«Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας που μας πνίγει από παντού,
παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες
αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά».
Στις μέρες μας όλο και λιγότερο διαβάζουν οι άνθρωποι βιβλία. Συνήθως τους συναντάμε να κρατούν ένα tablet ή να περνούν την ώρα τους παίζοντας παιχνίδια στο κινητό. Η τεχνολογία που κάθε μέρα εξελίσσεται, μας έχει κλείσει σε μία γυάλα και μας εθίζει ολοένα και περισσότερο απομακρύνοντας μας από τα βιβλία. Ποιοι είναι όμως οι παράγοντες που συνέβαλαν στην κρίση του βιβλίου;
Αρχικά, γεγονός είναι πως οι τιμές των βιβλίων είναι πραγματικά εξωπραγματικές. Γιατί να παίρνει ο βιβλιόφιλος δύο βιβλία το χρόνο επειδή δεν μπορεί να διαθέσει παραπάνω χρήματα; Για να πάρεις βιβλίο ενός γνωστού συγγραφέα, χρειάζεσαι σίγουρα 20 ευρώ και ιδιαίτερα στην εποχή που ζούμε, ο αγοραστής θα προτιμήσει να ψάξει στο διαδίκτυο μήπως το βρει, παρά να το αγοράσει, όταν με δυσκολία παίρνει τα απαραίτητα. Ακόμη και οι δανειστικές βιβλιοθήκες δεν είναι κατάλληλα εφοδιασμένες (τουλάχιστον οι περισσότερες) και έτσι δεν καλύπτουν ευρύ φάσμα προτιμήσεων. Έτσι λοιπόν η επαφή με τα βιβλία σιγά σιγά χάνεται από τη μία λόγω της τιμής τους αφού σε περίοδο οικονομικής κρίσης οι άνθρωποι αδιαφορούν για τα βιβλία. Από την άλλη, ακόμα κι όταν έρθει η άνθηση στην οικονομία, η κατάσταση δε θα βελτιωθεί αφού όλοι μας θα έχουμε γίνει αιχμάλωτοι της συνήθειας. Και από τη συνήθεια δύσκολα ξεφεύγεις.
Ένας άλλος λόγος για τον οποίο τα βιβλία χάνονται από το πεδίο των ανθρώπων είναι διότι το διάβασμα δεν καλλιεργείται από την μικρή ηλικία των παιδιών, τότε που ο χαρακτήρας τους πλάθεται. Οι γονείς αρκούνται στα παραμύθια και τα παιδιά παραμένουν σ' αυτά - στις δέκα σελίδες με τις επτά εικόνες. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα που προωθεί ένα λανθασμένο πρότυπο διαβάσματος και ωθεί τα παιδιά μακριά από τα βιβλία. Ο μαθητής ταυτίζει το εξωσχολικό βιβλίο με τα μαθήματα του σχολείου και έτσι απομακρύνεται σταδιακά.
Και σ' αυτό το σημείο εισβάλλει δυναμικά η τεχνολογία που έρχεται να αντικαταστήσει τη φαντασία με την έλλειψη εικόνας. Γι' αυτό όσο περνούν τα χρόνια, οι άνθρωποι έχουν όλο και λιγότερη φαντασία αφού η τεχνολογία προσφέρει έτοιμη εικόνα που αποβλακώνει το δέκτη και δεν του αφήνει περιθώρια να σκεφτεί.
Ωστόσο, στον τομέα των βιβλίων, η τεχνολογία έχει και τα θετικά της. Υπάρχουν τα λεγόμενα e-books που μέσω διαδικτύου μπορεί κανείς να διαβάσει αξιόλογα βιβλία χωρίς κανένα κόστος. Και έτσι ξανά ανθίζει η ελπίδα πως τα βιβλία δε θα χαθούν, απλά θα μετατραπούν σε άλλη μορφή.Όμως καμία σχέση δεν έχει το βιβλίο με το οποιοδήποτε ηλεκτρονικό αντικείμενο. Πρέπει όμως να βάλουμε τα δυνατά μας, να μη χαθούν τα βιβλία. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη μυρωδιά του βιβλίου, τον ήχο που κάνουν οι σελίδες καθώς γυρίζουν..
Φυσικά η τεχνολογία είναι απαραίτητη και μάλιστα αν χρησιμοποιείται ορθά, μπορεί να είναι "θαυματουργή". Ωστόσο δεν μπορεί να αντικαταστήσει σταθερές αξίες και αυτό είναι που πρέπει να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος. Παράλληλα είναι απαραίτητο να χαμηλώσουν οι τιμές έτσι ώστε όλο και περισσότεροι άνθρωποι να μπορούν να αγοράζουν βιβλία. Έτσι και ο βιβλιόφιλος αλλά και ο εκδότης των βιβλίων βγαίνει κερδισμένος.
Επιτέλους, μπήκε ο Σεπτέμβρης, μπήκε και το φθινόπωρο. Άντε σιγά σιγά να μαζεύει τα μπογαλάκια του το καλοκαίρι γιατί αρκετά βαρετό ήταν. Εκτός αυτού, το καλοκαίρι είναι η χειρότερη μου εποχή. Ζέστη, ανεμιστήρες και κλιματιστικά πάνω απ' τα κεφάλια μας και πάνω απ' όλα κατσαρίδες. Δε θέλω να αναλύσω κάτι σχετικά με τις τελευταίες γιατί θα με πιάσουν τα ψυχολογικά μου και άντε να κοιμηθώ μετά..
Τι μπορούμε λοιπόν να απολαύσουμε κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα, που δεν μπορούμε να έχουμε το καλοκαίρι;;
1. Τη βροχή που πέφτει στα τζάμια κατά τη διάρκεια της μέρας και, για τους ρομαντικούς, δίνει μια πιο ατμοσφαιρική νότα. Το πρόσωπο κολλημένο στην μπαλκονόπορτα να παρακολουθεί την πορεία των σταγόνων. Και ίσως μάλιστα κάποιες φορές η μπαλκονόπορτα να είναι μισάνοιχτη ίσα-ίσα για να μπει λίγο δροσερό αεράκι. Τα ερωτευμένα ζευγαράκια μπορούν να φιλιούνται κάτω από μία ομπρέλα στη βροχή. Πιθανότατα να μελαγχολούν οι μοναχικοί τύποι, αλλά καλύτερα να μελαγχολούν με κρύο και βροχή παρά μέσα στο κατακαλόκαιρο που σκάει ο τζίτζικας. Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως μετά τη βροχή εμφανίζεται ουράνιο τόξο!
2. Τα ζεστά ροφήματα που αυτούς τους έξι μήνες (βάζω και την άνοιξη) μας έχουν τόσο λείψει. Τι το καλύτερο από το να ξεκινάς τη μέρα σου με ένα ζεστό καφεδάκι αναπαυτικά στον καναπέ σου; Εκείνη την ώρα που ξυπνάς και το μόνο που θέλεις είναι να είσαι μόνος σου με τη συντροφιά του καφέ, μέχρι να αρχίσουν οι υποχρεώσεις της μέρας. Και για το απόγευμα μία ζεστή σοκολάτα, εκείνη την ώρα που νυχτώνει και αποφασίζουμε να κάτσουμε στον υπολογιστή μας και να τσεκάρουμε τα e-mail μας ή να μπούμε στο blog μας. Τα ζεστά ροφήματα κρατούν ωραία συντροφιά και σίγουρα ηρεμούν, χαλαρώνουν τον ανθρώπινο οργανισμό, όταν αυτός το έχει ανάγκη. Βέβαια αν η σοκολάτα, ο καφές ή το οτιδήποτε άλλο συνδυάζεται με ένα καλό βιβλίο, μετά από μία κουραστική μέρα στη δουλειά ή στο πανεπιστήμιο, ε αυτό είναι το ιδανικό.
3. Τα πουλόβερ, τα κασκόλ, τα σκουφιά και τα γάντια που είναι αρμόδια να μας κρατάνε ζεστούς όταν κάνει κρύο και μας προφυλάσσουν από αρρώστιες. Γιατί ποιος θέλει να είναι άρρωστος μέσα στο σπίτι παρέα με τα χαρτομάντιλα; Στα ψέμματα όμως, όλοι θέλουμε να είμαστε άρρωστοι προκειμένου να αποφύγουμε κάποιο μάθημα, τη δουλειά ή έξοδο με βαρετούς ανθρώπους. Πάντως όταν κάνει κρύο, το μόνο που θέλουμε είναι να εφοδιαστούμε με τα πιο ζεστά ρούχα, τα χοντρά παντελόνια μας, τις μάλλινες μπλούζες μας.. Πάντως το κρύο δίνει την ευκαιρία στους ανθρώπους -κυρίως στις γυναίκες της ηλικίας μου- να καλλιεργήσουν την προσωπικότητά τους. Τι εννοώ; Το καλοκαίρι κάποιες τα βγάζουν όλα έξω και έτσι βρίσκουν εύκολα γκόμενο. Το χειμώνα όμως είναι δύσκολο να βγει με το κοντά σορτσάκι και το βαθύ ντεκολτέ. Έτσι, έρχεται η στιγμή που θα πρέπει να αρχίσει μία κουβέντα της προκοπής, το οποίο σημαίνει πως, κορίτσια, πρέπει να οξύνουμε λιγάκι το πνεύμα μας, ε;
4. Το φθινόπωρο και ο χειμώνας είναι εποχές για ταινία με την παρέα. Μαζευόμαστε σε ένα σπίτι, μαγειρεύουμε κάτι για να φάμε ή παραγγέλνουμε καμιά πίτσα και βάζουμε την ταινία στην τηλεόραση να παίζει. Για την ταινία σίγουρα κάποιος από την παρέα θα έχει αντίρρηση γιατί τα γούστα διαφέρουν και έπειτα από γκρίνια πείθεται να τη δει. Χαλαρά με κρασάκι στο κολονάτο ποτήρι μετά την ταινία ακολουθούν αμέτρητες συζητήσεις. Αξιοζήλευτες είναι οι παρέες που επιλέγουν να περάσουν κάποιο απ' τα βράδια τους παίζοντας κάποιο επιτραπέζιο. Πολλοί σνομπάρουν το να κάθονται σπίτι, όμως με καλή παρέα που και που το ήσυχο σπίτι φαντάζει υπέροχο!
5. Πέμπτο και σημαντικό, δεν ιδρώνεις ασταμάτητα όταν περπατάς, όταν κάθεσαι, όταν γυμνάζεσαι. Μία κουβερτούλα είναι αρκετή. Αν και το κρύο μας κάνει να μη θέλουμε και πολύ να κάνουμε γυμναστική, όταν αρχίσουμε.... ελπίζω όταν κάνει κρύο να μην ιδρώνω τόσο πολύ στη yoga (γιατί ξεκίνησα yoga τώρα το καλοκαίρι. Σε άλλη ανάρτηση θα σας γράψω λεπτομέρειες) Όμως δε θα είμαι ζεστή, οπότε θα δυσκολεύομαι περισσότερο. Τέλος πάντων, ξέφυγα. Αυτό το πέμπτο μου φαίνεται λίγο κουλό, αλλά δεν πειράζει, το αφήνω.
Ωραίος ο χειμώνας, ωραίες οι βροχές το χιόνι, το κρύο, αλλά ας μην ξεχνάμε τους άστεγους ή τους ανθρώπους που δεν έχουν στο σπίτι τους θέρμανση. Που οι υποδομές του σπιτιού τους είναι ακατάλληλες για να μείνει κανείς. Να σκεφτούμε τους ανθρώπους των οποίων οι στέγες μπάζουν νερά. Ας μην είμαστε εγωιστές λοιπόν. Εμείς που ζούμε με αρκετές δυσκολίες, αλλά αξιοπρεπώς, ας μην ξεχνάμε αυτούς τους ανθρώπους που μας έχουν ανάγκη. Πρέπει να αποβάλουμε επιτέλους την αντίληψη πως οικονομική κρίση μας καταστρέφει. Μπορούμε να ελαττώσουμε κάποια έξοδα που δεν είναι απαραίτητα, όπως το τσιγάρο ή ακόμη και τρόφιμα όπως σοκολάτες και πατατάκια. Γιατί και το ένα ευρώ μπορεί να βοηθήσει αυτόν που δεν μπορεί να αγοράσει γάλα ή ψωμί..
Και βγήκαν οι βάσειιιιιιις... Όχι πως είχα αγωνία για το τι θα περάσω, μιας και ήξερα από την αρχή!
Μπήκα λοιπόν δεύτερη στην Κοινωνική Εργασία. Είχα βγάλει 16.326 μόρια, μα επέλεξα αυτή τη σχολή. Δε θα πω ψέμματα, δεν είναι και το όνειρό μου να γίνω κοινωνική λειτουργός, αλλά έχει ενδιαφέρον ως αντικείμενο και ελπίζω στη συγκεκριμένη σχολή να βρω αυτό που ψάχνω.
Εξάλλου η Κοινωνική εργασία είναι σχολή με επαγγελματικές προοπτικές σε σχέση με τις περισσότερες από τις σχολές του πεδίου μου.
Πολλοί φίλοι μου πέρασαν Ιατρική, ένας άλλος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, η κολλητή μου Χημεία, μία άλλη φίλη μου Οικονομικά στη Θεσσαλονίκη. Οπότε στην παρέα θα έχουμε το γιατρό μας, την οικονομολόγο μας για τις φορολογικές μας δηλώσεις, τη χημικό που θα μας τα κάνει πλανήτες λέγοντας μας κάθε μέρα πόσο ανθυγιεινά είναι αυτά που χλαπακιάζουμε και φυσικά μία κοινωνική λειτουργό που... δεν ξέρω, θα δείξει!
Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που προσπάθησαν στις φετινές Πανελλαδικές και υπομονή σε όσους (ξανά)δίνουν.
Πολλά παιδιά θεωρούν τις Πανελλήνιες ως το τέλος του κόσμου. Αυτή η αντίληψη πολλές φορές προκύπτει και από την πίεση των γονιών. Εγώ αυτό που έχω να πω είναι πως οι Πανελλήνιες είναι ένας θεσμός που εξετάζει κατά κύριο λόγο παπαγάλους και όχι άτομα με κριτική σκέψη. Παρ' όλα αυτά, και να παπαγαλίζεις είναι δύσκολο. Οπότε, οι μαθητές το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να διαβάσουν και να θυσιάσουν χρόνο για χάρη των ονείρων τους. Αυτό το "βασανιστήριο" διαρκεί λιγότερο από 12 μήνες κάτι που σημαίνει πως η αναμονή αξίζει και η επιρροή από έρωτες πρέπει να μπει στην άκρη. Εξάλλου αυτές οι δύο βδομάδες που δίνουμε μαθήματα περνούν τόσο γρήγορα..
Γι' αυτό χρειάζεται ένα μεθοδικό διάβασμα. Διότι μολονότι μπορείς να κάνεις εύκολα ένα σκονάκι, δύσκολα θα γράψεις ένα καλό βαθμό.
Συγχαρητήρια λοιπόν σε όλα τα παιδιά που πέρασαν και σε όλα όσα αποφάσισαν να ξαναπροσπαθήσουν κυνηγώντας το όνειρο!!!
Απόψε πήγα με την αδερφή μου να παρακολουθήσουμε την παράσταση "Κατάδικός μου" με τους Ελένη Ράντου, Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, Ορφέα Αυγουστίδη, Μιχάλη Ιατρόπουλο, Δημήτρη Καπετανάκο και Μπάμπη Γιωτόπουλο.
Διάβαζα από κάποια σχόλια ότι είναι μία υπέροχη παράσταση. Και ήθελα τόσο πολύ να την παρακολουθήσω!
Το έργο αξίζει πολλά περισσότερα απ' αυτά που πληρώνεις. Δεν είναι μονότονο και έχει μία ροή η οποία δε σε κουράζει. Εν ολίγοις, η υπόθεση περιλαμβάνει μία προσφάτως χωρισμένη φιλόλογο, έναν αλλοδαπό διαρρήκτη, έναν συνταξιούχο καθηγητή με Αλτσχάιμερ και έναν βαλκανιονίκη που βλέπει όλα όσα έκτισε να γκρεμίζονται. Όταν όλοι αυτοί συναντιούνται, ξεκινάει μία σειρά από διάφορες ανατροπές.
Είναι μία κωμωδία βαθιά ανθρώπινη. Αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα έτσι όπως τη βιώνουμε καθημερινά. Τα συναισθήματα εναλλάσσονται.
Οι ηθοποιοί εκπληκτικοί! Έχουν την ικανότητα να σου μεταδίδουν τα συναισθήματα του ρόλου τους. Δεν είναι απλώς μία κωμωδία που πας και γελάς. Περνάει μηνύματα, ο θεατής γίνεται ένα με τον ήρωα. Η Ελένη Ράντου εκπληκτική, όπως ακριβώς την περίμενα, αλλά στο τέλος με έκανε όχι μόνο να κλάψω, μα και να ανατριχιάσω. Ανατρίχιασα με την ερμηνεία της. Την είδα έτσι όπως δεν την έχω ξαναδεί. Ήξερα, έβλεπα πως είναι μία πολύ καλή ηθοποιός, αλλά μ' αυτή την παράσταση την κατατάσσω πλέον στις κορυφαίες Ελληνίδες ηθοποιούς και τη θεωρώ αγαπημένη μου ηθοποιό.
Παρόλο που πιθανότατα δε θα διαβάσει αυτό το κείμενο, θέλω να της πω ένα μεγάλο ευχαριστώ που αυτή η ίδια μου έδωσε την ευκαιρία να αισθανθώ έτσι.
Δεν έχω να γράψω άλλα.. και μόνο η συγκίνηση της Ελένης Ράντου στο τέλος της παράστασης λέει πολλά. Γιατί το κοινό δεν κοροϊδεύει, δε σου κρύβει την αλήθεια. Δε σηκώνεται σε πολλές παραστάσεις ο θεατής όρθιος για να χειροκροτήσει. Είναι μία παράσταση, μάθημα ζωής. Η απελπισία της αγάπης, οποιασδήποτε αγάπης... Είναι αυτό που είπε κάποια στιγμή η πρωταγωνίστρια, Καίτη: "Φοβάσαι περισσότερο όταν αποκτήσεις αυτό που ήθελες! Φοβάσαι μην το χάσεις!"
Χαμός στο καφενείο. Από τότε που έμεινε εκείνη η διάσημη τραγουδίστρια στην περιοχή, οι δρόμοι κάθε μέρα είναι ασφυκτικά γεμάτοι. Έλληνες και ξένοι, χαμογελαστοί και θλιμμένοι, όλοι περνούν από τα σοκάκια της περιοχής και οι περισσότεροι απ' αυτούς έχουν κάτσει στο καφενείο για να πιουν το καφεδάκι τους το πρωί ή για να τσιμπήσουν ένα μεζεδάκι το βράδυ.
Το καφενείο... αυτό το καφενείο δεν είναι ένα απλό μαγαζί. Πολλοί όταν ακούν αυτή τη λέξη σκέφτονται πως θα πηγαίνουν μόνο άντρες μεγάλοι σε ηλικία που θέλουν να παίξουν τάβλι και να πιουν το ουζάκι τους. Φυσικά το καφενείο προσφέρει και τα δύο, αλλά η διαφορά του είναι πως οι μόνιμοι θαμώνες του είναι άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας. Να, τους τελευταίους δύο μήνες έρχεται τακτικά τα πρωινά μία παρέα παιδιών τα οποία μόλις τελείωσαν το Λύκειο και μαγεύτηκαν από το χώρο. Και ποιος βέβαια δε θα μαγευόταν, ιδιαίτερα μετά την ανακαίνιση που έγινε..
Ένας όμορφος χώρος με άσπρα και μαύρα πλακάκια, πάτωμα όμοιο με σκακιέρα. Μερικά ξύλινα τραπεζάκια τα οποία κοσμούν καθημερινά φρέσκα λουλούδια. Τα πρωινά έπαιζε χαλαρή μουσική και το βράδυ μετατρεπόταν σε ένα υπέροχο κουτούκι και να σου τα τσιφτετέλια, να σου τα ζεϊμπέκικα, όλοι γλεντούσαν.
Ο κυρ Μιχάλης είχε απαγορεύσει αυστηρά την τηλεόραση στο μαγαζί του. Ούτε είχε σύνδεση με το internet. Όλες αυτές οι "τεχνολογίες", όπως τις έλεγε, τον εκνεύριζαν. Αυτός είχε μάθει να ζει δίπλα στη θάλασσα, να της μιλάει όταν η ψυχή του ήταν φουρτουνιασμένη, ιδιαίτερα μετά το θάνατο της γυναίκας του. Παιδιά δεν είχαν καταφέρει να αποκτήσουν, αλλά την κυρά Ελένη την αγάπησε πολύ.
Τα χρόνια όμως έχουν περάσει. Το νησί του μέρα με τη μέρα γίνεται και πιο γνωστό, Βέβαια η Κρήτη είναι γνωστή εδώ και πολλές δεκαετίες. Μα ο κυρ Μιχάλης αδιαφορεί για το παρελθόν. Πιστεύει πως τον κρατάει πίσω και μόνο αυτό δε θέλει. Τι κι αν νοσταλγεί που και που στιγμές ωραίες; Ανθρώπινο δε είναι; Εξάλλου σ' αυτό το καφενείο έχει ζήσει υπέροχες στιγμές.
Ο κυρ Μιχάλης λοιπόν έχει πια μεγαλώσει. Το καλοκαίρι το καφενείο μεγαλώνει, καθώς οι τζαμαρίες ανοίγουν και μπροστά στους ανθρώπους παρουσιάζεται μία αυλή με δέντρα αρκετά ψηλά για να κρύβουν τον ήλιο και να δροσίζουν τους επισκέπτες καθώς και πολλές γλάστρες με διάφορα φυτά και λουλούδια και κυρίως γιασεμιά πλημμυρίζουν το χώρο με την υπέροχη μυρωδιά τους. Το καλοκαίρι το καφενείο ομορφαίνει ακόμα περισσότερο.
Με την κίνηση που επικρατεί τον τελευταίο καιρό, ο κυρ Μιχάλης δύσκολα τα βγάζει μόνος του πέρα. Τρέχει πάνω-κάτω για να τα προλάβει όλα, μα τα πόδια του έχουν αρχίσει να τον πονάνε. "Αν ήταν εδώ η Ελένη μου", σκέφτεται πολλές φορές, "θα μου έδινε δύναμη και θα τα κατάφερνα καλύτερα". Μα τέτοιες σκέψεις τις απομακρύνει με ταχύτητα φωτός από το μυαλό του για να αφοσιωθεί ξανά στη δουλειά του. Ωστόσο ένα βράδυ, αφ' ότου έφυγε και ο τελευταίος πελάτης, αποφάσισε να κολλήσει ένα χαρτί στο τζάμι που τελικά λειτούργησε ως "σανίδα σωτηρίας".
"Ζητούνται άτομα για να δουλέψουν στο μαγαζί" διάβασε σιωπηλά η Λουκία στο χαρτί που ήταν κολλημένο στο τζάμι και γρήγορα κατευθύνθηκε προς την παρέα της.
-Παιδιά, είδατε τι έχει κολλήσει ο κυρ Μιχάλης στο τζάμι; , ρώτησε η Λουκία.
-Τι; Καμιά αφίσα των Guns 'n' Roses; ειρωνεύτηκε ο Στέφανος.
-Ηλίθιε! Ο άνθρωπος ζητάει άτομα για το μαγαζί!!
-Σοβαρά μιλάς; πετάχτηκε η Ανθή.
-Ναι ρε. Πηγαίνετε να δείτε αν δε με πιστεύετε!
-Ωραία, και τι μας το λες; ξανά είπε ο Στέφανος.
-Σκεφτόμουν, απάντησε η Λουκία, μήπως να πηγαίναμε να του πούμε να μας προσλάβει. Και οι τέσσερις δεν ψάχνουμε μία δουλειά να κάνουμε παράλληλα με τις σπουδές μας που θα ξεκινήσουμε;
-Μα πας καλά; Εδώ θα δουλέψουμε; αντέτεινε ο Στέφανος.
-Γιατί ρε Στέφανε; Σε χαλάει; Ένα μήνα δεν ψάχνεις στις εφημερίδες; Όλοι προϋπηρεσία θέλουν και κανένας μας δεν έχει. Τι λέτε; Να πάμε να του το πούμε;
-Δήμο, εσύ δε μιλάς; τώρα μίλησε η Ανθή.
-Τι να πω; απάντησε. Ο κυρ Μιχάλης μας συμπαθεί. Δύο μήνες τώρα είμαστε συνέχεια εδώ, το περιβάλλον είναι ωραίο.. δεν έχουμε να χάσουμε κάτι αν τον ρωτήσουμε.
-Μπράβο βρε Δήμο μου! Γι' αυτό σ' αγαπώ εγώ, γιατί είσαι λογικός!!! ενθουσιάστηκε η Λουκία
-Μα ελάτε ρε παιδιά!!!! παραπονέθηκε πάλι ο Στέφανος. Και τέλος πάντων, με τις σπουδές μας τι θα γίνει;
-Φαντάζομαι πως αν μας προσλάβει και τους τέσσερις, θα μπορέσουμε να μοιράσουμε τις δουλειές και δε θα έχουμε κανένα πρόβλημα με τους χρόνους μας. Είπε ήρεμα η Ανθή.
-Εξάλλου, φαίνεται πόσο πολύ κουράζεται ο κυρ Μιχάλης. Γιατί να μην τον βοηθήσουμε; είπε η Λουκία.
Αφού λοιπόν πείστηκε και ο Στέφανος -με δυσκολία βέβαια-, σηκώθηκαν από το τραπέζι τους και πήγαν μέσα στο μαγαζί όπου ο κυρ Μιχάλης ετοιμαζόταν να πάει να τους πάρει παραγγελία. Τα παιδιά ήταν ενθουσιασμένα με την προοπτική να δουλέψουν σ' αυτόν τον καφενέ, τον "καφενέ οδού ευτυχίας".
Το χαμόγελό τους όμως πάγωσε στην απάντηση του κυρ Μιχάλη.
-Δεν πάτε καλά μου φαίνεται.
Μετά από κάποια δευτερόλεπτα η Λουκία πετάχτηκε.
-Γιατί κύριε Μιχάλη; Επειδή δεν έχουμε εμπειρία; Μα αν δε μας προσλάβει κανείς, πώς θα αποκτήσουμε εμπειρία;
-Δεν είναι αυτό το πρόβλημα παιδιά μου.
-Τότε; ρώτησε ο Δήμος.
-Παιδιά, εσείς τώρα θα αρχίσετε τις σπουδές σας. Πρέπει να είστε αφοσιωμένοι στα μαθήματα σας και όχι να δουλεύετε από 'δω και από 'κει! Να διαβάζετε πρέπει και όχι να δουλεύετε!
-Εμείς θέλουμε να διευκολύνουμε τους γονείς μας και να βγάζουμε ένα χαρτζιλίκι. Αν δε μας προσλάβετε εσείς, σίγουρα κάπου αλλού θα δουλέψουμε.
Και σιγά σιγά κατάφεραν τα παιδιά να πείσουν τον κυρ Μιχάλη να δουλέψουν γι' αυτόν.
Τον άφησαν να ξεκουραστεί και ανέλαβαν να οργανώσουν το πώς θα δουλεύουν. Δηλαδή ο Δήμος τα κανόνισε όλα, ο ορθολογιστής της παρέας με την πολύτιμη βοήθεια της Ανθής.
Η Ανθή ήταν μία ήρεμη δύναμη που βρισκόταν δίπλα σε όλους, τους βοηθούσε στα προβλήματά τους και φυσικά στήριζε το Δήμο που τα έβρισκε σκούρα με την ενθουσιώδη Λουκία και τον ψηλομύτη Στέφανο.
Μέχρι να ανοίξουν τα πανεπιστήμια, τα παιδιά ήταν κάθε μέρα στο μαγαζί και τα πόστα εναλλάσσονταν σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχε φτιάξει ο Δήμος.
Ο Στέφανος μονίμως γκρίνιαζε διότι τίποτα δεν του άρεσε. Όταν ήταν στο ταμείο "γιατί είμαι στο ταμείο σήμερα;" . Όταν ήταν σερβιτόρος "γιατί σερβίρω εγώ σήμερα;". Ποιος τον άκουγε μάλιστα όταν ήταν στη λάντζα. Ήταν βλέπεις μεγαλωμένος στα πούπουλα. Οι γονείς του τον είχαν μη βρέξει και μη στάξει. Μοναχοπαίδι βλέπεις, κακομαθημένο από κούνια.
Όλοι οι άλλοι συμβιβάζονταν με τους "κανονισμούς" του μαγαζιού.
Έτσι λοιπόν περνούσαν τα χρόνια ήρεμα. Τα παιδιά αγάπησαν το μαγαζί και πιο πολύ τον κυρ Μιχάλη που είχε πάντα ένα γλυκό λόγο να τους πει.
Τελείωσαν τις σπουδές τους και προσπάθησαν να βρουν δουλειά πάνω στο αντικείμενο τους. Μα ό,τι κι αν έβρισκαν δεν αρκούσε για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Γι' αυτό και συνέχισαν να δουλεύουν παράλληλα στον καφενέ του κυρ Μιχάλη. Εξάλλου δύσκολα μπορούσαν να αποχωριστούν αυτό το μαγαζί που είχε γίνει πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους. Η Λουκία και η Ανθή φρόντιζαν πάντα τη διακόσμηση του μαγαζιού βάζοντας τις δικές τους γυναικείες πινελιές. Τα γιασεμιά για χρόνια συνέχισαν να γεμίζουν το χώρο με την υπέροχη μυρωδιά τους. Ο Δήμος από την άλλη προσπαθούσε να συνετίσει το Στέφανο και να τον κάνει να δει σοβαρά αυτή τη δουλειά. Μια μέρα μάλιστα είχαν τσακωθεί άσχημα. Ο Δήμος τότε έφυγε απ' το μαγαζί και εξαφανίστηκε για δύο μέρες. Τα τελευταία του λόγια προς το Στέφανο πριν φύγει ήταν: " αν δεν είσαι ικανός να μας βοηθήσεις στο μαγαζί, φύγε! Την τεμπελιά και τη γκρίνια σου την ανέχτηκα τόσα χρόνια, αλλά όχι πια! Ως εδώ! Σε βαρέθηκα!"
Όλοι είχαν τρομάξει με την αντίδραση του Δήμου γιατί αυτός πάντα ήταν υπομονετικός και σπάνια έχανε το μέτρο. Η διήμερη εξαφάνισή του φαίνεται πως ταρακούνησε το Στέφανο ο οποίος άρχισε να φέρεται πιο υπεύθυνα και να βοηθάει στο μαγαζί περισσότερο.
Ο κυρ Μιχάλης ένιωθε ευτυχισμένος ανάμεσά τους γιατί ήταν σαν ο Θεός να του έστειλε τα παιδιά που τόσα χρόνια στερήθηκε. Τον βοήθησαν και τον αγάπησαν σα να ήταν ο ίδιος πατέρας τους και μακάριζε την τύχη του.
Ο καιρός περνούσε. Ο Δήμος παντρεύτηκε την όμορφη και ήρεμη Ανθή, ενώ μετά από κάποια χρόνια η Λουκία και ο Στέφανος έβαλαν κι αυτοί την κουλούρα.
Μέσα σ' εκείνο το καφενείο έζησαν τα πάντα. Ο κυρ Μιχάλης πρόλαβε να δει τα "εγγόνια" του και έπειτα πήγε να βρει τη γυναίκα του που τόσο του είχε λείψει.
Τα ζευγάρια είχαν μεγάλα αποθέματα χαράς και έτσι μπόρεσαν να ξεπεράσουν το θάνατο που τους χτύπησε την πόρτα. Ο "καφενές της οδού ευτυχίας" ήταν πλέον οικογενειακή υπόθεση...
Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στις Ιστορίες του καφενέ #2 που διοργανώνει η πριγκίπισσα της μπλογκόσφαιρας, η Αριστέα!
Ελπίζω να σας άρεσε η ιστορία και να καταφέρατε να τη διαβάσετε με ευχαρίστηση. Είναι η πρώτη μου απόπειρα να γράψω μια τέτοια ιστορία και μακάρι να μου δοθεί κι άλλη ευκαιρία για να μπορέσω να βελτιωθώ.
Απόψε ήταν η βραδιά της Νατάσσας Μποφίλιου. Μία υπέροχη βραδιά.
Είναι φορές που την ακούω και αναρωτιέμαι πώς γίνεται να υπάρχει μία τόσο νέα, ζεστή φωνή σήμερα που όλα ξεπουλιούνται, το χρήμα είναι πάνω απ' όλα και η σκηνική παρουσία παίζει το μεγαλύτερο ρόλο..
Ξέρω πως σε πολλούς από εσάς φαίνεται αδιάφορη η μουσική που παίζουν αυτοί οι άνθρωποι και λογικό είναι. Ο καθένας έχει τις προτιμήσεις του.
Εγώ όμως απόψε συνειδητοποίησα πόσο σωστό ήταν αυτό που είχα γράψει πέρυσι σε άρθρο για τη συναυλία της.. "η φωνή της μαγεύει ακόμα και τους ίδιους τους μάγους".
Φέτος δεν ένιωσα την ανάγκη να τραγουδήσω μαζί της, παρά μόνο στο "εν λευκώ".
Μου αρκούσε να την ακούω και να τη βλέπω να δακρύζει τραγουδώντας.
Δεν έχω πάει σε συναυλίες πολλών καλλιτεχνών, αλλά από αυτές τις συναυλίες που έχω παρακολουθήσει, η Νατάσσα ξεχωρίζει.
Έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα να μεταδίδει στο κοινό της όλα όσα αισθάνεται. Στη χαρά της γελάμε, στη λύπη της κλαίμε. Σε κάνει να καταλαβαίνεις τους στίχους που τραγουδάς μαζί της! Δίνει όλο της το "είναι" χωρίς αναστολές και χωρίς φόβο!.. Τραγουδάει με την ψυχή της και αυτό σε λίγους καλλιτέχνες το βρίσκει κανείς.
Τα χρήματα που δίνει κανείς για το εισιτήριο αξίζουν και με το παραπάνω. Όχι μόνο για τη Μποφίλιου, αλλά και για όλους όσους την πλαισιώνουν. Δεν είμαι ειδικός γιατί δεν ασχολούμαι με τη μουσική, αλλά σίγουρα γίνεται πολύ καλή δουλειά, διαφορετικά δε θα γινόταν τέτοιος χαμός.
Ο σεβασμός και η αγάπη που υπάρχουν μεταξύ τους ίσως είναι ένα στοιχείο που κάνει τις παραστάσεις τους τόσο ξεχωριστές. Οι ματιές που έριχνε η Μποφίλιου στους συνεργάτες της μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. Αγάπη έκρυβαν.
Και της αξίζουν συγχαρητήρια γιατί κατάφερε οι συναυλίες της να είναι sold out μέσα σε μία χρονιά προβάλλοντας η δουλειά της και όχι ξεπουλώντας την προσωπική της ζωή για τη δόξα και το χρήμα, όπως κάνουν πολλοί σημερινοί "καλλιτέχνες"
Την βλέπω σαν μία άυλη μορφή που μπορεί και με μαγεύει. Δε θέλω να την απομυθοποιήσω. Δε με βλάπτει και αυτή η πλάνη είναι ωραία. Σε μία πραγματικότητα όχι και τόσο αρεστή, είναι αναγκαίο το όνειρο.
