Κρυφτό*

Μεγαλώνουμε.

Και γελάμε λιγότερο.

Παίζουμε λιγότερο.

Φοράμε άβολες δικαιολογίες.

Αλλά ξεχνάμε αυτό το παιδί που υπάρχει ακόμη μέσα μας.

Κι ας το σπρώχνουμε με τον αγκώνα μην τυχόν και χασκογελάσει,

μέσα στην ησυχία που έχουμε χτίσει.

Σε αυτό το κρυφτό που παίζουμε.

Στο παιδί μέσα μας αξίζει η μαγεία.

Η μαγεία στην οποία με τόση ευκολία ρίχνουμε σκόνη.

Μα οι ανάγκες του παιδιού είναι απλές.

Και όσα έχει να δώσει, καθόλου πολύπλοκα.

Κι ας τα «ντύνει» με άλλο κοστούμι ο ενήλικας.

Τι όμορφο χαμόγελο που έχεις!

Εκείνο που φοράς όταν βλέπεις ένα παιδί να χαίρεται,

ή όταν φτάνεις ένα στόχο σου.

Εκείνο που κοσμεί τα χείλη και τα μάτια σου όταν βλέπεις έναν άνθρωπο που σου έλειψε,

ή όταν ακούς αυτό το τραγούδι που σε χαλαρώνει.

Πόσο σε ομορφαίνει αυτό το χαμόγελο.

Αυτό το χαμόγελο που δεν έχεις πάντα, αλλά το αγαπάς πολύ. 

Γαληνεύει την ψυχή σου.

Τώρα που ο ήλιος είναι πιο φωτεινός.

Τώρα που ο αέρας κουνάει τα φύλλα των δέντρων έξω από το σπίτι.

Τώρα που μια γάτα νιαουρίζει στο σκύλο που γρυλίζει.

Τώρα που χαμογελάς.

Άραγε τι να σκέφτεσαι;

Και είναι τα μάτια σου που λάμπουν. 

Αυτά που χαμογελούν. 

Με αυτά που ερωτεύεσαι. 

Και νιώθεις με όλο σου το είναι. 

Αυτή η καλοσχηματισμένη καμπύλη του προσώπου σου μπορεί να διώξει τη μαυρίλα.

Και το χαμόγελο ενός άλλου, δικού σου ή ξένου, που μπορεί να διώξει το δικό σου βάσανο. 

Έστω και για ένα λεπτό. Ένα δευτερόλεπτο.

Άκου το τραγούδι που σου αφιέρωσαν.

Φέρε στο μυαλό όμορφες αναμνήσεις που θέλεις να ξαναζήσεις.

Μύρισε το λουλούδι που σου χάρισαν.

Κάνε μια λίστα με όσα έχεις καταφέρει. Είναι πολλά.

Κλάψε. Αν το χρειάζεσαι, κλάψε. 

Μα χαμογέλα μετά.

Γιατί τα καταφέρνεις. 

Και γιατί το χαμόγελό σου είναι τόσο όμορφο!

Θα ‘ρθείς; Θα ‘ρθώ!

Απλά.

Χωρίς πολλές σκέψεις.

Χωρίς καν δεύτερες σκέψεις.

Χωρίς να δημιουργείς προβλήματα.

Τα «θέλω» αρχίζουν να μιλούν.

Ξεπηδούν από τη «φυλακή» των «πρέπει» που τα είχες βάλει.

Άσ’ τα έξω. Ελεύθερα. Χωρίς περιοριστικούς όρους.

Όχι πλέον παρατηρητής.

Γίνε ο πρωταγωνιστής.

Ταξίδεψε μαζί τους.

Όπου σε πάνε.

Απλά.

Τόσο απλά.

Μαμά, φοβάμαι - 28ο Συμπόσιο Ποίησης

Φοβάμαι πολύ.

Ο μπαμπάς χτες έφυγε. Πού πήγε;

Μαμά, μου είπες να μη φοβάμαι. Αλλά σε βλέπω τώρα να κλαις, να με κρατάς αγκαλιά και να τρέχεις. Που με πας;

Μαμά, τι είναι αυτοί οι θόρυβοι που ακούγονται και προκαλούν σεισμό;

Χτες βράδυ άκουσα τη γειτόνισσά μας να ουρλιάζει και να λέει πως θα πεθάνουμε. Αλήθεια είναι;

Δεν ξέρω τι γίνεται. Έχω καταλάβει όμως τι σημαίνει ότι κάποιος θα πεθάνει.

Εγώ θέλω να ζήσω.

Οι φίλοι μου θα με περιμένουν στο σχολείο αύριο.

Είπαμε θα φυτέψουμε λουλούδια στην αυλή.

Μαμά, μην τρέχεις. Με πας μακριά απ’ το σπίτι. Έχω στο δωμάτιο τους σπόρους.

Μαμά, τι θα πω στους φίλους μου όταν τους δω;

Μαμά, φοβάμαι. Βλέπω φωτιές τριγύρω. Γιατί τρέχουν όλοι; Πού πάνε; Πού πάμε;

Μαμά, σταμάτα.

Μαμά, μου έπεσε στο δρόμο το αρκουδάκι. Δε μ’ ακούς;

Μαμά, το αρκουδάκι μου...

Πώς θα κοιμηθώ το βράδυ;

Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο 28ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα, η οποία μας ζήτησε αυτή τη φορά να γράψουμε ένα αντιπολεμικό ποίημα, χωρίς πολλά φτιασίδια. Ένα κείμενο διαμαρτυρίας. Για όλους εκείνους που χάνονται καθημερινά στους πολέμους τόσο άδικα. Γιατί άδικος είναι ο πόλεμος.

Η βαθμολογία ήταν δύσκολη γιατί κάθε ποίημα ήταν και μία κατάθεση ψυχής. Αξίζει να μπείτε ΕΔΩ και να τα διαβάσετε όλα. 

Ο καθένας από εμάς είδε την κατάσταση του πολέμου από μία διαφορετική γωνία, μέσα από τα μάτια κάποιου διαφορετικού προσώπου: εκείνου που πολεμά, της μάνας, του παιδιού...

Εγώ αποφάσισα να γράψω για το παιδί. Το παιδί που θα ζητήσει απαντήσεις από το πιο οικείο πρόσωπο που έχει στη ζωή του, το οποίο τις περισσότερες φορές είναι η μαμά του. Το παιδί που αυθόρμητα ρίχνει χρώμα στο γκρίζο του πολέμου. Που θέλει να φυτέψει για να ανθίσουν λουλούδια και δέντρα. 

Έγραψα για εκείνο το παιδί που θέλει και πρέπει να ζήσει. Να ζήσει όμορφα και να γελά. Μακριά από τη μυρωδιά του θανάτου.

Η άνοιξή σου!

Έρχεται φέτος κουρασμένη

η Άνοιξη

(να) κουβαλάει τόσα χρόνια

τα λουλούδια πάνω της.

 

Σκοτεινοί άνθρωποι

στις γωνιές την παραμονεύουν

για να την τσακίσουν.

 

Αυτή όμως

με κρότο

ανάβει ένα-ένα

τα λουλούδια της

στα μάτια τους τα ρίχνει

(για) να τους στραβώσει.

 

Οι εχθροί της άνοιξης, Μίλτος Σαχτούρης

Η 1^η Απριλίου μπήκε εδώ στο Ηράκλειο με ήλιο, ζέστη, αέρα και μπόλικη σκόνη.

Μία συνθήκη που σίγουρα δε θέλεις για την άνοιξή σου.

Βέβαια, βιώσαμε και συνθήκες που δε θέλαμε για το Μάρτιο μας. Οπότε... να πούμε «ευχαριστώ» για το καλωσόρισμα του Απρίλη;

Η χτεσινή ήταν μία περίεργη μέρα η οποία ξεκίνησε με αϋπνία, χωρίς συγκεκριμένο λόγο.

Αλλά όσο κι αν οι συνθήκες, οι ειδήσεις, ο καιρός δεν ευνοούσαν τόσο, η «ουδέτερη συναισθηματική ζώνη» στην οποία βρίσκομαι, με άφησε ελεύθερη να επιλέξω αν θα δω την όμορφη ή την άσχημη πλευρά της ημέρας.

Επέλεξα την πρώτη αν και -από συνήθεια- πήγα να κάνω άλλη επιλογή.

 

Μέσα σε αυτή τη μέρα...

Είδα αμυγδαλιές να έχουν ανθίσει δίπλα σε μία οικοδομή. Και το γκρι του μπετόν έδειχνε τώρα χρωματιστό.

Απόλαυσα τον καφέ μου, κάτι που κάνω κάθε μέρα, αλλά χτες αποφάσισα να δώσω σε αυτή τη διαδικασία περισσότερη σημασία.

Πήγα στην προπόνησή μου και σκέφτηκα πόσο ωραίο είναι που φροντίζω τον εαυτό μου.

Λίγο πριν μπω στο αυτοκίνητο, ένιωσα τον ζεστό αέρα στο πρόσωπό μου και μου θύμισε καλοκαιρινή νύχτα. Η αίσθηση μοναδική.

Έβαλα τη μουσική στο τέρμα και άκουσα τα τραγούδια που μου φτιάχνουν τη διάθεση.

Επέλεξα να γυρίσω στο σπίτι πηγαίνοντας από την παραλιακή και όχι μέσα από την πόλη. Η θέα στη θάλασσα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Επέλεξα να δω όλα αυτά τα οποία μπορεί να είχα και προχτές, αλλά δεν τους έδινα καμία σημασία. Και μπορεί επίσης αύριο να αδιαφορήσω γι’ αυτά.

Αλλά τουλάχιστον εκείνη τη μέρα που το είχα ανάγκη, επέλεξα να φωτίσω την ψυχή μου.    

Τελικά είσαι πιο δυνατή απ’ όσο νομίζεις

Υπάρχουν μέρες φωτεινές, αλλά και σκοτεινές. Τις ξέρεις καλά τις σκοτεινές. Σου είναι πιο οικείες γιατί έτσι έχεις μάθει. Αυτές τις διαχειρίζεσαι καλύτερα. Με τις φωτεινές δεν τα πας καλά, τόσα χρόνια δεν έχεις μάθει να «επικοινωνείς» μαζί τους.

Και να που ήρθαν μέρες οι οποίες δεν είναι ούτε φωτεινές, αλλά ούτε και σκοτεινές. Είναι από αυτές που έξω έχει ήλιο, μία αχτίδα φωτός μπαίνει από το παράθυρο. Απλά είσαι αδύναμη να τραβήξεις την κουρτίνα. Κι ας το βλέπεις το φως. Το βλέπεις καλά ότι υπάρχει. Όμως δε σηκώνεσαι από το κρεβάτι. Όχι γιατί δε θέλεις, αλλά γιατί δεν μπορείς.

Και τώρα νευριάζεις με τον εαυτό σου. Νευριάζεις που δεν μπορείς να σηκωθείς. Άλλα περίμενες από εσένα. Όχι τέτοια αδυναμία. Εσύ δεν ήσουν που μπορούσες να τα καταφέρεις όλα; Να τα ξεπεράσεις όλα; Εσύ δεν ήσουν το στήριγμα για εσένα και για τους άλλους; Που δε χρειαζόσουν βοήθεια;

Κάπως έτσι, που λες, περνά ο καιρός. Κατηγορώντας τον εαυτό σου επειδή εν τέλει έχει και κάποιες αδυναμίες. Επειδή δεν μπορεί να τα διαχειριστεί όλα.

Δύσκολο να μην μπορείς να φτάσεις στο φως ε;

Και να σου ξαφνικά που κάποιος χτυπά δυνατά την πόρτα. Δεν ξέρεις ποιος είναι, αλλά αυτός ο χτύπος σε καθηλώνει στο κρεβάτι.

Τότε αρχίζεις να ηρεμείς. Τότε αφήνεσαι. Τότε αντιλαμβάνεσαι πως ίσως δεν είσαι τόσο δυνατή όσο νόμιζες. Ή μάλλον, δεν έχεις τη δύναμη να τα καταφέρεις όλα τώρα. Και αυτό δεν πειράζει. Το μόνο που πειράζει είναι όταν δεν το αποδέχεσαι. Όταν δεν αποδέχεσαι πως θα υπάρξουν στιγμές δικής σου αδυναμίας στις οποίες θα πρέπει να δώσεις χρόνο. Πως δε θα μπορείς πάντα να τα διαχειρίζεσαι όλα. Πως πρέπει να χαμηλώσεις τις απαιτήσεις που έχεις από τον εαυτό σου.

Και στο κάτω – κάτω, τι πειράζει να μην είσαι καλά κάποιες φορές; Τι πειράζει να αποτυγχάνεις κάπου; Τι πειράζει να σε απορρίπτουν;

Ο χρόνος κυλά κι εσύ καταφέρνεις όλο και περισσότερα.

Από το «κυνήγι» της ηλιαχτίδας, μπαίνεις κάτω από το πάπλωμα με κίνδυνο να σταματήσεις να αναπνέεις. Κάποια στιγμή, βγάζεις το κεφάλι έξω απ’ το πάπλωμα. Σταδιακά, με τους δικούς σου χρόνους, βγάζεις ολοένα και περισσότερα μέρη του σώματος σου έως ότου καταφέρεις να πατήσεις τα πόδια σου στο πάτωμα.

Έως ότου σηκωθείς.

Έως ότου σταθείς μπροστά από την κλειστή κουρτίνα.

Έως ότου την αγγίξεις.

Έως ότου την ανοίξεις αυτή τη ρημαδιασμένη κουρτίνα και δεις το φως.

Κι εσύ ναι, είσαι πιο δυνατή απ’ όσο φαντάζεσαι.

Δυνατή... με αδυναμίες! Και αυτό είναι εντάξει...

Δέκα χρόνια στην «Εδέμ»

 Αυτό το μήνα η «μικρή μου Εδέμ» κλείνει 10 χρόνια!

Ναι, 10 ολόκληρα χρόνια.

Θυμάμαι πολύ καλά πως ήταν Μάρτιος του 2012 όταν αποφάσισα να ανοίξω αυτο εδώ το blog, ξεκινώντας να καταγράφω κάθε σκέψη που τριβέλιζε το μυαλό μου και ήθελα με κάποιον τρόπο να μην ξεχαστεί. Δε θυμάμαι πώς προέκυψε αυτό το όνομα. Θυμάμαι, όμως, πόσο πολύ χρειαζόμουν ένα χώρο για να εξωτερικεύω σκέψεις και συναισθήματα. Να επικοινωνώ με άλλους ανθρώπους.

Ούσα στην εφηβεία, μπορώ να πω πως ήμουν ένα αρκετά εσωστρεφές παιδί και η καταγραφή σκέψεων ήταν ο δικός μου μοναδικός τρόπος να βγάλω από μέσα μου ό,τι με απασχολούσε... γιατί δε μιλούσα. Έχω αναφερθεί πολλές φορές σε αυτό το χαρακτηριστικό. Έμαθα, πάντως, σίγουρα να γράφω.

Μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια πέρασα από πολλές φάσεις. Έκανα πολλές αλλαγές.

Στα χρόνια του Λυκείου έγραφα κάθε μέρα. Από το ’14 και μετά, σταδιακά, άρχισαν να αραιώνουν οι αναρτήσεις μου. Λίγο η ψυχολογία, λίγο η έλλειψη έμπνευσης, περισσότερο η προσγείωση στην ενήλικη ζωή.

Υπάρχουν στιγμές που κάθομαι και διαβάζω κείμενά μου και... με κάνουν τόσο χαρούμενη!

Μέσα από τη «μικρή μου Εδέμ» έχω μοιραστεί μαζί σας πολλά γεγονότα της ζωής μου, ακόμη και με... αλληγορικό τρόπο. Χαρές, επιτυχίες, αποτυχίες, ερωτικές απογοητεύσεις. Όλα είναι καταγεγραμμένα εδώ μέσα. Εντάξει, με κάποια κείμενα νιώθω περίεργα, όπως νιώθεις όταν κοιτάς δέκα ετών φωτογραφίες σου. Αλλά όλα ήταν σκέψεις εκείνης της στιγμής, εκείνης της περιόδου.

Αυτά τα χρόνια γνώρισα ανθρώπους μέσα από το blog που επιλέγουν κι αυτοί να εκφράζονται με τον ίδιο τρόπο. Έτσι, δίνεται η ευκαιρία ανταλλαγής απόψεων, προβληματισμών. Αποδεικνύεται αυτό ακριβώς που ήθελα να πιστεύω εξ αρχής ότι υπάρχει: δεν είμαι η μόνη που έχω βιώσει κάποιες καταστάσεις. Δεν είμαι η μόνη που έχω κάποιους προβληματισμούς. Υπάρχουν κι άλλοι οι οποίοι θέλουν κι εκείνοι να εκφράσουν τη δική τους πλευρά ή να ρίξουν στο τραπέζι και μία άλλη άποψη από αυτή που πίστευα πως είναι… η μοναδική.

Και χαίρομαι τόσο γι’ αυτό!

Χαίρομαι που είμαι πάλι εδώ και γράφω λίγο πιο συχνά. Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που με διαβάζουν και μπορεί να ταυτίζονται, να διαφωνούν ή απλά να θέλουν να δίνουν το «παρών». Είναι πολύ όμορφο.

Σας ευχαριστώ, λοιπόν, που είστε εδώ όλα αυτά τα χρόνια. Είτε αφήνετε σχόλιο είτε απλά διαβάζετε ό,τι γράφω.

Και σίγουρα προτείνω να ξεκινήσετε να γράφετε όλοι με οποιονδήποτε τρόπο (αν δεν το κάνετε ήδη)!

Όταν διαβάζουμε τις σκέψεις μας και δε μένουν απλά στο μυαλό, αυτές αποκτούν υπόσταση.