Της ατάκας το ανάγνωσμα..

Λοιπόν...μ ' αυτή την ανάρτηση αποχαιρετώ όμορφα την παλιά μου ζωή και καλοδέχομαι την καινούρια με ανοιχτές αγκάλες.
Βαριέμαι να γράφω τώρα πρόλογο. Ο τίτλος πιστεύω είναι κατανοητός.
Άιντε να δούμε...
(Συγχωρέστε με για οτιδήποτε διαβάσετε. Αν καεί ο εγκέφαλος με όλα τα παρακάτω.. ζητώ πραγματικά ένα μεγάλο συγγνώμη!)


ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ

Καθηγήτρια: Ποιος είπε αυτή τη φράση;
Άννα: Εγώ!
(ενός λεπτού σιγή)
Καθηγήτρια: Ο Γοργίας...


Νίκη: Μισό γιατί μου 'χει ανέβει το καρότο στο λαιμό.
Καθηγήτρια: Ποιο καρότο;
Νίκη: Στο χυμό..
Καθηγήτρια: Ολόκληρο;


Άννα: Μαρία είσαι όμορφη. Τι είσαι; (συντακτικά)
Μαρία: Όμορφη!
Καθηγητής: Ναι, Μαρία είσαι επίσης ψώνιο!


Άννα: Μας μοίραζε φυλλάδια ένας ερμαφρόδιτος.
Μαρία: Και πώς κάνει παιδιά;
Άννα: Μόνος του!


Άννα: Είναι ένα κεφάλι πιο κοντή από 'μένα.
Σοφία: Αααα... ρε! Αυτή δεν υπάρχει!


Καθηγητής: Το ρήμα πάει περίπατο.
Σοφία: Να μου πάρει καραμέλες!
Άννα: Περίπατο πάει, όχι περίπτερο!


Καθηγητής: Άννα, την πλάγια ερωτηματική την έγραψες δύο φορές πλάγια ερωτική!


Καθηγητής: Αυτό δε γίνεται..
Μαρία: Γίνεται! Αφού εγώ το έκανα!


Σοφία: Θα τη χτυπήσει;
Καθηγητής: Όχι, σε τρία λεπτά χτυπάει.


Γιώτα: Είχα πάει σ' ένα γάμο...
Μαρία: Τι;
Γιώτα: Είχα πάει σ' ένα γάμο...
Μαρία: Τι;


Καθηγήτρια:  (καθώς έχουμε ξεκινήσει το διήγημα "Όνειρο στο κύμα")  Ψηλός, μαυρισμένος και με μεγάλα.......... χαρακτηριστικά........ (γέλια εμείς) Δεν εννοούσα αυτό κορίτσια!


Έφη: Αντανακλαστικά μπόμπα, ε;


Καθηγητής: Τρώω πρωί και βράδυ..
Μαρία: Μα δεν τρώτε κύριε, ρέψατε!!


(Ο καθηγητής της Ιστορίας μας παραδίδει το Κρητικό ζήτημα. Κάποια στιγμή σταματάει για να σκεφτεί τι θα πει παρακάτω και το ύφος του θυμίζει πολιτικό.)
Νίκη: Λαέ της Κρήτης!


Καθηγητής: Τα γεώμηλα τι είναι;
Μαρία: Τα μήλα; Τα ξινόμηλα;


(Κάνουμε σύνταξη σε ένα κείμενο των Λατινικών.)
Καθηγήτρια: Το "a quo" ;
Νίκη: Α, πάει μαζί; Μήπως είναι...
Έφη: Τρελός;


Χρύσα: Κάηκε το wifi!


Μαρία: Το "αποκτείνασι" τι σημαίνει;
Καθηγητής: Αυτό που θα κάνω σε 'σένα!
Μαρία: Ααα... (και έτσι κάνει τη μετάφραση)


Νίκη: Στην Ιστορία, αν δεν ξέρω τι να γράψω, θα γράψω τα δικά μου και στο τέλος " Διά την αντιγραφήν, Νίκη Δερμ..."  (έτσι τελειώνει το διήγημα "Όνειρο στο Κύμα"---> Διά την αντιγραφήν, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης)


Χρύσα: Είναι SWAG! Swag attitude!





ΣΧΟΛΕΙΟ 


Καθηγητής Πληροφορικής: Αν γίνεις ανδρολόγος, δε θα έρχεται κανείς!
Γιώργος: Γιατί;
Καθηγητής: Θα σε βλέπουν θηριώδη και θα φοβούνται!
Γιώργος: Τι; Μην τους το ζουλήξω;


(Κάνουμε Λατινικά και η καθηγήτρια προσπαθεί να εξηγήσει σε ένα παιδί ότι η λέξη "ο σύζυγος" υπάρχει στον πληθυντικό.)
Καθηγήτρια: Σύζυγοι υπάρχουν πολλοί!
Γιώτα: Νουνού όμως ένα!


Ελένη: Ο Θουκυδίδης δεν είναι αυτός που καθόταν σ' έναν πύργο;
Καθηγήτρια: Όχι, όχι τον μπερδεύεις με τον Αλκιβιάδη!
Μάνος: Με τη Ραπουνζέλ τον μπερδεύει κυρία! 



Καθηγήτρια: Τι έφερναν στους τάφους τους;
Αλέξης: Ε, καμιά φωτογραφία...
Καθηγήτρια: Ε ναι! Το 431 και κανένα κινητό για να μιλάνε!


Μαθηματικός: Σταύρο, φέτος πρέπει να σοβαρευτείτε!
Σταύρος: Γιατί, πέρυσι δεν ήμασταν χειρότεροι;


(Καθώς κάνουμε "Το αμάρτημα της μητρός μου" στη Λογοτεχνία.)
Καθηγήτρια: Τραυματίστηκε συναισθηματικά!
Ρία: Να βάλει τσιρότο...


(Η καθηγήτρια καθώς βλέπει τα ημερολόγια του σχολείου μας)
Καθηγήτρια: Αυτό είχα εγώ στην Α' Δημοτικού!
Κώστας: Το ίδιο μου έλεγε και η γιαγιά μου!


(Καθώς γράφουμε διαγώνισμα στην Έκθεση..)
Αλέξης: Κυρία, να ρωτήσω κάτι;
Καθηγήτρια: Και να ρωτήσεις, τζάμπα θα 'ναι!
Νίκος: Αφού είναι τζάμπα, ρώτα!


Καθηγήτρια: Η λέξη ξεκινάει με "το"
(Ψάχνουμε εμείς να βρούμε τη λέξη, αλλά τίποτα.)
Καθηγήτρια: Το προλεταριάτο...


Καθηγήτρια: Νίκο κάτσε καλά!
Κώστας: Εμένα κοιτάζει που είμαι όμορφος!
Αλέξης: Το hairstyle μου κοιτάζει!
Σταύρος: Μααα...δεν μπορώ άλλο!
Καθηγήτρια: Δεν είναι του επιπέδου σου, ε;


Καθηγήτρια: Γκίνη, έγραψες 18.4!
-18.4;
-Έγραψε ο Γκίνη 18.4;
-Ρε μαλάκα Γκίνη, έγραψες 18.4;


(Ο Γιώργος εν ώρα μαθήματος ακούει μουσική από τα ακουστικά.)
Ελένη: Γιώργο, χαμήλωσε!
Γιώργος: Ακούγεται;
Βασιλεία: Όλη η τάξη κουνιέται στο ρυθμό σου!


Καθηγήτρια: Μα η Ιατρική, τι Μαθηματικά θέλει;
Μιχάλης: Τι Μαθηματικά; 4 χρόνια βασικό μάθημα!
Γιώργος: Μα αν δε βγάλεις μια καρδιά με εξίσωση...


Ο Μηνάς άφησε τα πράγματά του στο σχολείο και πήγε στο σπίτι του να κοιμηθεί...


Καθηγήτρια: Πες Μάνο!
Γιώργος: Γιώργο με λένε!
Καθηγήτρια: Α ναι μωρέ! Πες Μάνο!


(Ο Γιώργος τραγουδούσε σε μία εφαρμογή του κινητού που ονομάζεται "The Voice" με την ελπίδα ότι θα γυρίσουν και οι τρεις κριτές. Εκείνη την ώρα έμπαινε η καθηγήτρια στην τάξη.)
Γιώργος: Κυρία, το show μου δεν ήταν απολαυστικό;
Καθηγήτρια: Δεν πειράζει, εγώ τραγουδάω χειρότερα!


Καθηγήτρια: Α, ναι! Αυτό το γράψατε οι περισσότεροι στις εκθέσεις σας! (το ξανασκέφτεται)
Οι περισσότεροι... τρεις από τους τέσσερις!


Αλέξης: Όλα τα μοντέλα εδώ έχουμε μαζευτεί!
Καθηγήτρια: Όλα τα χαλασμένα μοντέλα...





Για το τέλος θέλω να γράψω μια τελευταία φορά πόσο λατρεύω τα κορίτσια του Γθρ1 και να πω πως μια καινούρια ζωή ανοίγεται μπροστά μας, όποια κι αν είναι αυτή. Αυτό το καλοκαίρι ανοίξτε μπουκάλια, χορέψτε στα τραπέζια, ξεσαλώστε και μην αφήσετε κανέναν μα κανέναν να σας το χαλάσει. Φτιάξτε τη ζωή που ΕΣΕΙΣ θέλετε και μην αρκεστείτε σε τίποτα λιγότερο... Σας αγαπάω πολύ!

Καλό βράδυ..

Giwta Ar..:**

Κάνω come back.........

......... που λέει και το άσμα.
Επέστρεψα λοιπόν. Μετά από πολύ κόπο αίμα δάκρυα κ' ιδρώτα , επέστρεψα στην μπλογκόσφαιρα!!!
Τέλειωσαν οι Πανελλήνιες επιτέλους. Με κούρασαν, με άγχωσαν, με εκνεύρισαν, αλλά ευτυχώς ήρθε το τέλος τους γιατί άρχισαν να ανάβουν τα λαμπάκια μου.
Τα πήγα αρκετά καλά μπορώ να πω. Μεγάλη απογοήτευση πήρα από τη Λογοτεχνία και την Ιστορία. Από τη Λογοτεχνία γιατί είναι το αγαπημένο μου μάθημα και από την Ιστορία επειδή είναι μάθημα βαρύτητας. Αλλά κατά τα άλλα καλά!
Όταν άρχισαν οι εξετάσεις, πήγαινα τόσο χαλαρά που με θαύμαζα! Ακόμα και στα Μαθηματικά που δεν ήξερα τι θα αντικρίσω και, παρά το διάβασμά μου, πήγαινα με το σταυρό στο χέρι, με εξέπληξα! Εντάξει, τα θέματα ήταν βατά σε σχέση με πέρυσι που τους είχαν χτυπήσει αλύπητα. Αφού λοιπόν μου βγήκε το 2ο θέμα, πάω στο 3ο το οποίο πάλι μου έβγαινε. Γύρισα στην πρώτη σελίδα για να δω ημερομηνία και να σιγουρευτώ πως πρόκειται για το σωστό διαγώνισμα. Μου φαινόταν πολύ παράξενο.
Και τέλειωσε η πρώτη εβδομάδα με τα δύο αυτά μαθήματα. Η δεύτερη εβδομάδα περιελάμβανε Αρχαία, Λογοτεχνία και Λατινικά. Ε τώρα αρχίζει το άγχος. Τα Αρχαία ήταν πάλι σχετικά εύκολα, αλλά στη Λογοτεχνία μας την έκαναν την έκπληξη και έβαλαν τσιμπημένα θέματα. Και εγώ.... σαν να έπεσε κουρτίνα μπροστά μου. Παίρνω τα θέματα, βλέπω την πρώτη ερώτηση που ήταν προβλέψιμη, και στο μυαλό μου....ERROR. Ε, από 'κει και πέρα χάθηκε η μπάλα. Κάτι κατεβατά έγραφα, αλλά ένας Θεός ξέρει τι περιέχουν αυτά τα κατεβατά..
Και φτάνουμε στα Λατινικάαααα...... Στα Λατινικά υπήρχε το άγχος του "πρέπει να γράψω 20".  Πήγα στο σχολείο με άγχος και μετά έφυγα πάλι με άγχος. Μέχρι να δω τις απαντήσεις..Πήγα στο φροντιστήριο και οι καθηγητές έβλεπαν ότι σε λίγο θα λιποθυμούσα απ' το άγχος.. σιγουράκι! Δε λιποθύμησα, ούτε έγραψα 20, αλλά ένα 19.4 το έχω. Γιατί αν δεν έγραφα καλά στα Λατινικά, στην Ιστορία θα πήγαινα επαναληπτικές. Απλά σε μαθήματα που μου αρέσουν και τα οποία διάβασα περισσότερο απ' όλα όλη τη χρονιά, αν δεν έγραφα καλά θα μου στοίχιζε! Το ότι ανταμείφθηκα στα Λατινικά και στα Μαθηματικά με κάνει πολύ χαρούμενη. Για τη Λογοτεχνία εντάξει, την έκλαψα αλλά τα πράγματα δεν αλλάζουν.
Και τέλος η Ιστο...Ιστο...ρία. Που τη σιχαίνομαι. Που βλέπω το βιβλίο και βγάζω φλούμπες. Που ακούω για Βενιζέλο και σκέφτομαι "έλεος πια. Ευεργέτης ευεργέτης αλλά μας τα 'κανε πλανήτες!". Καλά, δεν έχω να πω κάτι για το συγκεκριμένο μάθημα. Πάντα το απεχθανόμουν και θα συνεχίσω να το απεχθάνομαι. Είναι το μόνο από τα μαθήματα που νιώθω πως δεν μου προσέφερε απολύτως τίποτα! Ακόμα και η φιλοσοφία που κάναμε στα Αρχαία, μου άφησε κάτι! Η Ιστορία όμως..σε λίγο δε θα θυμάμαι ούτε ημερομηνίες ούτε τίποτα.
Οικονομία δεν έδωσα, οπότε οι Πανελλήνιες τέλειωσαν για 'μένα την Τρίτη. Ή μάλλον... το άλλο Σάββατο τελειώνουν γιατί θα δώσω και Αγγλικά.

Και αφού κλάφτηκα λίγο την Τρίτη, αποφάσισα μέχρι τις ενδοσχολικές να ζήσω τη ζωή μου.... Πηγαίνω από καναπέ σε καναπέ. Εντάξει, μην είμαι υπερβολική. Την Τετάρτη πήγα θάλασσα και κάηκα αντί να μαυρίσω -πρώτη φορά στα χρονικά- και είμαι με τις κρέμες ανά χείρας. Μα κάθε πέντε λεπτά έβαζα αντηλιακό.. τι σκατά; Επειδή παίρνω εύκολα χρώμα, δεν έχει νόημα να μη "σοβαντίζομαι".. Ε το βράδυ βγήκα για ποτό (εννοείται με πολύ make up μπας και καλυφτεί η κοκκινωπή μυτούλα μου) θα βγω μάλλον και αύριο και... πρέπει να κάτσω να διαβάσω για τις ενδοσχολικές. Και βαριέμαιιιιιιιιιιιιιιιι.... Βασικά βαριέμαι να κάνω τα πάντα. Βαριέμαι να βγαίνω έξω, μα βαριέμαι να κάθομαι και σπίτι. Βαριέμαι να συναναστρέφομαι με ανθρώπους, μα βαριέμαι και μόνη μου. Βαριέμαι να ξεκινήσω κανένα λογοτεχνικό βιβλίο, βαριέμαι να βλέπω ταινίες, μέχρι και να κοιμάμαι βαριέμαι. Τι μ' έχει πιάσει; Ελπίζω να κρατήσει λίγο και να είναι η κούραση των Πανελληνίων γιατί το καλοκαίρι αυτό πρέπει να βγει ευχάριστα.

Και περίμενα πως μόλις τελείωνα, θα μου έφευγε ένα βάρος. Αντίθετα όμως εξακολουθεί να υπάρχει αυτό το βάρος. Ίσως είναι μέχρι να βγουν τ' αποτελέσματα..δεν ξέρω. Φυσικά δεν έχω το άγχος των Πανελληνίων, απλά..νοιώθω πως θέλω αλλαγές, αλλά δεν μπορώ να τις κάνω. Θέλω να με αλλάξω ριζικά, να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο με βλέπουν πολλοί.
Δεν είχα σκοπό να γράψω απόψε, αλλά κάποια άλλη στιγμή για να είμαι καλύτερα ψυχολογικά. Διότι υπάρχουν πολλά που δεν μπορώ να τα εκφράσω ούτε με το μολύβι, ούτε με το πληκτρολόγιο, ούτε με το στόμα. Δεν είναι μόνο το θέμα του τι σχολή να δηλώσω.. είναι πολλά περισσότερα τα οποία σε κανέναν δε μπορώ να πω γιατί κανένας δε θα με καταλάβει. Κάποιοι απ' αυτούς είναι στον κοσμάρα τους (ευτυχώς μάλλον), άλλοι πάλι, τι συμβουλή να μου δώσουν;
Όταν καταλαβαίνεις πως άνθρωποι που νόμιζες ότι είναι κοντινοί σου, σε βλέπουν με έναν όχι και τόσο κολακευτικό τρόπο, κάτι σπάει μέσα σου. Στην πλάκα λέγονται τα πιο σοβαρά πράγματα.
Και στο μυαλό μου τρέχουν τόσες σκέψεις που δεν τις προλαβαίνω. Και περίμενα πως θα ξεκινούσε διαφορετικά αυτό το καλοκαίρι. Όταν δεν έχεις να πεις νέα στις φίλες σου, νέα σαν τα δικά τους, εκεί κάθεσαι και αναρωτιέσαι "τι συμβαίνει με εμένα; Γιατί τόσο αδιάφορη; Και αόρατη; Τόσα χρόνια έτσι...αδιάφορη και αόρατη. Και νόμιζα πως η πηγή του κακού είναι άλλη".

Καιιιιιι....έχω αρχίσει αυστηρή δίαιτα γιατί τα πήρα τα κιλάκια μου. Καλά, μεταξύ μας, τα γλυκά έχω κόψει τελείως γιατί σ' αυτό τον τομέα δεν μπορώ να τιθασεύσω τον εαυτό μου, οπότε είπα "μαχαίρι". Ε και έχω πλακωθεί στα φρούτα, πρέπει να ξανακάνω κοιλιακούς, αλλά όπως είπαμε και παραπάνω, αυτή την περίοδο ΒΑΡΙΕΜΑΙ και προσπαθώ να τρώω ισορροπημένα. Όχι βλακείες γιατί έχουμε και μία άτιμη κυτταρίτιδα γαμώτο. 
Και ως τελευταίοοοο....να μην ξεχάσουμε ότι άρχισε το mundial!!! Όχι ότι είχα σκοπό να το δω.. πρώτα ενημερώθηκα απ' τη google και μετά απ' τον μπαμπά μου, αλλά εξακολουθεί να μου περνάει αδιάφορο το γεγονός.

Μέχρι το επόμενο επεισόδιο..........

Καλό σας βράδυ!!!

Giwta Ar..:**

Auf Wiedersehen!!!

Σήμερα άνοιξα το ημερολόγιό μου στο οποίο γράφω ήδη από το Δημοτικό εώς σήμερα. Συγκεκριμένα από το 2006..
Καθώς διάβαζα, έκανα κάτι γέλια... Κατ' αρχήν στα χρόνια του Δημοτικού δεν υπήρχε "μ' αρέσει ο τάδε", αλλά "αγαπώ τον τάδε μα αυτός αγαπάει την άλλη"
Από μικρή όμως ήμουν δύσκολη στο να πω ότι θέλω κάποιον. Άλλα παιδιά έλεγαν κάθε μέρα και ένα διαφορετικό όνομα, ενώ εγώ τους σνόμπαρα η ψωνάρα τους συμμαθητές μου.. Ώσπου στην Πέμπτη Δημοτικού εμφανίστηκε το πρώτο κόλλημα. Ο Γ., ξανθός με υπέροχα μάτια και γαλλική μυτούλα. Και το ειδύλλιο κράτησε μέχρι τα μέσα Γυμνασίου που μαλώσαμε άσχημα και πλέον διακριτικά στο δρόμο όποτε συναντιόμαστε, αποφεύγουμε ο ένας τον άλλο.

Σ' αυτό το ημερολόγιο και τι δεν έχω γράψει.
Παρατήρησα τις αλλαγές μου με το πέρασμα των χρόνων. Από την αλλαγή των γραμμάτων μέχρι την αλλαγή της συμπεριφοράς και σκέψης μου.
Πολλοί μου λένε πόσο σκληρή είμαι απέναντί τους. Είμαι, δεν αντιλέγω! Σήμερα συνειδητοποίησα πόσο σκληρή και αυστηρή είμαι απέναντι και στον ίδιο μου τον εαυτό. Στο Γυμνάσιο δε χρειαζόμουν κάποιον να με μειώνει, το έκανα με επιτυχία εγώ η ίδια. Στο Λύκειο που η απαισιοδοξία μου άρχισε να εκλείπει, παρατήρησα αυστηρές κριτικές.
Ωστόσο με την είσοδό μου στο Λύκειο, η ζωή μου έγινε πιο ενδιαφέρουσα κι εγώ πιο συνειδητοποιημένη και συνάμα πιο φοβισμένη. Για πρώτη φορά ένιωσα ουσιαστικά το νόημα της ευθύνης, του διλήμματος, της τελικής απόφασης. Το πρώτο δίλημμα: Θεωρητική ή Τεχνολογική κατεύθυνση; Το δεύτερο δίλημμα: Μαθηματικά ή Βιολογία;
Έτσι σιγά-σιγά άρχισα να μαθαίνω ότι δεν πρέπει να μετανιώνω για τις επιλογές μου διότι εκείνη τη στιγμή πίστευα ότι ήταν οι καλύτερες. Και ακόμη πιστεύω πως δεν πρέπει να μετανιώνουμε για τις επιλογές μας. Απλά πρέπει να είμαστε σε θέση να δεχτούμε τις συνέπειες (θετικές ή αρνητικές) χωρίς γκρίνια.

Σήμερα γέλασα και με κάτι κατινιές που έγραφα πριν λίγους μήνες τύπου "αν τον ξανά πλησιάσει, θα της βγάλω την τρέσα τρίχα-τρίχα" κάτι που ποτέ δεν έκανα γιατί δεν υπήρχε και δεν υπάρχει περίπτωση να μαλώσω για ένα αγόρι!
Και στο Λύκειο κατάλαβα τι είναι να κάθεται ένα συγκεκριμένο άτομο δίπλα μου και χωρίς καν να με αγγίζει να μη μπορώ να ελέγξω τους σφυγμούς μου. Πέρυσι εν καιρώ εξετάσεων έγραφα:

Είναι απόγευμα και αύριο γράφω Χημεία και Αγγλικά.

Διαβάζω Χημεία!

Βασικά προσπαθώ να τον βγάλω απ' το μυαλό μου..

Ένα χρόνο μετά και επικρατεί το χάος. Στο μυαλό μου, στην ψυχή μου, σ' αυτόν...

Πενταήμερη δε θα πάμε και έτσι αποφάσισα την Παρασκευή που κάναμε χοροεσπερίδα να πάω ,έτσι, σαν τελευταία έξοδος πριν τις Πανελλήνιες. Και χαίρομαι που πήγα! Όχι τόσο επειδή ξέσκασα, αλλά κυρίως επειδή είδα. Είδα πράγματα που δεν ήθελα να δω, μα έτσι μου δίνεται η ευκαιρία να καταλάβω πόσο... σημαντική είμαι γι' αυτόν, πόσο ενδιαφέρεται τέλος πάντων. Και το Σάββατο στο φροντιστήριο κάτι φάνηκε.. Δεδομένη δεν είμαι για κανέναν, ούτε πιστή Πηνελόπη. Όταν μ' ενοχλεί κάτι/κάποιος, το δείχνω. Και με χαροποιεί το γεγονός ότι δεν είμαι ένα τσουλάκι το οποίο τα αγόρια το βλέπουν σαν ένα φάσωμα της μιας βραδιάς. Σοβαρή με χαρακτηρίζουν. Σοβαρή κοπέλα που "δε θέλουν να της κάνουν μαλακία".

Στο Γυμνάσιο είχα μαλώσει με μία "φίλη" και μου είχε γράψει "θα μείνεις μόνη και αποτυχημένη μια ζωή". Αυτή η πρόταση μου είχε μείνει για πολλά χρόνια. Σχεδόν κάθε φορά που έγραφα στο ημερολόγιο το ανέφερα. Είχε μείνει στο μυαλό μου σαν μόνιμο τατουάζ. Ακόμη και πριν λίγους μήνες.. το είχα πιστέψει. Όμως τώρα, τρεις μήνες πριν τις Πανελλήνιες αποφάσισα πως πρέπει να το αποβάλλω. Θα μου πείτε "γιατί τα γράφεις τώρα όλα αυτά δημόσια;". Θέλω κατά κάποιον τρόπο να .. ξορκίσω το κακό. Διότι όσο έχω δίπλα μου ανθρώπους που μ' αγαπούν και ασχολούμαι με κάτι που μου αρέσει -ό,τι κι αν είναι αυτό-, τότε θα είμαι ευτυχισμένη και κατά συνέπεια επιτυχημένη..

Λοιπόν, είναι η τελευταία ανάρτηση που κάνω μέχρι να τελειώσω τις Πανελλήνιες. Μπήκαμε στην τελική ευθεία. Το ανακοινώνω απλά για να μη βγείτε στους δρόμους απελπισμένοι αναζητώντας με!

Εγώ εδώ τριγύρω θα 'μαι, απλά λίγο εξαφανισμένη στον κόσμο του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Βενιζέλου κτλ κτλ.

Όμως τις επισκέψεις μου θα τις κάνω, όσο πιο συχνά μπορώ τουλάχιστον! Δεν τη γλιτώνετε τόσο εύκολα (μουαχαχαχα) !!!

Σας αφήνω με ένα υπέροχο -κατ' εμέ- τραγούδι.. Καλή ακρόαση!!!

Καλό βράδυ..

Giwta Ar..:**

*O τίτλος είναι γερμανικός και σημαίνει "εις το επανιδείν" 

Η Αποκριά.

Πλησιάζουν οι Απόκριες.. Οι μάσκες μπαίνουν ή βγαίνουν, αλήθεια; Γιατί τώρα τελευταία φοριούνται πολύ. Ο σημερινός άνθρωπος έχει μάθει να προσποιείται για το οτιδήποτε. Προσπαθεί να κρυφτεί από κάτι που τρομάζει τον ίδιο ή από κάτι που δε θέλει να δείξει στους άλλους.
Έτσι λοιπόν οι σημερινές μάσκες χωρίζονται σε δύο είδη.
Κάποιες απ' αυτές είναι ακίνδυνες και χρησιμοποιούνται από άτομα τα οποία προσπαθούν με κάθε τρόπο να καλύψουν ό,τι αισθάνονται. Φοβούνται να προβάλλουν, να βγάλουν προς τα έξω τα συναισθήματά τους και αυτό είναι τρομακτικό. Πώς γίνεται να σου κάνουν ένα δώρο, ένα μικρό συμβολικό δώρο και να μη δείξεις ανοιχτά τη χαρά σου; Πώς γίνεται να αντιμετωπίσεις μία αποτυχία ή ένα θλιβερό γεγονός χωρίς να ρίξεις μία σταγόνα δάκρυ; Πώς γίνεται να νοιάζεσαι για κάποιον και  δικά σου "τροχοπέδη" να μη σ' αφήνουν να δώσεις άπληστη αγάπη σ' αυτόν; Πως γίνεται να ερωτεύεσαι και να μην το δείχνεις; Τέλος, πώς γίνεται να σε προσβάλλει κάποιος και να μένεις άπραγος, χωρίς καμία αντίδραση;
Όταν ο άνθρωπος κρατά μέσα του αυτά που νιώθει και αυτά που πιστεύει, κάποια στιγμή ξεσπάει και οι απώλειες είναι πολύπλευρες. Ο Αριστοτέλης είχε μιλήσει για τη "μεσότητα". Κάθε συναίσθημα και πράξη πρέπει να έχει ένα μέσο. Για παράδειγμα, ένα άτομο πρέπει να είναι πράο, ούτε τελείως αναίσθητο μα ούτε και υπερβολικά οξύθυμο. Όμως σύμφωνα με τα ανθρώπινα δεδομένα κάτι τέτοιο είναι αδύνατο και μπορώ να πως ότι με χαροποιεί αυτό. Η αντίδραση είναι μία υπερβολή, ξεφεύγει απ' το μέσον, αλλά αποδεικνύει πως δεν είναι κανείς μας ρομπότ. Μιλάμε για ανθρώπους, όχι για μηχανοκίνητα αντικείμενα. Έτσι λοιπόν καταλαβαίνει κανείς πως τα προσωπεία, οι μάσκες που κρύβουν συναισθήματα φαινομενικά είναι ακίνδυνες, αλλά στην ψυχολογία του ατόμου έχει ολέθριες συνέπειες. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον κλόουν. Ποιος αλήθεια δεν τρομάζει με το ψεύτικο χαμόγελό του; Ένα χαμόγελο πίσω από το οποίο μπορεί να κρύβεται θλίψη, πόνος. Και αυτά τα συναισθήματα είναι καλά κρυμμένα. Κανείς δε θα καταλάβει ποτέ τι υπάρχει πίσω απ' αυτό το χαμόγελο. Αν όντως αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα ή αν χρησιμεύει σαν μάσκα ικανή να καλύψει την έκφραση των ματιών..

 

Άλλες ωστόσο μάσκες κρύβουν σοβαρές αλήθειες. Πολλοί άνθρωποι κρύβουν τη σοβαρότητά τους πίσω από το χιούμορ και τα πραγματικά τους θέλω πίσω από ένα είδος "ανωριμότητας". Εκφράζονται παίζοντάς το "χαζοί" γιατί φοβούνται πως το μέλλον που θέλουν να επιλέξουν για τους εαυτούς τους δε θα τους επιτρέπει έναν ανέμελο βίο. Κάποιες φορές οι άνθρωποι επιδιώκουν να φορέσουν τη χειροποίητη μάσκα τους μήπως και ανακαλύψει κανείς αυτά τα "θέλω" τους που όσο κι αν τα φωνάζουν, στην πραγματικότητα τα φοβούνται. Ναι, είναι ωραίο να κάνεις όνειρα, μεγάλα ή μικρά δεν έχει σημασία, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δε λανθάνεται ο φόβος. Όταν λοιπόν ο άνθρωπος σταματήσει να φοβάται αυτά που πραγματικά θέλει, τότε θα βγάλει τη μάσκα του και θα ζήσει. Απλά θα ζήσει.

Το τρομακτικό όμως με τις μάσκες βρίσκεται αλλού. Τι γίνεται αλήθεια όταν κάποιος κρύβει αυτό που πραγματικά είναι πίσω από τη σοβαροφάνειά του; Όλοι έχουν την εντύπωση ενός σοβαρού παιδιού με σύνεση, ενός καλού οικογενειάρχη με μια υγιή συμπεριφορά.. και λίγο αργότερα μαθαίνεις πως αυτό το παιδί καπνίζει κάτι που δε θα έπρεπε να καπνίζει, ενώ ο οικογενειάρχης χτυπάει τη γυναίκα του. 

Το πρόβλημα όμως έγκειται αλλού. Τέτοιου είδους πράξεις ικανοποιούν όσους τις τελούν και κάτι τέτοιο φαντάζει απόλυτα τραγικό και συνάμα απωθητικό. Τόση σοβαροφάνεια για να δείξεις τι; Ότι είσαι σωστός στις υποχρεώσεις σου, απέναντι στους άλλους αλλά και στον ίδιο σου τον εαυτό;

Όταν κανείς κάνει κακό στον εαυτό του και δεν το λέει, τότε ναι, κρύβεται, φοράει μάσκα ικανή να καλύψει ψυχικά τραύματα και λειτουργεί σαν εμπόδιο που δεν επιτρέπει στο άτομο να μιλήσει σε κάποιον για το πρόβλημά του.

Όταν κανείς κάνει κακό στους γύρω σου, αλλά προς τα έξω, προς τα εκεί που θα έχει κάποιο όφελος δείχνει ένα πρόσωπο χαμογελαστό που εκπέμπει γοητεία και αυτοπεποίθηση, τότε αυτόματα θεωρείται άτομο εμπιστοσύνης.

 Όμως οι περισσότεροι είμαστε τόσο επιφανειακοί στις σχέσεις μας, που αν κυνηγάμε το συμφέρον έχουμε το βλέμμα στραμμένο προς αυτό το στόχο και παραβλέπουμε όσα μπορεί να μας βλάψουν. Δεν κοιτάμε τον άλλο στα μάτια για να δούμε την αλήθεια του. Αυτό! Δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε την αλήθεια.. Όταν όμως εξασκήσουμε το "άθλημα", τότε η μάσκες θα πέσουν και η πραγματικότητα θα δείξει τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.

Γι' αυτό δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από μάσκες-προσωπεία. Γιατί είναι ντροπή να κρύβουμε ό,τι αισθανόμαστε. Γιατί μιλάμε για έλλειψη παιδείας που μας έφερε εδώ που μας έφερε, αλλά ποιος ανέφερε τις μάσκες που έκρυψαν αλήθειες και προέβαλαν ψεύδη; Και τέλος πάντων γιατί πάνω απ' όλα το συμφέρον;

Πάψαμε να δείχνουμε την ανθρωπιά μας, τον ίδιο μας τον εαυτό, τα "θέλω" και τα "πιστεύω" μας για να μη μας κατακρίνει ο απεναντινός ή ο παραδιπλανός. Αν συνεχίσουμε μ' αυτό το ρυθμό τελικά που θα πάμε; Μήπως ν' αρχίσουμε να φοβόμαστε ότι θα μείνουμε μόνοι;

Καλό βράδυ..

Giwta Ar..:**

~x

Λοιπόν,
1ον: άνθρωποι που τώρα σου φαίνονται ότι διαδραματίζουν ρόλο σημαντικό για τη ζωή σου, μπορεί αύριο να αναρωτιέσαι τί έκαναν και άξιζαν την προσοχή που τους έδωσες..μην εξιδανικεύεις, μην αγιοποιείς άτομα, προσπάθησε να παραμείνεις αλώβητη από την επιρροή και τις απόψεις των άλλων..
2ον: επειδή σε ξέρω, είσαι άτομο αλτρουιστικό..αλλά ξέρεις κάτι?? κάπου-κάπου πρέπει να στρεφόμαστε και στον εαυτό μας, να ικανοποιούμε τις επιθυμίες μας γιατί μας κάνει καλό..δεν είναι πράξη εγωιστική, στο τέλος μόνο τον εαυτό μας έχουμε..αν κάτι σε βλάπτει, απομάκρυνε το απ' τη ζωή σου..ειδικά στη φάση που είσαι τώρα με τις πανελλήνιες..ειδικά αυτούς που σε κάνουν να νιώθεις άχρηστη..άααακου εδώ..το γιωταρί μου άχρηστο..ποιος τα λέει μωρέ αυτά??
3ον: μην ανησυχείς, τον έρωτα θα τον βρεις (τον καστανό που θα φοράει τζινάκι και all-star, θυμάσαι??χδ) στο υπογράφω..απλά είναι από αυτά τα πράγματα στη ζωή που ούτε ξέρεις, ούτε μπορείς να προβλέψεις πότε θα έρθουν..γιατί σου το λέω πραγματικά είσαι πολύ ερωτεύσιμο άτομο, ο αέρας μυστηρίου που αποπνέεις είναι ακαταμάχητος, όπως και να το κάνεις..και θα κλείσω το σχόλιο μου με τους παρακάτω στίχους που άκουσα πριν καιρό..για την εξωτερίκευση των συναισθημάτων, το κλάμα συγκεκριμένα..
"τα δάκρυα που δε χύνονται, ξαναγυρίζουν στην καρδια και την ταλαιπωρούν σφυροκοπώντας την.."
~x
xoxo
<3

more people love you than you think

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σίγουρα δεν κατάλαβε κανείς τι είναι αυτά τα λόγια παραπάνω. Πρόκειται για ένα σχόλιο μίας πολύ καλής φίλης, της γνωστής Χαράς (την έχω αναφέρει πολλές φορές...famous σ' έχω κάνει!!!:Ρ) σε μία ανάρτηση που είχα κάνει πριν κάτι μήνες. Ήταν μία περίοδος πανικού τύπου "που πάω; που θα περάσω; θα γράψω τίποτα; μήπως διαβάζω τόσο και στο τέλος δε θα υπάρχει αποτέλεσμα;" σε συνδυασμό με άλλα γεγονότα που με είχαν ζορίσει πολύ.
Απλά διάβασα πριν λίγο καιρό αυτό το σχόλιο και το βρήκα πολύ όμορφο..

Κάποιους ανθρώπους τους αγαπάς γιατί απλά υπάρχουν στη ζωή σου. Ακόμη κι αν έχεις να τους δεις καιρό τα συναισθήματα σου δεν μεταβάλλονται γιατί κι αυτοί με τον τρόπο τους σου δείχνουν την αγάπη τους. Χωρίς τη λέξη "σ' αγαπώ" και χωρίς υλικά δώρα. Ένα απλό μα πολύτιμο στήριγμα...

Καλό βράδυ..

Giwta Ar..:**

Υ.Γ. Ελπίζω να μην πάθεις τίποτα με τις φωτογραφίες....:***

2014...

Καλησπέρα καλησπέρα και καλή χρονιά! Εύχομαι σε όλους να είναι ευτυχισμένο το 2014 και να σας φέρει όσα καλά δε σας έφερε ο προηγούμενος χρόνος.
 Βλέπω πολλούς bloggers να έχουν κάνει έναν..απολογισμό του 2013. Εγώ όμως φοβάμαι να κάνω. Δεν ήταν και από τις καλύτερες χρονιές μου. Δηλαδή από που να ξεκινήσω; Από που; Από τον Πολύβιο; Γνωριζόμασταν από την Πρώτη Δημοτικού και ένα πρωί με παίρνει τηλέφωνο η κολλητή μου ρωτώντας με αν το έμαθα. Και το έμαθα εκείνη τη στιγμή. Είναι άδικος ο Θεός! Κυκλοφορούν τόσοι εγκληματίες που σκοτώνουν, βιάζουν... και παίρνει Αυτός κοντά του αγγέλους. Κάποια "γιατί" δεν απαντώνται ποτέ. Μα κι εμείς πώς θα μάθουμε; Οι γονείς; Οι φίλοι; Οι συγγενείς; Γιατί γαμώτο;;;

Πάμε παρακάτω. Βασικά που παρακάτω; Όλα πονάνε! Τσακωμοί πολλοί, λόγια πολλά. Και όλα προκαλούν τα ίδια συναισθήματα. Κάποια λόγια δεν πρέπει να λέγονται ειδικά όταν διαμορφώνεις τη γνώμη σου για κάποιον μέσω τρίτου. Δεν έχεις δικαίωμα να μιλήσεις!

Και οι "κακοτυχίες" συνεχίζονται... και αυτόν το χρόνο, τον καινούριο.

Γιατί δε μου μπήκε καλά. Και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω.. Μία τόσο κρίσιμη για 'μένα χρονιά και να μου χαλάνε την πρώτη μέρα έτσι; Με ποιο δικαίωμα; Ελπίζω να συνεχίσει καλά το 2014 και να μου φέρει όλα όσα επιθυμώ. Μία θέση δηλαδή στη σχολή που θέλω και την υποστήριξη των δικών μου. 

Για να δούμε όμως τι άλλο θέλω να γίνει μέσα σ' αυτή τη χρονιά μπας και μπούμε λίγο στο κλίμα των γιορτών...

• Μετά τις Πανελλήνιες να ξαναχτίσω αυτό το θεσπέσιο σώμα. Να εμφανιστούν δηλαδή πιο έντονα οι κοιλιακοί και φυσικά να φανούν τα V που είναι (για 'μένα τουλάχιστον) έρωτας!!!
•  Να πέσει επιτέλους αυτό το παιδί με τις ωραίες πλάτες, αλλά εγώ να του ρίξω άκυρο! (μην τα θέλει και όλα δικά του!)
• Να γίνει κάτι, έτσι ξαφνικά, και να μη μ' αρέσουν τα γλυκά. Εδώ κολλάει και μία εικόνα...
  
  
• Φυσικά να έρθει η Μποφίλιου και μάλιστα την ημέρα των γενεθλίων μου (26 Ιουλίου). Να της πει κάποιος ότι έχω γενέθλια και αυτή να μου αφιερώσει ένα κομμάτι!!! (έχω μεγάλη φαντασία η έφηβη..)
• Να σταματήσουν οι ψευτοκουλτουριάρηδες να το παίζουν κουλτουριάρηδες. Έμαθαν ξαφνικά το Λειβαδίτη και δημοσιεύουν στο φου μπου όποια ποιήματα έχουν βρει απ' το we heart it. Βέβαια μετά δημοσιεύουν και μια Πάολα, γιατί είμαστε Ελληνάρες ρε γαμώτο!!

Αυτά, αυτά! Μην έχω και πολλές απαιτήσεις! Θα ακολουθήσουν τώρα εικόνες για να γελάσει λίγο το χειλάκι μας. Την ιδέα αυτή βέβαια, το να εκθέτω έτσι εικόνες, την έκλεψα από τη Βασιλική  οπότε να την ευχαριστήσω για την ιδέα.

Καλή χρονιά και καλό βράδυ..

Giwta Ar..:**

Απαιτήσεις #1

 ΠΡΟΣΟΧΗ!   Η ανάρτηση αυτή δεν επιζητά σχόλια ούτε τις ζητωκραυγές σας αγαπητοί bloggers. Απλά αφιερώνεται σε δύο φίλες καλές που τις είδαμε στην προηγούμενη ανάρτηση και είχαν παράπονο ότι έγραψα πολύ λίγα γι' αυτές. Οπότε εκ των προτέρων αν δε νιώθετε έτοιμοι να συνεχίσετε την ανάγνωση απλά φύγετε και ξανά ελάτε στην επόμενη της οποίας το θέμα φαντάζομαι θα είναι πιο... πιο βρε παιδί μου!

•  ΜΑΡΙΑ:  Ένα όνομα, χίλιες εικόνες. Κυριολεκτικά χίλιες εικόνες! Στο κινητό μου είναι --> 1 φωτογραφία εγώ τρεις η Μαρία, μία φωτογραφία άσχετη πέντε η Μαρία συνήθως με παρέα (και με εμένα φυσικά) κ.ο.κ. Αλλά δεν είναι νάρκισσος (όπως είναι ο ήρωας του Παπαδιαμάντη, σωστά;) {Ρε Μαρία δεν ξέρω τι να γράψω, αγχώθηκα!} Λοιπόν λοιπόν.. Θα γράψω την αλήθεια. Είναι μία γλυκιά κοπέλα, πανέμορφη (θέλω να πληρωθώ γι' αυτό), ξέρει να μιλάει, μπορείς να συνεννοηθείς μαζί της, να κλάψετε παρέα, να σκάσετε στα γέλια και τα λοιπά.

Μ' αυτή τη μούρη ξεκίνησε πέρυσι...

Με την ίδια συνεχίζει και φέτος. Αλλά δεν πειράζει, είναι καλό παιδί.

Εντάξει, Μαρία είσαι γυναικάρα!

Γιατρικό σε όλα της τα βάσανα είναι το shopping therapy. Φέτος που δεν έχει και πολύ χρόνο φοβάμαι μη μας πάθει τίποτα. Αλλά γιορτές έρχονται. Να μην πάρουμε καινούρια ρούχα για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά; Να πάρουμε!

Επίσης, Μαράκι θα περάσουμε! Έχουμε πει.. η προσπάθεια ανταμείβεται. Όχι απογοήτευση, όχι κατήφεια. Λίγη αυτοπεποίθηση και keep going. Όλοι δίπλα σου είμαστε. Μία χρονιά δεν καθορίζει όλη μας τη ζωή. Ούτε βέβαια και το τι θα σπουδάσουμε. Στο τέλος θα ασχοληθείς μ' αυτό που θέλεις. Είμαι σίγουρη! Εγώ πιστεύω σε 'σένα. Το μόνο που μένει είναι να πιστέψεις κι εσύ στον ίδιο σου τον εαυτό. Και στο κάτω κάτω, έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σ' αγαπούν (βάλε κι εμένα μέσα σ' αυτούς). Έτσι θα σ' αφήσουν; Είσαι πιεσμένη τώρα και λογικό είναι πολλές φορές να τα βλέπεις όλα μαύρα. Ξέρεις τι μου είπε ένας καθηγητής μου; "Διδάσκω τόσα χρόνια και έχω δει πολλά είδη μαθητών. Όσοι έκαναν αξιοσημείωτη προσπάθεια όλη τη χρονιά αλλά δεν είχαν αυτοπεποίθηση, δεν έγραψαν καλά!". Τι έγινε; Θα παραμερίσουμε την αυτοπεποίθησή μας πηγαίνοντας με το σκεπτικό ότι δε θα γράψουμε; Προσπαθείς κι αυτό φαίνεται. Θέλω να σε βλέπω όπως τότε που είχες μιλήσει με την ξαδέρφη σου. Χαμογελαστή λέγοντας πως θα τα καταφέρεις. Γιατί ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ! Αρκεί να έχεις το κεφάλι ψηλά.

Και για να αλλάξουμε κλίμα.. ακούω Μποφίλιου και σε σκέφτομαι καλή μου. Έτσι για να μαθαίνεις..

Δεν ξέρω και ποιο να σου αφιερώσω. Εντάξει τα περισσότερα είναι καταθλιπτικά, αλλά είναι ωραία καταθλιπτικά, έτσι; Μην απαντήσεις.. έτσι είναι!

 http://www.youtube.com/watch?v=7XV79Pd35c8  Έλα κοντά, πάμε ξανά, ΜΑΖΙ!   {Αυτά τα λόγια κράτα μόνο:*}

• ΕΦΗ:  Καμία ελπίδα με την Έφη. Μας φτάνει να κοιταχτούμε στα μάτια και γελάμε. Συναντιόμαστε τυχαία στο λεωφορείο γελάμε. Συναντιόμαστε τυχαία στο δρόμο πάλι γελάμε. Έτσι, χωρίς λόγο!Λοιπόν.. είναι η πιο σοβαρή από την παρέα. Δε λέει τίποτα, δε μαλώνει με κανέναν, είναι χαλαρή. Η καλύτερη απ' όλες. Έχει μέτρο σε όλα της. Προσέχει σε ποιον θα πει τα προσωπικά της και τα έχει καλά με όλους. Κάτσε να δούμε τι υλικό υπάρχει για την Έφη.. (μουαχαχαχαχα)

Η Έφη είναι αυτή με τα μαύρα.

Πολύ μου την έχεις σπάσει εσύ! Ούτε μία φωτογραφία (σε καλή κατάσταση) που να είσαι μόνη σου δεν έχω! Ούτε στο προφίλ σου δεν είσαι μόνη. Μα αν είναι δυνατόν. Τέλος πάντων, το προσπερνάω αυτό το τυχαίο γεγονός. Από το 2014 έχει να γίνειιιιιι....ουυυυυυ

Λοιπόν... έχουμε και λέμε. Δεν έχουμε και λέμε. Δεν ξέρω τι να γράψω... Μα είναι δύσκολη η αφιέρωση που με βάλατε να κάνω...:'(

Τέλος πάντων.. Έφη.. του χρόνου θα είμαστε φοιτήτριες. Μονάχα αυτό να συλλογίζεσαι και να βάζεις τα δυνατά σου για το καλύτερο. Κάνε εικόνα! Εσύ Ρέθυμνο, εγώ Σαλόνικα και θα πηγαινοερχόμαστε! (εκτός κι αν δε με θέλεις). Θα είμαστε φ-ο-ι-τ-ή-τ-ρ-ι-ε-ς!!! Οπότε μη λες βλακείες "αν βγάλω 13.000" και άλλα τέτοια κουλά. Πες "εγώ θα γράψω καλά ο κόσμος να χαλάσει" και θα γράψεις, κόβω το λαιμό μου με όλα τα υπέροχα μαλλιά μου!

Μην υποτιμάς τον εαυτό σου όταν μπορείς να κάνεις τόσα πολλά! Γιατί μπορείς! (δες:   http://www.youtube.com/watch?v=EW_CBaBEOvQ )

Τι άλλο να γράψω; Ελπίζω να ξέρεις πως σου έχω αδυναμία. Και όχι μόνο σε 'σένα αλλά και στην  από πάνω και στην Άννα που έφυγε το τούβλο ( <3 ) και μας λείπει.

{ Ωστόσο σκέψου! Φέτος συναντιόμαστε παντού τυχαία. Πέρυσι πριν πάμε την πρώτη μέρα στο φροντιστήριο συναντιόμασταν συνέχεια στο δρόμο.. χαχαχαχα τι συμβαίνει;}

Δεν κάνω άλλες αφιερώσεις.. Κουράστηκα βρε αδερφέ! Είναι δύσκολη η δουλειά του να είσαι καλή, ταπεινή, όμορφη μα πάνω απ' όλα μετριόφρων συγγραφέας. Αχ, τι τραβάμε κι εμείς τα ταλέντα!

Καλό βράδυ..

Giwta Ar..:**

Υ.Γ.1 Κορίτσια, αν δεν είστε ευχαριστημένες.. φροντίστε να γίνετε! Εγώ αφιέρωση ξανά δεν κάνω. Είναι δύσκολη υπόθεση! (Μπορείτε απλά να κάνετε ένα πανό για μένα που να γράφει "Γιώτα είσαι υπέροχη και σ' αγαπάμε!".. εντάξει, να μη σας περιορίσω. Μπορείτε να γράψετε ό,τι θέλετε :D ) 

Υ.Γ.2 Μαρία κουφάλα γύρνα από το Ρέθυμνο! Που καθόμαστε εμείς εδώ και ξεροσταλιάζουμε! Αν βγεις, πιες ένα ποτηράκι στην υγειά μου!

Υ.Γ.3 Έφη, σου αφιερώνω το τραγούδι "για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε" 

---> http://www.youtube.com/watch?v=s90DGtSjvNQ

          Μη μου συγκινηθείς!