Τελικά είσαι πιο δυνατή απ’ όσο νομίζεις

Υπάρχουν μέρες φωτεινές, αλλά και σκοτεινές. Τις ξέρεις καλά τις σκοτεινές. Σου είναι πιο οικείες γιατί έτσι έχεις μάθει. Αυτές τις διαχειρίζεσαι καλύτερα. Με τις φωτεινές δεν τα πας καλά, τόσα χρόνια δεν έχεις μάθει να «επικοινωνείς» μαζί τους.

Και να που ήρθαν μέρες οι οποίες δεν είναι ούτε φωτεινές, αλλά ούτε και σκοτεινές. Είναι από αυτές που έξω έχει ήλιο, μία αχτίδα φωτός μπαίνει από το παράθυρο. Απλά είσαι αδύναμη να τραβήξεις την κουρτίνα. Κι ας το βλέπεις το φως. Το βλέπεις καλά ότι υπάρχει. Όμως δε σηκώνεσαι από το κρεβάτι. Όχι γιατί δε θέλεις, αλλά γιατί δεν μπορείς.

Και τώρα νευριάζεις με τον εαυτό σου. Νευριάζεις που δεν μπορείς να σηκωθείς. Άλλα περίμενες από εσένα. Όχι τέτοια αδυναμία. Εσύ δεν ήσουν που μπορούσες να τα καταφέρεις όλα; Να τα ξεπεράσεις όλα; Εσύ δεν ήσουν το στήριγμα για εσένα και για τους άλλους; Που δε χρειαζόσουν βοήθεια;

Κάπως έτσι, που λες, περνά ο καιρός. Κατηγορώντας τον εαυτό σου επειδή εν τέλει έχει και κάποιες αδυναμίες. Επειδή δεν μπορεί να τα διαχειριστεί όλα.

Δύσκολο να μην μπορείς να φτάσεις στο φως ε;

Και να σου ξαφνικά που κάποιος χτυπά δυνατά την πόρτα. Δεν ξέρεις ποιος είναι, αλλά αυτός ο χτύπος σε καθηλώνει στο κρεβάτι.

Τότε αρχίζεις να ηρεμείς. Τότε αφήνεσαι. Τότε αντιλαμβάνεσαι πως ίσως δεν είσαι τόσο δυνατή όσο νόμιζες. Ή μάλλον, δεν έχεις τη δύναμη να τα καταφέρεις όλα τώρα. Και αυτό δεν πειράζει. Το μόνο που πειράζει είναι όταν δεν το αποδέχεσαι. Όταν δεν αποδέχεσαι πως θα υπάρξουν στιγμές δικής σου αδυναμίας στις οποίες θα πρέπει να δώσεις χρόνο. Πως δε θα μπορείς πάντα να τα διαχειρίζεσαι όλα. Πως πρέπει να χαμηλώσεις τις απαιτήσεις που έχεις από τον εαυτό σου.

Και στο κάτω – κάτω, τι πειράζει να μην είσαι καλά κάποιες φορές; Τι πειράζει να αποτυγχάνεις κάπου; Τι πειράζει να σε απορρίπτουν;

Ο χρόνος κυλά κι εσύ καταφέρνεις όλο και περισσότερα.

Από το «κυνήγι» της ηλιαχτίδας, μπαίνεις κάτω από το πάπλωμα με κίνδυνο να σταματήσεις να αναπνέεις. Κάποια στιγμή, βγάζεις το κεφάλι έξω απ’ το πάπλωμα. Σταδιακά, με τους δικούς σου χρόνους, βγάζεις ολοένα και περισσότερα μέρη του σώματος σου έως ότου καταφέρεις να πατήσεις τα πόδια σου στο πάτωμα.

Έως ότου σηκωθείς.

Έως ότου σταθείς μπροστά από την κλειστή κουρτίνα.

Έως ότου την αγγίξεις.

Έως ότου την ανοίξεις αυτή τη ρημαδιασμένη κουρτίνα και δεις το φως.

Κι εσύ ναι, είσαι πιο δυνατή απ’ όσο φαντάζεσαι.

Δυνατή... με αδυναμίες! Και αυτό είναι εντάξει...

Δέκα χρόνια στην «Εδέμ»

 Αυτό το μήνα η «μικρή μου Εδέμ» κλείνει 10 χρόνια!

Ναι, 10 ολόκληρα χρόνια.

Θυμάμαι πολύ καλά πως ήταν Μάρτιος του 2012 όταν αποφάσισα να ανοίξω αυτο εδώ το blog, ξεκινώντας να καταγράφω κάθε σκέψη που τριβέλιζε το μυαλό μου και ήθελα με κάποιον τρόπο να μην ξεχαστεί. Δε θυμάμαι πώς προέκυψε αυτό το όνομα. Θυμάμαι, όμως, πόσο πολύ χρειαζόμουν ένα χώρο για να εξωτερικεύω σκέψεις και συναισθήματα. Να επικοινωνώ με άλλους ανθρώπους.

Ούσα στην εφηβεία, μπορώ να πω πως ήμουν ένα αρκετά εσωστρεφές παιδί και η καταγραφή σκέψεων ήταν ο δικός μου μοναδικός τρόπος να βγάλω από μέσα μου ό,τι με απασχολούσε... γιατί δε μιλούσα. Έχω αναφερθεί πολλές φορές σε αυτό το χαρακτηριστικό. Έμαθα, πάντως, σίγουρα να γράφω.

Μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια πέρασα από πολλές φάσεις. Έκανα πολλές αλλαγές.

Στα χρόνια του Λυκείου έγραφα κάθε μέρα. Από το ’14 και μετά, σταδιακά, άρχισαν να αραιώνουν οι αναρτήσεις μου. Λίγο η ψυχολογία, λίγο η έλλειψη έμπνευσης, περισσότερο η προσγείωση στην ενήλικη ζωή.

Υπάρχουν στιγμές που κάθομαι και διαβάζω κείμενά μου και... με κάνουν τόσο χαρούμενη!

Μέσα από τη «μικρή μου Εδέμ» έχω μοιραστεί μαζί σας πολλά γεγονότα της ζωής μου, ακόμη και με... αλληγορικό τρόπο. Χαρές, επιτυχίες, αποτυχίες, ερωτικές απογοητεύσεις. Όλα είναι καταγεγραμμένα εδώ μέσα. Εντάξει, με κάποια κείμενα νιώθω περίεργα, όπως νιώθεις όταν κοιτάς δέκα ετών φωτογραφίες σου. Αλλά όλα ήταν σκέψεις εκείνης της στιγμής, εκείνης της περιόδου.

Αυτά τα χρόνια γνώρισα ανθρώπους μέσα από το blog που επιλέγουν κι αυτοί να εκφράζονται με τον ίδιο τρόπο. Έτσι, δίνεται η ευκαιρία ανταλλαγής απόψεων, προβληματισμών. Αποδεικνύεται αυτό ακριβώς που ήθελα να πιστεύω εξ αρχής ότι υπάρχει: δεν είμαι η μόνη που έχω βιώσει κάποιες καταστάσεις. Δεν είμαι η μόνη που έχω κάποιους προβληματισμούς. Υπάρχουν κι άλλοι οι οποίοι θέλουν κι εκείνοι να εκφράσουν τη δική τους πλευρά ή να ρίξουν στο τραπέζι και μία άλλη άποψη από αυτή που πίστευα πως είναι… η μοναδική.

Και χαίρομαι τόσο γι’ αυτό!

Χαίρομαι που είμαι πάλι εδώ και γράφω λίγο πιο συχνά. Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που με διαβάζουν και μπορεί να ταυτίζονται, να διαφωνούν ή απλά να θέλουν να δίνουν το «παρών». Είναι πολύ όμορφο.

Σας ευχαριστώ, λοιπόν, που είστε εδώ όλα αυτά τα χρόνια. Είτε αφήνετε σχόλιο είτε απλά διαβάζετε ό,τι γράφω.

Και σίγουρα προτείνω να ξεκινήσετε να γράφετε όλοι με οποιονδήποτε τρόπο (αν δεν το κάνετε ήδη)!

Όταν διαβάζουμε τις σκέψεις μας και δε μένουν απλά στο μυαλό, αυτές αποκτούν υπόσταση.

 

 

Παρεμπιπτόντως... η αγάπη είσαι εσύ!

Πόσοι άνθρωποι άραγε σήμερα βιώνουν μία δύσκολη -συναισθηματικά- ημέρα λόγω του Αγίου Βαλεντίνου; Πόσο -εν έτει 2022- δεν έχει ξεπεραστεί η ιδέα του «έχω σχέση, το γλεντάω» - «δεν έχω σχέση, κλαίω»;

Είμαι 25 ετών (και κάτι λίγο περισσότερο από έξι μήνες, αλλά αυτό ας μείνει μεταξύ μας) και όσο κι αν το έλεγα μικρότερη ότι η σχέση δεν είναι αυτοσκοπός (με άλλα λόγια το έλεγα, αλλά αυτό εννοούσα), χρειάστηκε να περάσουν κάποια χρόνια εφηβείας και ενηλικίωσης για να το κατανοήσω πως όντως η ευτυχία μέσα μου είναι ανεξάρτηση σχέσης.

Με έχω δει ευτυχισμένη σε σχέση, αλλά και με ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά μετά από χωρισμό. Έχω νιώσει, επίσης, να πονάω αφόρητα και μέσα σε σχέση, αλλά και μετά από χωρισμό. Με έχω δει να γιορτάζω Άγιο Βαλεντίνο, με έχω δει και να μην τον γιορτάζω (με ταίρι ή χωρίς).

Ωστόσο, είναι τα τελευταία τρία χρόνια περίπου που έχω κατανοήσει πως η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου δεν είναι μόνο για τους ερωτευμένους. Απλά αυτό πουλάει περισσότερο. Όμως το εν λόγω... marketing έχει προκαλέσει σύγχυση στο μέσα μας. Διότι έχουμε μάθει να κρατάμε αυτό που μας πλασάρουν και να μην πηγαίνουμε τη σκέψη μας παραπέρα. Γι’ αυτό και κατά καιρούς έχουμε ζοριστεί όταν έρχεται η 14^η Φεβρουαρίου και δεν έχουμε σχέση.

Σήμερα, όμως, νιώθω τόσο χαρούμενη και περήφανη για εμένα και ξέρεις γιατί;

Γιατί έχοντας κάνει (και συνεχίζοντας να κάνω) δουλειά με τον εαυτό μου, έχω καταλάβει πως η σημερινή ημέρα είναι μια υπενθύμιση... αγάπης και όχι τόσο έρωτα.

Αφορά την αγάπη που δίνουμε στον εαυτό μας. Την αγάπη που εκφράζουμε όταν αφιερώνουμε χρόνο στους δικούς μας ανθρώπους ή προσφέρουμε σε κάποιον που έχει ανάγκη. Δε χρειαζόμαστε καμία σχέση για να τονώσει την αυτοεκτίμηση μας. Αυτό πρέπει να πηγάζει από μέσα μας.

Μην αφήσεις κανέναν να σε πείσει πως αν δεν έχεις σχέση, σύζυγο ή παιδιά, δεν είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος. Μην αφήσεις κανένα κοινωνικό στερεότυπο να σε «καταπιεί» και να σε κάνει να αγνοήσεις τα πραγματικά «θέλω» σου, επειδή... «έτσι πρέπει». Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος (φυσικά όταν δε βλάπτεις κάποιον).

Ο αυτοσκοπός του καθενός είναι διαφορετικός και αποτελεί επιλογές: πολλές και ξεχωριστές. Πάντα θα υπάρχουν στιγμές που θα σε παίρνει από κάτω. Είτε επειδή δεν έχεις σχέση, είτε επειδή έχεις αλλά δε σε ικανοποιεί. Τίποτα δεν είναι εύκολο και όλα θέλουν χρόνο. Φυσικά η συντροφικότητα είναι σπουδαία, δεν τη σνομπάρω καθόλου. Απλά δεν υπάρχει μόνο αυτή. Οι συνθήκες στη ζωή μας κάθε φορά αλλάζουν. Αλίμονο αν εμείς μένουμε ίδιοι.

Αντιλαμβάνομαι, όμως, πως εσύ που διαβάζεις αυτή τη στιγμή, ίσως έχεις κουραστεί να προσπαθείς. Μα μην ξεχνάς! Δεν είναι κακό να κάνεις που και που ένα διάλειμμα. Η καθημερινότητα σου δείχνει τον τρόπο: αν δεν κοιμηθείς και δεν ξεκουραστείς, δε θα έχεις ενέργεια για να δουλέψεις την επομένη. Μην αφήνεις, λοιπόν, στην άκρη και την ψυχική σου υγεία.

Μην αφήσεις στην άκρη εσένα!

Η αγάπη είσαι εσύ... βρες την μέσα σου και μετά βγες έξω να τη μοιράσεις!

Φωτογραφίες

Από αυτές που καταχώνιασες μια μέρα σε μία τσάντα και τις φύλαξες μέσα στην ντουλάπα σου. Κάτω από τα ρούχα. Προσεκτικά για να μη χαλάσουν. Και για να προσποιείσαι ότι δεν τις έχεις.

Φωτογραφίες

Από αυτές που θυμίζουν ένα παρελθόν. Αλλιώτικο. Φωτεινό.

Φωτογραφίες

Από αυτές που αποτυπώνουν συναισθήματα. Αγάπη, έρωτα, εκνευρισμό, αγανάκτηση, ηρεμία.

Φωτογραφίες

Από αυτές που κάνουν τις στιγμές να μοιάζουν τωρινές. Που «ξυπνούν» αναμνήσεις.

Φωτογραφίες

Από αυτές που έσβησες με μία απλή «Διαγραφή» από το κινητό σου. Σα να μην τραβήχτηκαν ποτέ.

---

Φωτογραφίες

Από αυτές που πλέον δεν κοιτάς, αλλά η μνήμη κι η καρδιά τελικά δεν διαγράφουν τόσο εύκολα.

Μέσα στην αγκαλιά σου

Άγγιξέ με

και άσε με να κλείσω τα μάτια μου στην αγκαλιά σου.

Άκουσέ με

και άσε με να κλάψω για όσα κράτησα μέσα μου.

Κοίταξέ με

και πες μου πως είσαι εδώ για εμένα.

Βοήθησέ με.

Βοήθησέ με να σε δω κατάματα.

Άφησέ με να τυλίξω τα χέρια μου σφιχτά γύρω από το σώμα σου.

Άφησέ με να φτιάξω εδώ το σπίτι μου.

Στα ζεστά.

Να έρχομαι εδώ...

Εδώ! Και να κάθομαι αναπαυτικά.

Να βλέπω μέσα από τον καθρέφτη αυτή την ψυχή που είχες αφήσει στην άκρη.

Να της υπενθυμίζω... τι;

Ότι μια γωνιά σ’ αυτό το σπιτικό, πάντα θα της ανήκει! 

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 27ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε με απόλυτη επιτυχία για άλλη μία φορά η Αριστέα. Με θέμα το σπίτι, 21 άνθρωποι δημιουργήσαμε ποιήματα και συγχαρητήρια σε όλους, όπως και στην Αριστέα που μας δίνει ευκαιρίες δημιουργίας.

Για να είμαι ειλικρινής, είχα χρόνια να δηλώσω συμμετοχή σε Συμπόσιο Ποίησης, όμως νιώθω υπέροχα που τώρα αισθάνθηκα την ανάγκη να γίνω ξανά κομμάτι αυτής της διαδικασίας. Όπως προσπαθώ, παράλληλα, να είμαι πιο ενεργή εδώ μέσα. 

Για εμένα, λοιπόν, σπίτι σε αυτή τη φάση της ζωής μου είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Αυτόν πρέπει να εκπαιδεύσουμε, να αλλάξουμε, να μαλώσουμε και φυσικά να συμπονέσουμε. Μέσα στο 2021 πρώτη φορά αγκάλιασα τον εαυτό μου. Πρώτη φορά αντιλήφθηκα πόσο τον "μαστιγώνω" για ένα λάθος, μικρό ή μεγάλο. Πρώτη φορά μου είπα "ε και τι έγινε;". 

Και αυτό θέλω για όλους μας να γίνει τρόπος ζωής. Να φτιάξουμε μέσα μας το σπιτικό μας στο οποίο να αγαπάμε να πηγαίνουμε, να βρίσκουμε εκεί το καταφύγιο μας, να μην προκαλεί προβλήματα σε άλλους.

Να αγαπήσουμε αυτό το σπίτι γιατί μόνο έτσι θα το-μας αγαπήσουν και άλλοι.

Εύχομαι μία όμορφη χρονιά με υγεία και λιγότερο άγχος. Να αγκαλιάζουμε τον εαυτό μας, αλλά να καταφέρουμε να αγκαλιάσουμε και τους αγαπημένους μας. Γιατί ο κορωνοϊός μας έχει κάνει να φοβόμαστε και τη σκιά μας. 

Καλή... αποτυχία!

Με την αποτυχία εσύ τι σχέση έχεις; Μπορείς να την αντέξεις και να προχωρήσεις ή σε δυσκολεύει πολύ να την αποδεχτείς; Σου έχει πει κανείς ότι δεν πειράζει να κάνεις που και που λάθη; Ή ότι είναι εντάξει αν δεν πετύχεις κάτι για το οποίο προσπάθησες; Ακόμα και το ότι μπορεί εσύ να το νιώθεις σαν αποτυχία, αλλά μακροπρόθεσμα να είναι πιο πολύ επιτυχία για τη ζωή σου... Το συζήτησε ποτέ κανείς με εσένα;

Εγώ με την αποτυχία, που λες, έχω περίεργη σχέση. Μπορώ να την αποδεχτώ λίγο πιο εύκολα όταν αυτό στο οποίο στοχεύω, δεν ήταν ποτέ στις προτεραιότητες μου και άρα δεν προσπάθησα ιδιαίτερα. Όταν όμως για κάτι έχω "φτύσει αίμα", η κατάσταση ζορίζει. Ακόμα κι αν δεν έχω δει/μάθει το αποτέλεσμα, αν δεν είμαι ευχαριστημένη με ό,τι έκανα... όχι απλά πέφτω στα πατώματα. Το θρηνώ κανονικότατα. ΛΑΘΟΣ! Γιατί ναι μεν όταν έρχεται η επιτυχία, η χαρά είναι τεράστια, αλλά μέχρι τότε εγώ το βιώνω σαν αποτυχία και βάζω τον εαυτό μου σε μία συγκεκριμένη θέση χωρίς λόγο. Ένας περίεργος... φόβος για την αποτυχία τον οποίο όμως δε μου έχει καλλιεργήσει κάποιος. Ούτε η οικογένεια μου ούτε κάποιος άλλος άνθρωπος από το περιβάλλον μου.

Στα 25 μου χρόνια, λοιπόν, προσπαθώ να αλλάξω κάτι που κάνω τουλάχιστον 15 χρόνια στον εαυτό μου και η διαδικασία είναι δύσκολη, αφού είμαι στο αρχικό στάδιο. Εκεί που με αγκαλιάζω, την ίδια στιγμή εξαντλώ κάθε αυστηρότητα πάνω μου. Όμως αυτές τις στιγμές, προσπαθώ να κάνω απενοχοποιητικές σκέψεις.

Ποιος είπε ότι μία αποτυχία φέρνει το τέλος της ζωής μας; Ποιος είπε ότι πρέπει να σταματήσουμε να προσπαθούμε για κάτι που θέλουμε πολύ και ονειρευόμαστε; Κι ας μην το πετυχαίνουμε με την πρώτη.

Τα λάθη είναι για να γίνονται, για να τα κάνουμε. Και αν δεν είμαστε έτοιμοι να... μην τα ξανακάνουμε, τουλάχιστον να τα ευχαριστιόμαστε σε κάθε επανάληψή τους. Δεν μας εγγυάται κανείς ότι υπάρχει άλλη ζωή, και αν υπάρχει, δεν ξέρουμε πώς θα είναι. 

Οπότε ναι, να μην αναλωνόμαστε στο να κρίνουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Αυτό το "ποτέ" που μόλις ξεστόμισες, πιθανόν αύριο να το βρεις μπροστά σου. Και να έχει γίνει "ίσως". Όλοι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Όπως αλλάζουν οι συνθήκες, έτσι αλλάζουμε κι εμείς. Και κάτι το οποίο πιστεύαμε παλιότερα ότι "ποτέ" δε θα το κάνουμε, τώρα το κάνουμε. Και μας αρέσει. 

Μάθαμε ή να είμαστε τελείως ανορίωτοι ή να μην ξέρουμε τι να τα κάνουμε τόσα όρια που έχουμε. Ευκαιρία να μάθουμε και τη μέση λύση... "τόσο, όσο". 

Να περνάμε καλά, να χαλαρώνουμε που και που... 

Να γελάμε με τα λάθη μας... Δεν κάνει κακό! 

Το φθινόπωρό μας!

Παίρνοντας την ιδέα από την Κατερίνα, που πάντα έχει να μας δείξει μία πιο… αισιόδοξη πλευρά της ζωής, αποφάσισα να συμμετάσχω κι εγώ στο project του Journal Prompts. Το οποίο, όπως λέει και η Κατερίνα, «βοηθάει πολύ στην σκέψη και στην συνειδητοποίηση». Προσυπογράφω.

Εγώ απαντάω στις παρακάτω ερωτήσεις… μήπως να το κάνεις κι εσύ;

 

Κάτι για το οποίο ανυπομονείς:

Για πολλά πράγματα ανυπομονώ. Μικρά και μεγάλα. Από αυτά που μπορούν να γίνουν μέσα στον Οκτώβριο και άλλα που θα πρέπει να περιμένουν λίγο. Από ένα τατουάζ μέχρι να βρω και να νοικιάσω το δικό μου σπίτι.  

 

Πως αισθάνεσαι σήμερα:

Λίγο μελαγχολικά. Έκανα ένα «διάλειμμα» το Σαββατοκύριακο πηγαίνοντας στην Αθήνα για δουλειά και η επιστροφή με κάνει να νιώθω περίεργα. Καθώς τώρα που γράφω, βρίσκομαι και στο πλοίο.

 

Μια λίστα με όσα σε ενθουσιάζουν το φθινόπωρο:

Τρελαίνομαι για τα καυτά ροφήματα που ζεσταίνουν την κούπα και μπορώ να την κρατάω με τις ώρες στα χέρια μου. Το πάπλωμα με το οποίο κουκουλώνομαι για να ζεσταθώ, μου προσφέρει μία έξτρα ασφάλεια συναισθηματικά. Και αν αρχίσω, δε σταματάω αφού το φθινόπωρο είναι ίσως η αγαπημένη μου εποχή. Ζεσταίνει την καρδιά!

 

Τι σε εμπνέει αυτή τη στιγμή:

Άρχισα επιτέλους να βλέπω μέλλον! Δεν υπάρχει κάτι περισσότερο που να με εμπνέει να κάνω πράγματα.

 

Τι στόχους έχεις πετύχει μέχρι τώρα αυτή τη χρονιά:

Να αλλάξω δουλειά. Μεγάλο στοίχημα! Έχω και άλλους όμως… η χρονιά δεν τελείωσε!

 

Για τι είσαι παθιασμένος:

Παθιάζομαι με την προσπάθεια μου να κάνω πιο όμορφη την καθημερινότητά μου.

 

Πως διαχειρίζεσαι τις αλλαγές:

Γενικά οι αλλαγές δε με δυσκολεύουν τόσο. Ακόμα και όταν με πιάνουν απροετοίμαστη -εντάξει, δεν είναι το καλύτερό μου- βάζω τα δυνατά μου για να σηκωθώ μετά την… πτώση. Γιατί ότι θα πέσω ψυχολογικά, θα πέσω, μην το παίζω και υπεράνω.

 

Υπάρχουν αλλαγές που θέλεις να κάνεις;

Υπάρχουν, αλλά έγιναν πολλές φέτος. Ας αφήσουμε κάποιες και για του χρόνου, ε;

 

Αυτή την εβδομάδα έμαθες...:

Πόσο ωραίο είναι όταν αφήνομαι στην ηρεμία και αποβάλλω τη νευρικότητα που έχω μονίμως.

 

Τι είναι στην καρδιά σου σήμερα:

Ένα μικρό βάρος, αλλά θα φύγει.

 

Ποιες σειρές παρακολουθείς:

Γενικά προτιμώ τις κοινωνικές και ιστορικές σειρές.

 

Τι αγόρασες για τον εαυτό σου πρόσφατα:

Μία καταπληκτική μπάρα από το Vegan Life Festival. Η νοστιμιά της μου έφτιαξε τη μέρα. Αυτό μετράει;

 

Γράψε ελεύθερα ό,τι έρχεται στο μυαλό σου για 10 λεπτά:

Έχω τρομερή ανάγκη να νιώθω ήρεμη. Να διώξω τη νευρικότητα, το άγχος. Το κατάλαβα ότι θέλω κάτι τέτοιο πριν από λίγα 24ωρα που όντως υπήρξε τέτοια στιγμή. Μόνη στο πλοίο, μουσική, κάποιες μικρές συνομιλίες. Τόσο όμορφο συναίσθημα, τόσο μεγάλη η ανάγκη.

Παρά τις αλλαγές που είχα τους τελευταίους μήνες, χαίρομαι που είμαι δραστήρια και προσπαθώ να κάνω πράγματα για την καθημερινότητα μου. Που έχω ανθρώπους δίπλα μου. Που έχω και έναν εαυτό ο οποίος τον τελευταίο καιρό με ζορίζει αρκετά αλλά… θέλει να βελτιωθεί!

 

Αν μπορούσες να κάνεις κάτι σήμερα ανεξαρτήτως χρημάτων ποιο θα ήταν αυτό: 

Σήμερα; Μόνο σήμερα; Θα αγόραζα όλα τα επιτραπέζια που έχει στο πλοίο. Και τα σταυρόλεξα. Α! Και κάτι στυλό που είδα. Και κάτι τετράδια. ΣΤΑΜΑΤΑΩ!

 

Ποιοι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερη επιρροή στην ζωή σου:

Οικογένεια, φίλοι.

 

Τι έκανες για το μυαλό, το σώμα και την ψυχή σου αυτή την εβδομάδα;

Άκουσα μουσική ξαπλωμένη, χωρίς να σκέφτομαι ιδιαίτερα. Πήγα για περπάτημα μόνη μου. Είδα αγαπημένα πρόσωπα. Όλα αυτά έβαλαν το λιθαράκι τους για το μυαλό, το σώμα και την ψυχή.

Ποια είναι τα τρία πράγματα που μπορείς να κάνεις για να είσαι έτοιμος αύριο; 

Να κοιμηθώ. Να μάθω να ξεκουράζομαι. Δεν περιγράφω άλλο.

 

Τι θα έκανε τη ζωή σου ευκολότερη; 

Το να μην ήμουν τόσο νευρική και τσιτωμένη (επί μονίμου βάσεως).

 

Τι πηγαίνει καλά αυτή τη στιγμή;

Η δουλειά. Η ζωή. Πάει καλά η ζωή. Με πολλές αναποδιές, αλλά μπορώ να είμαι αισιόδοξη και αυτό μου αρκεί.

 

Για τι αγωνίζεσαι;

Για τι δεν αγωνίζομαι να ρωτήσεις.

 

Ποιο είναι το ορόσημο που θέλεις να πετύχεις σε 5 χρόνια:

Σταθερότητα! Σε καριέρα και προσωπική ζωή.

 

Τι απολαμβάνεις να διαβάζεις:

Γενικά απολαμβάνω τα λογοτεχνικά βιβλία. Αλλά επειδή αυτή την περίοδο αδυνατώ να συγκεντρωθώ σε κάτι τέτοιο… εντάξει, μη βαράτε, διαβάζω ειδήσεις και μ’ αρέσει!

 

Ένας τρόπος που εμψυχώνεις τους άλλους είναι...:

Όταν δεν είναι καλά και δεν έχω λύση στο πρόβλημά τους -συχνό φαινόμενο- προτιμώ απλά να είμαι δίπλα τους, με λόγια και πράξεις.

 

Ποια είναι η μεγαλύτερή σου αρετή;

Ξέρω ‘γώ; Η καλοκαρδοσύνη μου;

 

Ποιο είναι το αγαπημένο σου γεύμα και γιατί:

Αυτό που τρώω μόνη μου και χωρίς χρονική πίεση.

 

Κάνε μια λίστα με 10 ανθρώπους που θέλεις να συναντήσεις:

Θα ήθελα να γνωρίσω 10 νέους ανθρώπους!

 

Γιατί είσαι ευγνώμων αυτόν τον μήνα:

Που κατάφερα κάποιες στιγμές να μου κάνω «πατ πατ» στην πλάτη χωρίς να με κρίνω για πράγματα που έκανα.

 

Που θέλεις να είσαι στην ζωή σου τον επόμενο Σεπτέμβρη:

Στο ολόδικο μου σπίτι!

 

Ποια στιγμή θα ήθελες να θυμάσαι από αυτόν τον Σεπτέμβρη;

Στιγμές με τις φίλες μου. Απίστευτο στήριγμα για αυτό τον δύσκολο Σεπτέμβρη.

 

Τι αγαπάς σε αυτόν τον μήνα, τι σου δίδαξε και τι σε κάνει να ανυπομονείς για τον επόμενο μήνα;

Αγαπώ αυτό το πρώτο φθινοπωρινό αεράκι. Με δίδαξε να μην με κρίνω για όλα και να μην είμαι τόσο σκληρή μαζί μου. Ανυπομονώ απλά τον ερχόμενο μήνα να ζήσω! Με όλη τη σημασία της λέξης.