Από τον κορωνοϊό, «σφαίρα» για δυστυχήματα

Ο κορωνοϊός είναι ακόμα εδώ, το ίδιο όμως και τα τροχαία… Τα τροχαία δυστυχήματα που σημειώνονται το ένα μετά το άλλο αφότου τελείωσε η υποχρεωτική καραντίνα μέσα στο σπίτι. Η Κρήτη δεν προλαβαίνει να μετρά πάλι νεκρούς που βάφουν με το αίμα τους την άσφαλτο του νησιού. Αναρωτιέμαι γιατί να έχουμε τέτοιες ειδήσεις. Γιατί να χάνονται τόσο εύκολα και τόσο ξαφνικά άνθρωποι, πολλοί από τους οποίους νέοι, βυθίζοντας στο πένθος τις οικογένειές τους. Πρόκειται για θανάτους που μία μάνα, ένας πατέρας, ένα παιδί δε θα τους ξεπεράσει ποτέ. Αλλά συνεχίζουμε να σκοτωνόμαστε.

Για ποιο λόγο λοιπόν; Δε θα κατηγορήσω κανέναν, ούτε το οδόστρωμα ούτε την οδηγική συμπεριφορά μας. Γιατί μπορεί να φταίνε και τα δύο, όμως η συμπεριφορά μας κατά την οδήγηση ίσως περισσότερο. Διότι είμαι κι εγώ οδηγός, έχω βρεθεί στον ΒΟΑΚ και έχω δει τι συμβαίνει. Δε γίνεται ο καθένας από εμάς να έχει τους δικούς του νόμους, πρέπει να υπακούμε στους ίδιους. Εξάλλου είμαι της άποψης πως όταν γνωρίζεις ότι ένας δρόμος δεν είναι καλός, έχει ελλιπή φωτισμό για παράδειγμα, είσαι διπλά προσεκτικός.

Ναι, για να πας νύχτα από το Ηράκλειο στο Ρέθυμνο ή αντίστροφα, πρέπει πρώτα να κάνεις το σταυρό σου και μετά να ξεκινήσεις. Κυρίως διότι σε πολλά σημεία είναι «πίσσα» σκοτάδι, κάνοντας την οδήγηση δύσκολη. Άρα δε δικαιολογεί να πατάμε τέρμα το γκάζι, να κοιτάζουμε στο κινητό ή να κάνουμε προσπέραση εκεί που δε βλέπουμε καν τις διαγραμμίσεις.

Όσο κι αν νομίζεις ότι ξέρεις τους δρόμους, δεν πρέπει να συμπεριφέρεσαι έτσι. Κι ας πούμε ότι τους ξέρεις. Δεν γνωρίζεις τον τρόπο με τον οποίο οδηγεί ο απέναντι. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τη συμπεριφορά του, για τον εαυτό του.

Φυσικά και δεν μπορεί να σου εγγυηθεί κανείς ότι ο απέναντι θα είναι προσεκτικός, όμως δε βοηθάει να μην είσαι ούτε κι εσύ.

Δεν ξέρεις ποιος είναι αυτός που θα χτυπήσεις με το αυτοκίνητό του. Αν είναι νέος και έχει όλη τη ζωή μπροστά του ή ηλικιωμένος που τον περιμένουν στο σπίτι τα παιδιά και τα εγγόνια του. Δεν ξέρεις αν είναι γιος ή κόρη κάποιου. Δεν έχεις ιδέα αν έχει οικογένεια. Εσύ όμως μπορείς να του στερήσεις τη ζωή ή να τον βάλεις σε περιπέτειες.

Εσύ που κρατάς το τιμόνι, εσύ οφείλεις για εσένα να έχεις τα μάτια σου δεκατέσσερα. Την ίδια υποχρέωση έχουμε όλοι μας. Μόνο έτσι θα σταματήσει να κάνει «βόλτες» ο θάνατος ανάμεσα στους δρόμους.

Εξάλλου και ο Νίκος Καζαντζάκης το έχει πει: «Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω».

Πρώτη δημοσίευση: neakriti.gr

Δικαίωση, αλλά...

Γυρίζει η Ελένη;

Ποιος χτύπησε; Ποιος βίασε; Ποιος σκότωσε την Ελένη Τοπαλούδη αφού αυτοί οι δύο εκεί στα δικαστήρια «έριχναν» το φταίξιμο ο ένας στον άλλο; Λες να προκάλεσε πολύ η Ελένη τον βιασμό της; Ή μήπως τη δολοφονία της; Φορούσε κοντή φούστα ή σορτσάκι εκείνη τη μέρα; Λες να είχε κάνει χρήση ουσιών; Μήπως είχε βαφτεί και πολύ έντονα, βρε παιδιά;

Να, μόλις παρέθεσα τρεις... σοβαρούς λόγους για τους οποίους ΔΕ βιάζεις, ΔΕ χτυπάς και ΔΕ δολοφονείς.

Δεν έχω ακούσει καμία κοπέλα να θέλει να ζήσει αυτή την εμπειρία του βιασμού της από έναν συγγενή, ένα φίλο ή έναν άγνωστο. Δεν έχω ακούσει καμία κοπέλα να θέλει να δολοφονηθεί και μάλιστα με τόσο άγριο, τόσο βάναυσο τρόπο.

Παρακολουθώντας, λοιπόν, το χρονικό αυτής της τραγωδίας η οποία επαναλαμβανόταν κάθε φορά που η υπόθεση ερχόταν ενώπιον της Δικαιοσύνης, δεν είδα καμία «ειλικρινή μεταμέλεια», καμία «καλή συμπεριφορά στο δικαστήριο». Δεν είδα αυτά τα ελαφρυντικά για τα οποία αιτήθηκαν οι δύο κατηγορούμενοι. Αντιθέτως, θυμάμαι να παρακολουθώ γέλια, να παρακολουθώ καταθέσεις - ντροπή - και με κάθε κατάθεση των δύο νεαρών, αναρωτιόμουν: Δεν το έκανε ο ένας, δεν το έκανε ο άλλος, τελικά, ρε παιδιά, ποιος βίασε; Ποιος χτύπησε; Ποιος σκότωσε;

Παρακολούθησα εν συνεχεία την αγόρευση από την εισαγγελέα της έδρας κ. Αριστοτελία Δόγκα, η οποία μίλησε όπως δεν έχω ακούσει κανέναν στο δικαστήριο. Δες που υπήρξε μια γυναίκα για να μιλήσει επιτέλους και να υπερασπιστεί τις γυναίκες, τα κορίτσια, τα πλάσματα εκεί έξω που έχουν στην ψυχή απίστευτο πόνο. Εκείνους τους ανθρώπους που αυτή τη στιγμή δεν είναι εδώ για να μιλήσουν. Κάποιος τους αφαίρεσε το δικαίωμα να μιλήσουν και να ζήσουν με το «έτσι θέλω».

 

«Είχαν σχέδιο να τη βιάσουν. Και νεκρή θα τη βίαζαν».

«Η Ελένη αντιστάθηκε με ηρωισμό».

«Ήθελαν τη συσκότιση της υπόθεσης».

 

Αυτά είναι κάποια από τα λόγια της κ. Δόγκα και αμέσως μετά πολλοί... έπεσαν να τη φάνε. Αλλά πρώτη φορά κάποιος δικαστικός λειτουργός βγήκε να πει ότι η Δικαιοσύνη δεν πρέπει να είναι τυφλή. Και τώρα μιλάμε για ένα ειδεχθές έγκλημα το οποίο προκάλεσε ανατριχίλα από την πρώτη στιγμή. Άραγε πόσες φορές «κακοποιήθηκαν» οι γονείς της Ελένης μέσα στο δικαστήριο;

Σκέφτομαι επίσης πόσες φορές αυτή η κοπέλα, η Ελένη, ξαναβιάστηκε. Πόσες φορές ξαναδολοφονήθηκε μέσα σε αυτές τις αίθουσες. Μέσα από τα λόγια των δύο κατηγορουμένων και τις υπερασπίσεις των δικηγόρων.

Βρε παιδί μου... Δεν έχει σημασία αν είσαι άντρας ή γυναίκα. Σημασία έχει να είσαι άνθρωπος.

Για τον βιασμό φταίει ο βιαστής. Και για τη δολοφονία ο δολοφόνος.

Δεν υπάρχει η φράση «μα με προκάλεσε». Δε σε προκάλεσε κανένας ούτε να βιάσεις, ούτε να χτυπήσεις, ούτε να δολοφονήσεις και μάλιστα έχοντας στο μυαλό σου ότι «το ’χεις», είσαι πιο δυνατός.

Ισόβια και στους δύο...

Δικαίωση, αλλά...

Πρώτη δημοσίευση: neakriti.gr

Για ποια καλοσύνη μιλάμε;

Μείναμε σπίτι για πάνω από τρεις εβδομάδες και μας έπιασαν τα υπαρξιακά μας. Μία ερώτηση μονοπωλεί, όμως, το ενδιαφέρον αυτή την περίοδο - αν δεν είναι κατάφαση, μην πω και για κάποιους δεδομένο: Αυτή η δύσκολη κατάσταση με την πανδημία του κορωνοϊού θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους;

Δεν κρύβω ότι κι εγώ έχω κάνει στον εαυτό μου τη συγκεκριμένη ερώτηση, όχι μέσα από το σπίτι μου αλλά από το γραφείο της δουλειάς, αφού πολλούς δημοσιογράφους η απόφαση για καραντίνα μάς βρήκε με ένα μικρόφωνο ή ένα τηλέφωνο στο χέρι. Και φυσικά πολλούς άλλους επαγγελματίες στον χώρο εργασίας τους.

Και να λοιπόν που βγήκε το κυβερνητικό επιτελείο και είπε ότι από τις 4 Μαΐου χαλαρώνουν τα μέτρα και επιστρέφουμε σε μια νέα «κανονικότητα». Όποια κι αν είναι αυτή η λεγόμενη «κανονικότητα», βέβαια. Ταυτόχρονα, ας υποθέσουμε ότι δε χρειάζεται να μπει πουθενά «φρένο» σ’ αυτή τη διαδικασία που ξεκινά. Από εκεί και πέρα τι κάνουμε;

Τι; Θα δούμε τη ζωή με άλλο μάτι; Θα ζούμε σαν να μην υπάρχει αύριο; Ή μήπως δε θα επιλέξουμε ξανά Netflix για το ρεπό μας;

Κάπου εδώ νιώθω την ανάγκη να γελάσω. Γιατί μας είδα και με την οικονομική κρίση που πάλι φοβόμασταν και νιώθαμε αβεβαιότητα. Πάλι είχαμε διλήμματα. Πάλι δεν ξέραμε τι να πιστέψουμε. Πάλι μέναμε σπίτι γιατί τότε δεν είχαμε λεφτά.

Από τότε, λοιπόν, μέχρι τις αρχές του 2020 και πριν ο κορωνοϊός «χτυπήσει την πόρτα» της Ελλάδας, μας έβλεπα... Δε μας άρεσε τίποτα!

Γκρινιάζαμε και λέγαμε ότι βαριόμασταν που πηγαίναμε από τον καναπέ στο κρεβάτι βλέποντας τηλεόραση ή «σκρολάροντας» στο κινητό. Όμως όταν ερχόταν η σκέψη στο μυαλό για μια βόλτα στην παραλιακή που ήταν δίπλα μας, πάλι βαριόμασταν. Μας έστελναν να πάμε για καφέ, αλλά δε θέλαμε να βγούμε από το σπίτι - που επίσης δε μας άρεσε γιατί δε μέναμε μόνοι ή και ήμασταν ολομόναχοι. Γκρινιάζαμε που μπορούσαμε να πάμε για καφέ «απλά» από το Ηράκλειο στο Ρέθυμνο στο ρεπό μας και δεν είχαμε εκείνη την πολυπόθητη εβδομάδα για να πάμε διακοπές. Αλλά ξέχασα. Δεν είχαμε μαζέψει χρήματα για αυτές τις διακοπές.

Στην ερώτηση, λοιπόν, αν θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι μετά την πανδημία, εγώ απαντώ πως «όχι, δε θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι». Ίσως ο «καλός» να γίνει «καλύτερος». Αλλά και ο «κακός», «χειρότερος». Εξάλλου κάτι τέτοιο φάνηκε και μέσα στην υγειονομική κρίση, δε χρειάζεται να βγούμε απ’ αυτήν για να αποδειχτεί. Κάποιος πρόλαβε και αποφάσισε να πάρει 40 αντισηπτικά αρκετά νωρίς και δεν έδινε ούτε στον διπλανό του που έψαχνε αγωνιωδώς στα άδεια ράφια. Για ποια καλοσύνη μιλάμε;

Πρώτη δημοσίευση: neakriti.gr

Φωτογραφίες: Η ελευθερία σου στην καραντίνα

Είναι δύσκολες οι μέρες που ζούμε και πρωτόγνωρες. Ειδικά για εμάς τους Έλληνες που έχουμε συνηθίσει να κάνουμε τις βόλτες μας στα πιο πολυσύχναστα μέρη, να αγκαλιάζουμε τους αγαπημένους μας μέχρι να… σκάσουν και να μαζευόμαστε μεγάλες παρέες ακόμα και στην πιο μικρή γκαρσονιέρα. Δεν είμαστε Σουηδία σε κανένα επίπεδο. Δεν έχουμε συνηθίσει να τηρούμε τα 2 μέτρα ούτε στο super market με τους αγνώστους μας. Μπορεί να χαμογελάσουμε στον άνθρωπο που θα δούμε στο δρόμο και κατά λάθος θα διασταυρωθούν τα βλέμματα μας.

Είναι δύσκολο για εμάς, τους Έλληνες, να μπορούμε να δούμε τους τόσο δικούς μας ανθρώπους μόνο μέσα από οθόνες.

Η καραντίνα αναμφισβήτητα θα μας στιγματίσει και πιο πολύ γιατί δεν έχουμε μάθει να ζούμε σε αυτές τις συνθήκες. Εμείς βλέπουμε συχνά τους φίλους μας, τα παιδιά μας, τους γονείς μας, τα εγγόνια μας και τώρα αναγκαζόμαστε να μένουμε μακριά τους, παρά τη θέλησή μας.

Όταν, λοιπόν, νιώθω ότι ζορίζομαι από την υφιστάμενη κατάσταση και προσπαθώ να τη διαχειριστώ μόνη μου, αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να ανακαλέσω όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές που έχω ζήσει την εποχή που είχα την ελευθερία μου. Χαζεύω φωτογραφίες, ανεβάζω στο Instagram και γράφω στη λεζάντα όλα όσα με κάνουν να νιώθω αυτά τα στιγμιότυπα. Ακούω μουσική η οποία μου φέρνει στο μυαλό όμορφες αναμνήσεις ή με ταξιδεύουν σε άλλες περιοχές. Έξω από τους τέσσερις τοίχους του δωματίου μου. Έξω από το γραφείο της δουλειάς μου.

Είναι φορές που έχω υπερένταση και, αν και είμαι κουρασμένη, δεν μπορώ να κοιμηθώ. Έτσι, προσπαθώ να βρω ένα σορό τρόπους για να χαλαρώσω για να με πάρει ο ύπνος. Είναι και άλλες φορές που ξυπνάω αγχωμένη, με έντονο χτυποκάρδι. Χωρίς να θυμάμαι ότι έχω δει κάποιο περίεργο όνειρο. Είναι καταστάσεις που είμαι σίγουρη ότι τις έχετε βιώσει κι εσείς και εξακολουθείτε να τις βιώνετε είτε βρίσκεστε σε καραντίνα στο σπίτι είτε δουλεύετε.

Είναι σημαντικό να βρείτε ένα «παραθυράκι» στη δύσκολη καθημερινότητα. Η κατάσταση δεν θα είναι για πάντα έτσι. Πάρτε χαρτί και μολύβι και κάντε σχέδια για το μέλλον. Μπορεί να μην είναι τόσο άμεσο αυτό το μέλλον, μπορεί να μην καταφέρετε να ταξιδέψετε φέτος, όμως αυτό δε θα σας εμποδίσει να κάνετε όνειρα.

Και τώρα.. Τώρα που είστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, ανοίξτε το κινητό σας και δείτε όλες τις φωτογραφίες από εκείνες τις εκδρομές με τους φίλους, την οικογένεια, το σύντροφό σας. Είμαι σίγουρη ότι θα χαμογελάσετε…

Πρώτη δημοσίευση: neakriti.gr

Για όλα εκείνα τα «Γιατί»

Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλα τα «Γιατί» που σου κατατρώνε την ψυχή και ψάχνεις να βρεις απαντήσεις τις οποίες, κατά πάσα πιθανότητα, δε θα τις πάρεις ποτέ. Και τις οποίες σίγουρα δεν μπορώ να σου δώσω εγώ γιατί είμαι όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι: Πολλά τα «γιατί» μου, λίγες οι απαντήσεις.

Έχω καταλάβει βέβαια πως όταν είσαι νηφάλιος, μπορείς να δώσεις και μόνος σου απαντήσεις. Βλέπεις τον εαυτό σου από τρίτο μάτι και τα θέματα που σε απασχολούν είναι πιο ξεκάθαρα.

Γιατί δεν είμαι ευτυχισμένος;

Γιατί πήρα αυτή τη λάθος απόφαση;

Γιατί υπάρχουν κοντινοί άνθρωποι γύρω μου που δε με κάνουν χαρούμενο;

Γιατί κλαίω τώρα; Γιατί γελάω τώρα;

Φαίνεται σαν να είναι απλές οι απαντήσεις γιατί και οι ερωτήσεις μοιάζουν σχετικά απλές. Δεν ισχύει όμως κάτι τέτοιο.

Τώρα, που είσαι σε φάση κρίσης και σου βγαίνουν όλες εκείνες οι ανασφάλειες, οι παράλογες ερωτήσεις, οι περίεργες σκέψεις. Κάτσε και κατέγραψε τις για να μπορείς αργότερα -τότε που θα είσαι ήρεμος- να τις συζητήσεις είτε με τον εαυτό σου είτε με κάποιον άλλο. Λογικές απαντήσεις σίγουρα υπάρχουν. Αν όχι σε όλα, τουλάχιστον σε πολλά.

Μην ξεχνάς ότι παίζει πολύ σημαντικό ρόλο το πώς θέλεις να σκέφτεσαι. Το ποτήρι ενδέχεται να είναι μισοάδειo, ενδέχεται να είναι και μισογεμάτο.

Ίσως να θέλεις να έχεις κάποιους ανθρώπους δίπλα σου, ίσως και όχι και γι’ αυτό το λόγο κάνεις τα πάντα για να τους διώξεις. Διαφορετικά κάνεις υποχωρήσεις. Όχι μόνο εσύ βέβαια. Kαι οι δύο πλευρές.

Αλλά να θυμάσαι… Δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος. Υπάρχει και παράδρομος. Είναι το κατά πόσον θέλεις εσύ να τον δεις ή να αφήσεις κάποιον άλλο να στον δείξει.

Καλή χρονιά παρεπιπτόντως..

Giwta Ar..:**

Οδηγίες χρήσης

Έχεις δει ποτέ το πρόσωπό σου χαμογελαστό; Το έχεις δει να έχει πλημμυρίσει από δάκρυα; Έχεις δει τα μάτια σου να προσπαθούν να χαμογελάσουν ακολουθώντας το σχήμα των χειλιών σου, αλλά μάταια; Έχεις κοιτάξει απλά τον καθρέφτη; Τον καθρέφτη σου, όχι κάποιον άνθρωπο που νομίζεις ή φοβάσαι ότι είσαι εσύ.

Όταν γεννιόσουν, κανείς δε σου έδωσε οδηγίες χρήσης για τη ζωή που ξεκινάς γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν. Σίγουρα η οικογένεια σου δείχνει έναν δρόμο, όμως εσύ τις φτιάχνεις στην πορεία. Όταν συναντήσεις άλλους ανθρώπους και μπεις στη διαδικασία να σχετιστείς μαζί τους, τότε ίσως προσαρμόσεις το «φυλλάδιο» με τις οδηγίες σου. Όταν μπεις στη διαδικασία να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου, τότε κι αν αλλάξεις κάποια σημεία των οδηγιών. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί να κρατήσεις μόνο τον «κορμό» και να αλλάξεις το περιεχόμενο.

Μην το φοβάσαι. Ούτε ο τελευταίος είσαι ούτε ο πρώτος. Κι άλλοι έχουν… φτύσει αίμα για να βελτιώσουν σημεία του εαυτού τους, για να αλλάξουν τρόπο σκέψης, για να σταματήσουν να βασανίζουν τον εαυτός τους –πρώτα και κατ’ επέκταση τους γύρω τους- με ανόητα πράγματα που τριβελίζουν το μυαλό.

Δεν είσαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που θα ζητήσεις ένα χέρι βοηθείας, διότι συμβαίνει να μην τα ξέρεις όλα.

Δεν είσαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που θα κλάψεις, που θα χτυπηθείς, που θα πέσεις στα πατώματα. Που θα σκεφτείς ότι δε σε καταλαβαίνουν, ότι δεν μπορούν να σε μάθουν, ότι δεν μπορούν να μπουν στο μυαλό σου.

Μα κάνε κάτι… Κάνε το πρώτο βήμα. Διάβασε καλά την πρώτη σελίδα των οδηγιών χρήσης που έχεις στα χέρια σου και ξεκίνα να σβήνεις, να αλλάζεις ή να κρατάς. Ξεκίνα. Είναι δύσκολη η ζωή και περίπλοκη, αλλά ωραία. Ξέρεις γιατί είναι ωραία; Γιατί το πρωί που θα ξυπνήσεις, θα μπορείς να πάρεις έναν καφέ και να κάτσεις κοντά στη θάλασσα με την ησυχία σου. Γιατί θα ακούσεις την αγαπημένη σου μουσική στο ραδιόφωνο. Γιατί άνθρωποι που σε αγαπούν είναι εκεί για να σε βοηθήσουν. Γιατί δε είσαι μόνος σ’ αυτό τον κόσμο. Υπάρχουν ένα σορό άνθρωποι εκεί έξω που έχουν περάσει την ίδια φάση με εσένα και δεν παραιτήθηκαν. Προσπάθησαν, δάκρυσαν, χαμογέλασαν με κάθε τους βήμα. Και κέρδισαν.

Κέρδισαν μία νέα σελίδα στις οδηγίες χρήσης τους, κέρδισαν πολύτιμο χρόνο στη ζωή τους και σπουδαία παρέα με άλλους ανθρώπους.

Καλό βράδυ...

Giwta Ar..:**

*Μύρισε φθινόπωρο* Ζέστανε την ψυχή σου!

Τελευταία ημέρα του Αυγούστου και αυτό το φθινοπωρινό αεράκι έχει αρχίσει ήδη να υπάρχει στην ατμόσφαιρα… Είναι αυτή η πρωινή δροσιά που απλά σε χαϊδεύει και σε κάνει να θέλεις να βάλεις μία ζακέτα για να νιώσεις τη ζεστασιά της.

Κι αν το φετινό καλοκαίρι ήταν από τα πιο ωραία που έχεις ζήσει μέχρι τώρα, κι αν πρώτη φορά χάρηκες και σου άρεσε το θέρος γιατί είχες ωραίους ανθρώπους γύρω σου, γιατί άφησες τον εαυτό σου ελεύθερο, γιατί είδες καινούρια μέρη, γιατί απλά χαμογελούσαν τα μάτια σου ακόμα κι αν κάποιες φορές κύλησαν δάκρυα, το φθινόπωρο πάντα θα είναι η αδυναμία σου.

Είναι εκείνη η εποχή του χρόνου που σε εμπνέει ώστε να κάνεις… μαραθώνιο διαβάσματος βιβλίων.

Να κάτσεις στη ζεστασιά ενός καναπέ ή ενός κρεβατιού και να πιείς ζεστό, μυρωδάτο καφέ που θα σε ηρεμήσει.

Είναι ωραίο το φθινόπωρο κι ας χάνεται πολλές φορές ο ήλιος λόγω της συννεφιάς. Έχει αυτή τη γλυκιά μελαγχολία που σε κάνει να θέλεις αγκαλιές, να χουζουρεύεις λίγο παραπάνω όταν ξυπνάς, να τυλίγεσαι με το σεντόνι.

Είναι η εποχή που σε κάνει λίγο πιο ονειροπόλα απ’ όσο είσαι στην πραγματικότητα, κι ας το έχεις αυτό το «μικρόβιο» στο αίμα σου. Καλός ο ρεαλισμός, ο κυνισμός αλλά μόλις έρθει αυτό το ωραίο, λευκό (ή ροζ αν θέλεις) συννεφάκι, αμέσως θέλεις να ανέβεις.

Κι αν οι καταστάσεις σε έχουν κάνει πιο συγκρατημένη, αφέσου και νιώσε, ζήσε στο έπακρο αυτό που σου συμβαίνει τώρα.

Μεταξύ μας… ζήσε τα όλα αυτά! Είτε είναι φθινόπωρο, είτε καλοκαίρι, χειμώνας ή άνοιξη.

Γέλα μέχρι δακρύων και πρόσεχε τον εαυτό σου.

Καλή συνέχεια...

Giwta Ar..:**