε και διαβάζουμε δίχως να καταλαβαίνουμε.

Δυσκολευόμαστε να πούμε σε έναν άνθρωπο πώς νιώθουμε.

Δίνουμε «μάχη» για να καταφέρουμε να μιλήσουμε.

Μπερδευόμαστε στο τι θέλουμε.

Έτσι, πώς να καταλάβουμε τι θέλει ο άλλος;

Και φοβόμαστε.

Να πούμε ένα «σ’ αγαπώ».

Να ερωτευτούμε ή να δηλώσουμε τον έρωτά μας.

Κι αυτό που δεν καταλαβαίνουμε είναι πως τίποτα δεν είναι πιο αποτελεσματικό από το πρώτο μας βήμα.

Όποιος θέλει τα πολλά, αλήθεια χάνει και τα λίγα;

«Όποιος θέλει τα πολλά, χάνει και τα λίγα».

Με αυτή τη φράση δε μας μεγάλωσαν; Κι αν όχι οι γονείς μας, σίγουρα ο κοντινός περίγυρος φρόντιζε να μας το υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία.

Και ο προβληματισμός γι’ αυτή τη φράση «γεννήθηκε» μέσα μου κάποια στιγμή πριν καιρό, όταν εγώ η ίδια έκανα σκέψεις που δεν ήταν καθόλου βοηθητικές για εμένα, για να πάω μπροστά και να εξελιχθώ. Σκέψεις που κατά καιρούς όλοι έχουμε κάνει. Για παράδειγμα, ότι δεν αξίζουμε την προαγωγή, ότι καλό θα ήταν να μη διεκδικήσουμε μεγαλύτερο μισθό αφού και με αυτόν τα βγάζουμε πέρα ή να μείνουμε στη σχέση η οποία δε μας καλύπτει διότι... ε δε μας χτυπάει κιόλας.

Και πολύ συχνά, όταν διστάζουμε να ζητήσουμε το κάτι καλύτερο, «παίζει» στο μυαλό μας αυτή η φράση... Όποιος θέλει τα πολλά, χάνει και τα λίγα. Ας κάτσουμε στ’ αυγά μας. Σωστά; Αφού δεν είναι τόσο άσχημα και στα λίγα.  

Αναρωτιέμαι... Βολεύει να μη διεκδικούμε ό,τι θέλουμε; Βολεύει εμάς που παραμένουμε στη ζώνη ασφαλείας μας ή τον άλλο από τον οποίο θα το ζητήσουμε; Μάλλον και τις δύο πλευρές βολεύει.

Πάντως, κανείς δε φρόντισε να μας πει ότι μένει στα λίγα όποιος δε ζητάει τα πολλά!

Μένουμε στο ίδιο μοτίβο σχέσης όταν δε ζητάμε αυτό που θέλουμε.

Μένουμε στο ίδιο εργασιακό περιβάλλον όταν κρατάμε το στόμα μας κλειστό.

Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να τελειώσει αυτή η σχέση ή να... απολυθούμε στη χειρότερη όταν διεκδικήσουμε τα περισσότερα. Πάντα υπάρχει η πιθανότητα να μείνουμε και στα ίδια, αυτά τα «λίγα». Όμως είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο να λάβουμε όσα διεκδικήσαμε.

Σε όποια από τις παραπάνω εκδοχές, θα χτυπήσει μέσα μας το καμπανάκι της αυτοεκτίμησης. Ίσως να νιώσουμε όμορφα που καταφέραμε και ζητήσαμε αυτό που θέλαμε, κι ας μην το πήραμε. Σίγουρα, όμως, θα το έχουμε βγάλει από μέσα μας. Και αυτό αξίζει το ρίσκο... Αν μπορεί να χαρακτηριστεί ρίσκο.

Κι αν είναι να μείνουμε για πάντα στα «λίγα», ας το παίξουμε κορώνα – γράμματα κι ας τα χάσουμε. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα βρούμε τα «πολλά».

 

Ντροπιασμένη ευτυχία.

Τι δυστυχία.

 

Να περπατάς μέσα στα πιο όμορφα χρώματα.

Να μυρίζεις τα πιο ωραία αρώματα.

Να αγκαλιάζεις το απαλό αεράκι.

Να αγγίζεις τη δροσερή ατμόσφαιρα.

 

Κι εσύ να ντρέπεσαι να χαρείς.

Να φοβάσαι να αισθανθείς.

Να πονάς για την ευτυχία που δε σου επιτρέπεις να ζήσεις.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στον τέταρτο κύκλο της mini Σκυτάλης που διοργανώνει η Μαίρη από το blog Γήινη Ματιά.

«Ζήλεψα» από άλλους φίλους bloggers, όπως η Κατερίνα από το Pause Blog, η Ρούλα από το blog Σμαραγδένια και η Αριστέα μας που συμμετείχαν. Εκμεταλλεύτηκα την ανάγκη μου να γράψω και χάρηκα που βρέθηκα στο χώρο της Μαίρης, η οποία δίνει κι εκείνη με τον τρόπο της την ώθηση σε όλους μας να μη σταματάμε να γράφουμε, να δημιουργούμε, να βάζουμε κάτω τις σκέψεις μας.

Διαβάστε ΕΔΩ όλες τις συμμετοχές και την πρόσκληση συμμετοχής.

Λύτρωση.

Άνθρωποι.

Περίπλοκα όντα.

Περίπλοκα γινόμαστε ή γεννιόμαστε.

Κλεινόμαστε και χανόμαστε.

Ανθίζουμε και λάμπουμε.

Και πάλι πίσω.

Βουλιάζουμε στα συναισθήματα.

Αυτά που εκφράζουμε.

Και αυτά που δεν καταλαβαίνουμε.

Βγάζουμε νύχια σε όποιον μας πλησιάζει.

Αρνούμαστε να μας αγγίξουν.

Να μας χαϊδέψουν.

Να μας αγκαλιάσουν.

Και ξάφνου εμφανίζεται η ανάγκη.

Να βγούμε απ’ την ακινησία.

Να λυγίσουμε.

Να αφεθούμε στον εαυτό μας.

Να αφεθούμε στους άλλους.

Να κλείσουμε τα μάτια μας.

Να χαθούμε σε μια αγκαλιά.

Οι παλμοί να επανέλθουν.

Το δάκρυ να κυλήσει.

Λύτρωση.

Here we are!

Ήρθε αυτή η εποχή του χρόνου που πέφτει λίγο η θερμοκρασία, πιάνεις... αγκαζέ μία ζακέτα και πηγαίνετε μαζί παντού, προσθέτεις μία λεπτή κουβέρτα στο κρεβάτι σου, πίνεις πλέον πιο συχνά ζεστά ροφήματα.

Έτσι όπως περνούν τα χρόνια, το συμπέρασμά μου είναι ένα: Αυτή η εποχή, αυτός ο μήνας, αυτή η μετάβαση είναι ό,τι καλύτερο για εμένα.

Δεν ξέρω γιατί... Ίσως επειδή αυτή η περίοδος του χρόνου «μιλά» απευθείας στη ρομαντική μου ψυχή. Μία πλευρά του εαυτού μου που μου αρέσει τόσο πολύ, κι ας έχω προσπαθήσει στο παρελθόν να τη διώξω, αφού ήταν λίγο πιο ευάλωτη σε σύγκριση με την κυνικότητα ή τον ρεαλισμό που ήθελα να προβάλω.

Είναι η εποχή που με κάποιον μαγικό τρόπο αισθάνομαι πιο ελεύθερη. Ελεύθερη να εκφράσω τη χαρά και τη λύπη μου, δεκτική στο να νιώσω τα συναισθήματά μου. Με μεγαλύτερη διάθεση να μένω στο σπίτι και να υποδέχομαι άλλους ανθρώπους. Πιο ανοιχτή. Πιο ήρεμη. Με τις τάσεις φυγής και ριζικών αλλαγών που με πιάνουν... να κάθονται στ’ αυγά τους για λίγο.

Ίσως φταίει που από μικρή την είχα στο μυαλό μου ως μεταβατική περίοδο. Θες που ξεκινούσε το σχολείο ή η σχολή; Πάντως είχε κάτι νέο το οποίο ήθελα να εξερευνήσω, κι ας αγχωνόμουν σε μικρότερη ηλικία. Τώρα είμαι πιο cool (και κάπου εδώ ο “cool” εαυτός μου γέλασε).

Είναι η εποχή που ανέκαθεν μου άρεσε να το ζω. Να βάζω μία πιο χοντρή μπλούζα κι ας είναι ακόμα σχετικά υψηλή η θερμοκρασία. Να κουλουριάζομαι στην κουβέρτα, να βλέπω ρομαντικές ταινίες για τις οποίες τόσο πολύ με κοροϊδεύουν οι δικοί μου κατά καιρούς. Να διαβάζω βιβλία, να έχω μία ζεστή κούπα στα χέρια μου, να ανάβω τα κεριά μου. Να τα ζω όλα εις διπλούν σε σχέση με το πώς τα ζούσα τους προηγούμενους μήνες.

Κάτω από αυτή τη συνθήκη, νιώθω ότι και τα άσχημα παίρνουν μία πιο γλυκιά μορφή. Παίρνουν λίγη από τη ζεστασιά της κουβέρτας, του ροφήματος, της αγκαλιάς.

Είναι μία περίοδος που μου επιτρέπω να βλέπω λίγο πιο όμορφα αυτά τα γκρίζα της καθημερινότητας. Να συνεχίζω να πιστεύω με πείσμα και παρά τις πιθανές αντιξοότητες στη φιλία, στην αγάπη, στον έρωτα. Να μη χάνω την πίστη μου στον άνθρωπο παρά τα όσα συμβαίνουν δίπλα μας.

Είμαι σίγουρη πως κι εσείς έχετε μία τέτοια εποχή στο μυαλό σας. Μπορεί να είναι το καταχείμωνο, μπορεί το κατακαλόκαιρο. Μπορεί οι ημέρες των γενεθλίων σας, μπορεί οι μέρες των διακοπών σε έναν συγκεκριμένο τόπο. Τι όμορφο, όμως, να το ζεις ε; Να ζεις τις στιγμές σου. Να έχεις συνδυάσει μία περίοδο του έτους με έναν συγκεκριμένο τρόπο που σε γαληνεύει.

Να ζεις όπως θέλεις και όπως ανακουφίζεις την ψυχή σου.

Εσύ τι κάνεις όταν δεν είσαι καλά;

Όλοι περνάμε φάσεις που νιώθουμε ότι πνιγόμαστε. Που το σπίτι μοιάζει με κλουβί και το κλάμα που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη, δε βγαίνει εύκολα γιατί κάτι το εμποδίζει. Όμως ακόμα κι αν βγει, η αποπνικτική αίσθηση δε φεύγει. Μένει εκεί να μας βασανίζει.

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο περίπου παρατήρησα, σε ένα γενικότερο πλαίσιο, ότι δεν έχουμε «διδαχθεί» την αυτοφροντίδα. Δε μας είπε ποτέ κανείς ότι ναι, δεν πειράζει να μην είμαστε καλά. Σπάνια μας έδιναν την «έγκριση» να σεβαστούμε το δυσάρεστο συναίσθημά μας. Να το αποδεχτούμε. Όπως και να το ζούμε και να το τιθασεύουμε στη συνέχεια. Γιατί, ας είμαστε ρεαλιστές, δεν ξυπνάμε κάθε μέρα θέλοντας να τρέξουμε ανέμελοι στο λιβάδι, με τις κοτσίδες μας να ανεμίζουν.

Επίσης, συνειδητοποίησα ότι και εγώ η ίδια κάθε φορά που δεν ήμουν καλά, ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΓΙ’ ΑΥΤΟ. Τι εννοώ ότι δεν έκανα τίποτα; Επέλεγα να μιζεριάζω εντελώς. Να μένω ξαπλωμένη στο κρεβάτι και να χαζεύω στα social media με τις ώρες. Να μου κόβεται η όρεξη και να μην τρώω τίποτα. Να βλέπω χαζά βιντεάκια για να ξεχνιέμαι, μέχρι που το Youtube δε μου έβγαζε άλλα καινούρια βίντεο. Το τι «Φιλαράκια» έχω δει όταν δεν ήμουν καλά, δεν περιγράφεται!

Από τότε, λοιπόν, που έκανα αυτή τη συζήτηση με τον εαυτό μου (παιδιά, τρομερό πράγμα αυτή η «επικοινωνία») και είδα ότι δε με βοηθούσε να λιώνω πάνω από το κινητό, επιχείρησα να αλλάξω ό,τι έκανα μέχρι τότε στις φάσεις που... δεν την πάλευα με τίποτα.

Πλέον επιλέγω απλά πράγματα, όχι για να ξεχαστώ και να θάψω ό,τι με ενοχλεί, αλλά για να αποφορτιστώ. Σηκώνομαι -πολλές φορές με το ζόρι- από τον καναπέ, με το δάκρυ έτοιμο να κυλήσει (μπορεί να έχω πλαντάξει και στο κλάμα βέβαια), βάζω παπούτσια και επιλέγω ένα σημείο στην πόλη μου που θα μου άρεσε να πάω για περπάτημα. Ή αν έχει καλό καιρό, πηγαίνω θάλασσα. Μόνη, δε χρειάζομαι πάντα παρέα. Πριν από λίγες ημέρες πήγα επίσης θερινό σινεμά, ο χώρος του οποίου είναι ένα από τα ελάχιστα όμορφα σημεία του Ηρακλείου. Ήξερα πως το να κάτσω μόνη σε μια καρέκλα, παρατηρώντας γύρω μου τον κόσμο μέχρι να ξεκινήσει η ταινία, θα μου έκανε καλό. Επίσης γνώριζα ότι η αίσθηση που μου προσφέρει η έξοδος από το σινεμά όπου μπορώ να χαζέψω ανενόχλητη τον ουρανό και τα αστέρια, είναι κάτι ανεκτίμητο για εμένα.

Μέχρι, λοιπόν, να κάτσω στην καρέκλα και να με βάλω στη διάθεση της παρατήρησης, είχα πολλή νευρικότητα. Καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα. Σταδιακά άρχισα να χαλαρώνω και εν τέλει, όταν έφυγα από το θερινό, είχε φύγει και το βάρος. Όχι φυσικά οι προβληματισμοί και οι σκέψεις. Αλλά αυτό το συναίσθημα που με έπνιγε μέχρι πριν από δύο ώρες, το είχα χαιρετήσει.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να μας φροντίσουμε τις στιγμές που δεν νιώθουμε καλά. Τόσοι πολλοί που ούτε καν το φανταζόμαστε. Ο καθένας μας οφείλει στον εαυτό του να βρει ό,τι του ταιριάζει και να δοκιμάσει ό,τι θεωρεί πως την εκάστοτε δύσκολη στιγμή θα τον βοηθήσει.

Οι αργές και βαθιές ανάσες με λίγη εξάσκηση, μπορούν να κάνουν τρομερή δουλειά στις καταστάσεις άγχους.
Γυμναστική ή περπάτημα για να αυξηθούν τα επίπεδα της σεροτονίνης. Συζήτηση με φίλους. Ό,τι ταιριάζει στον καθένα. 

Δεν μπορούμε να είμαστε κάθε μέρα, όλη μέρα μες στην τρελή χαρά προφανώς. Και συχνά θα πρέπει να πιέσουμε τον εαυτό μας για να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι, να αφήσει το κινητό και να... κλάψει κάπου αλλού. 

Όμως δεν έχω ακούσει οι αλλαγές να έρχονται από τον εύκολο δρόμο.

Υ.Γ. Δε με χρηματοδοτεί η Adidas γι' αυτό το κείμενο!