Ο φόβος του έρωτα

Ή ο φόβος του τέλους του έρωτα. Δεν μπορούσα να διαλέξω ανάμεσα στους δύο τίτλους. Και αυτό γιατί νιώθω πως είναι κάπως ταυτόσημοι.

Παρατηρώντας το τι γίνεται με τις σχέσεις αυτή την εποχή, δεν το κρύβω πως προβληματίζομαι. Προβληματίζομαι με το πόσες ανασφάλειες έχουμε ως άνθρωποι, πόσο δυσκολευόμαστε να τις διαχειριστούμε και μάλιστα συχνά δεν μπαίνουμε καν στη διαδικασία. Διότι η διαδικασία αλλαγής μίας κατάστασης γνώριμης σε εμάς, είναι δύσκολη ακόμα κι αν ξέρουμε ότι μετά από αυτή θα βρούμε κάτι καλύτερο. Οπότε επιλέγουμε το safe zone μας, το οποίο μπορεί να είναι τοξικό, ωστόσο δεν παύει να είναι η ζώνη ασφαλείας μας γιατί… «αυτήν ξέρετε, αυτήν εμπιστεύεστε».  

Είναι πολλές οι σκέψεις μου γι’ αυτό το θέμα και μπορώ να αναφερθώ κυρίως στη γενιά μου γιατί αυτήν ζω, με αυτήν συναναστρέφομαι κυρίως και μπορώ να την κατανοήσω καλύτερα. Να ξεκαθαρίσω ότι πρόκειται για προσωπικές μου σκέψεις που προέρχονται από παρατήρηση, όχι για κάποια έρευνα.

Οι άνθρωποι, οι νέοι άνθρωποι, φοβούνται τα ίδια τους τα συναισθήματα. Πολύ τα φοβούνται. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για ένα τόσο έντονο συναίσθημα, όπως είναι ο έρωτας, που χάνεις τ’ αυγά και τα πασχάλια. Συχνά οι άνθρωποι φεύγουν από σχέσεις ή από καταστάσεις που έχουν τις προοπτικές σχέσης και ο λόγος είναι ότι δε θέλουν να αφεθούν. Διότι αν αφεθούν μπορεί να πληγωθούν από τον εκάστοτε σύντροφο. Ή και να μην πληγωθούν εσκεμμένα, ο έρωτας μπορεί να τελειώσει. Και μετά;

Σε αυτό το πλαίσιο, βρίσκουν ένα σορό δικαιολογίες, που μπορεί βέβαια να μην είναι και τόσο δικαιολογίες, αλλά αδούλευτα θέματα. Κλασική ατάκα που ακούγεται; «Είμαι σε μπερδεμένη φάση». Ναι, είναι αποδεκτό να είναι κανείς σε μπερδεμένη φάση. Το πράγμα χαλάει αλλού. Συχνά παρατηρώ ότι άνθρωποι πριν πετάξουν αυτή την ατάκα, έχουν δώσει δικαιώματα στον άλλο να νιώσει και να πιστέψει ότι εδώ υπάρχει μέλλον.

Έχουμε και άλλες περιπτώσεις. «Είμαι σε μπερδεμένη φάση, αλλά εσένα σε θέλω πολύ». Λίγο καψούρης να είναι ο άλλος, θα μείνει να δει εν τέλει πόσο «πολύ» τον θέλουν.

Επί της ουσίας, μεγάλη μερίδα της γενιάς μου θέλει σχέση, χωρίς να έχει σχέση. Και βολεύει. Περιορισμένο το συναίσθημα, ελευθερία… κινήσεων, αλλά και μια αγκαλιά μαζί με καλό σεξ όταν υπάρξει η ανάγκη.

Θα μου πεις τώρα, τι μπαρούφες μας λες κουκλίτσα μου. Πώς περιορίζεις το συναίσθημα, πώς το συγκρατείς αν γουστάρεις πραγματικά; Δυστυχώς έχω να πω ότι γίνεται, το έχω κάνει κι εγώ η ίδια. Η γενιά μου έχει εκπαιδευτεί σε αυτό. Συχνά «μυριζόμαστε» το… «ου μπλέξεις» και αν θέλουμε να μπλέξουμε, βάζουμε task στον εαυτό μας να καταφέρουμε να μη δεθούμε. Πολλές φορές το καταφέρνουμε. Γιατί είναι η μία πλευρά που θέλει σχέση, χωρίς να έχει σχέση. Υπάρχει ωστόσο και η άλλη πλευρά που θέλει ξεκάθαρα σχέση, πέφτει σε διαφορετικούς ανθρώπους που έχουν πανομοιότυπη συμπεριφορά και έπειτα επιλέγει τη συγκράτηση αυτού του συναισθήματος γιατί… νισάφι πια. Κάπως έτσι πάει ο συλλογισμός.

Σε κάθε περίπτωση, παρατηρώ πως κυρίαρχο συναίσθημα είναι ο φόβος. Και θεωρώ ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη να τον διώξουμε αυτόν το φόβο. Να εξαφανίσουμε τα κουτάκια που έχουμε στο μυαλό μας. Να εκφραζόμαστε. Να μιλάμε πρώτα στον ίδιο μας τον εαυτό. Να λέμε τα συναισθήματά μας. Να αφηνόμαστε. Ναι, ο έρωτας είναι τρομακτικός για πολλούς λόγους. Όμως, πώς θα καταφέρουμε να σχετιστούμε πραγματικά και να συνδεθούμε με άλλους ανθρώπους; 

Υ.Γ. Έμπνευση για το παραπάνω άρθρο αποτέλεσε τόσο το κείμενο του Μάκη για το Ghosting, όσο και το γεγονός ότι… μάτια έχω και βλέπω.

Για έναν Αύγουστο

Ξαπλωμένοι κάτω από το φεγγάρι, να ακολουθώ με τα ακροδάχτυλά μου κάθε γραμμή του προσώπου σου.

Να σε ανακαλύπτω όσο το κύμα σκάει κοντά μας.

Με μόνη μουσική υπόκρουση κάνα δυο αμάξια που περνούν από το δρόμο.

Γι’ αυτό τον Αύγουστο γίνονται όλα.

Κάτω από αυτό το φεγγάρι.

Με δυο ζευγάρια μάτια να κοιτούν τον ουρανό.

Πότε τα στόματα να μιλούν, πότε να σωπαίνουν.

Με ένα απλό άγγιγμα, τα σώματα να καταλαβαίνουν και οι σκέψεις να συμφωνούν.

Γι’ αυτό τον Αύγουστο που κάνει κάθε απόσταση μηδαμινή.

Που φέρνει τον αέρα σαν χάδι και οδηγεί τη νυχτερινή βουτιά σε μια αγκαλιά.

Για έναν Αύγουστο, μόνο έναν.

Να νιώσω τα δάχτυλά σου να μπλέκονται στα δικά μου.

Τα χείλη σου να φτάνουν στα δικά μου.

Και τη ζεστασιά σου να κλείνει απ’ έξω όλο το κρύο του κόσμου.

Μονάχα για έναν Αύγουστο.

Κρυφτό*

Μεγαλώνουμε.

Και γελάμε λιγότερο.

Παίζουμε λιγότερο.

Φοράμε άβολες δικαιολογίες.

Αλλά ξεχνάμε αυτό το παιδί που υπάρχει ακόμη μέσα μας.

Κι ας το σπρώχνουμε με τον αγκώνα μην τυχόν και χασκογελάσει,

μέσα στην ησυχία που έχουμε χτίσει.

Σε αυτό το κρυφτό που παίζουμε.

Στο παιδί μέσα μας αξίζει η μαγεία.

Η μαγεία στην οποία με τόση ευκολία ρίχνουμε σκόνη.

Μα οι ανάγκες του παιδιού είναι απλές.

Και όσα έχει να δώσει, καθόλου πολύπλοκα.

Κι ας τα «ντύνει» με άλλο κοστούμι ο ενήλικας.

Τι όμορφο χαμόγελο που έχεις!

Εκείνο που φοράς όταν βλέπεις ένα παιδί να χαίρεται,

ή όταν φτάνεις ένα στόχο σου.

Εκείνο που κοσμεί τα χείλη και τα μάτια σου όταν βλέπεις έναν άνθρωπο που σου έλειψε,

ή όταν ακούς αυτό το τραγούδι που σε χαλαρώνει.

Πόσο σε ομορφαίνει αυτό το χαμόγελο.

Αυτό το χαμόγελο που δεν έχεις πάντα, αλλά το αγαπάς πολύ. 

Γαληνεύει την ψυχή σου.

Τώρα που ο ήλιος είναι πιο φωτεινός.

Τώρα που ο αέρας κουνάει τα φύλλα των δέντρων έξω από το σπίτι.

Τώρα που μια γάτα νιαουρίζει στο σκύλο που γρυλίζει.

Τώρα που χαμογελάς.

Άραγε τι να σκέφτεσαι;

Και είναι τα μάτια σου που λάμπουν. 

Αυτά που χαμογελούν. 

Με αυτά που ερωτεύεσαι. 

Και νιώθεις με όλο σου το είναι. 

Αυτή η καλοσχηματισμένη καμπύλη του προσώπου σου μπορεί να διώξει τη μαυρίλα.

Και το χαμόγελο ενός άλλου, δικού σου ή ξένου, που μπορεί να διώξει το δικό σου βάσανο. 

Έστω και για ένα λεπτό. Ένα δευτερόλεπτο.

Άκου το τραγούδι που σου αφιέρωσαν.

Φέρε στο μυαλό όμορφες αναμνήσεις που θέλεις να ξαναζήσεις.

Μύρισε το λουλούδι που σου χάρισαν.

Κάνε μια λίστα με όσα έχεις καταφέρει. Είναι πολλά.

Κλάψε. Αν το χρειάζεσαι, κλάψε. 

Μα χαμογέλα μετά.

Γιατί τα καταφέρνεις. 

Και γιατί το χαμόγελό σου είναι τόσο όμορφο!

Θα ‘ρθείς; Θα ‘ρθώ!

Απλά.

Χωρίς πολλές σκέψεις.

Χωρίς καν δεύτερες σκέψεις.

Χωρίς να δημιουργείς προβλήματα.

Τα «θέλω» αρχίζουν να μιλούν.

Ξεπηδούν από τη «φυλακή» των «πρέπει» που τα είχες βάλει.

Άσ’ τα έξω. Ελεύθερα. Χωρίς περιοριστικούς όρους.

Όχι πλέον παρατηρητής.

Γίνε ο πρωταγωνιστής.

Ταξίδεψε μαζί τους.

Όπου σε πάνε.

Απλά.

Τόσο απλά.

Μαμά, φοβάμαι - 28ο Συμπόσιο Ποίησης

Φοβάμαι πολύ.

Ο μπαμπάς χτες έφυγε. Πού πήγε;

Μαμά, μου είπες να μη φοβάμαι. Αλλά σε βλέπω τώρα να κλαις, να με κρατάς αγκαλιά και να τρέχεις. Που με πας;

Μαμά, τι είναι αυτοί οι θόρυβοι που ακούγονται και προκαλούν σεισμό;

Χτες βράδυ άκουσα τη γειτόνισσά μας να ουρλιάζει και να λέει πως θα πεθάνουμε. Αλήθεια είναι;

Δεν ξέρω τι γίνεται. Έχω καταλάβει όμως τι σημαίνει ότι κάποιος θα πεθάνει.

Εγώ θέλω να ζήσω.

Οι φίλοι μου θα με περιμένουν στο σχολείο αύριο.

Είπαμε θα φυτέψουμε λουλούδια στην αυλή.

Μαμά, μην τρέχεις. Με πας μακριά απ’ το σπίτι. Έχω στο δωμάτιο τους σπόρους.

Μαμά, τι θα πω στους φίλους μου όταν τους δω;

Μαμά, φοβάμαι. Βλέπω φωτιές τριγύρω. Γιατί τρέχουν όλοι; Πού πάνε; Πού πάμε;

Μαμά, σταμάτα.

Μαμά, μου έπεσε στο δρόμο το αρκουδάκι. Δε μ’ ακούς;

Μαμά, το αρκουδάκι μου...

Πώς θα κοιμηθώ το βράδυ;

Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο 28ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα, η οποία μας ζήτησε αυτή τη φορά να γράψουμε ένα αντιπολεμικό ποίημα, χωρίς πολλά φτιασίδια. Ένα κείμενο διαμαρτυρίας. Για όλους εκείνους που χάνονται καθημερινά στους πολέμους τόσο άδικα. Γιατί άδικος είναι ο πόλεμος.

Η βαθμολογία ήταν δύσκολη γιατί κάθε ποίημα ήταν και μία κατάθεση ψυχής. Αξίζει να μπείτε ΕΔΩ και να τα διαβάσετε όλα. 

Ο καθένας από εμάς είδε την κατάσταση του πολέμου από μία διαφορετική γωνία, μέσα από τα μάτια κάποιου διαφορετικού προσώπου: εκείνου που πολεμά, της μάνας, του παιδιού...

Εγώ αποφάσισα να γράψω για το παιδί. Το παιδί που θα ζητήσει απαντήσεις από το πιο οικείο πρόσωπο που έχει στη ζωή του, το οποίο τις περισσότερες φορές είναι η μαμά του. Το παιδί που αυθόρμητα ρίχνει χρώμα στο γκρίζο του πολέμου. Που θέλει να φυτέψει για να ανθίσουν λουλούδια και δέντρα. 

Έγραψα για εκείνο το παιδί που θέλει και πρέπει να ζήσει. Να ζήσει όμορφα και να γελά. Μακριά από τη μυρωδιά του θανάτου.

Η άνοιξή σου!

Έρχεται φέτος κουρασμένη

η Άνοιξη

(να) κουβαλάει τόσα χρόνια

τα λουλούδια πάνω της.

 

Σκοτεινοί άνθρωποι

στις γωνιές την παραμονεύουν

για να την τσακίσουν.

 

Αυτή όμως

με κρότο

ανάβει ένα-ένα

τα λουλούδια της

στα μάτια τους τα ρίχνει

(για) να τους στραβώσει.

 

Οι εχθροί της άνοιξης, Μίλτος Σαχτούρης

Η 1^η Απριλίου μπήκε εδώ στο Ηράκλειο με ήλιο, ζέστη, αέρα και μπόλικη σκόνη.

Μία συνθήκη που σίγουρα δε θέλεις για την άνοιξή σου.

Βέβαια, βιώσαμε και συνθήκες που δε θέλαμε για το Μάρτιο μας. Οπότε... να πούμε «ευχαριστώ» για το καλωσόρισμα του Απρίλη;

Η χτεσινή ήταν μία περίεργη μέρα η οποία ξεκίνησε με αϋπνία, χωρίς συγκεκριμένο λόγο.

Αλλά όσο κι αν οι συνθήκες, οι ειδήσεις, ο καιρός δεν ευνοούσαν τόσο, η «ουδέτερη συναισθηματική ζώνη» στην οποία βρίσκομαι, με άφησε ελεύθερη να επιλέξω αν θα δω την όμορφη ή την άσχημη πλευρά της ημέρας.

Επέλεξα την πρώτη αν και -από συνήθεια- πήγα να κάνω άλλη επιλογή.

 

Μέσα σε αυτή τη μέρα...

Είδα αμυγδαλιές να έχουν ανθίσει δίπλα σε μία οικοδομή. Και το γκρι του μπετόν έδειχνε τώρα χρωματιστό.

Απόλαυσα τον καφέ μου, κάτι που κάνω κάθε μέρα, αλλά χτες αποφάσισα να δώσω σε αυτή τη διαδικασία περισσότερη σημασία.

Πήγα στην προπόνησή μου και σκέφτηκα πόσο ωραίο είναι που φροντίζω τον εαυτό μου.

Λίγο πριν μπω στο αυτοκίνητο, ένιωσα τον ζεστό αέρα στο πρόσωπό μου και μου θύμισε καλοκαιρινή νύχτα. Η αίσθηση μοναδική.

Έβαλα τη μουσική στο τέρμα και άκουσα τα τραγούδια που μου φτιάχνουν τη διάθεση.

Επέλεξα να γυρίσω στο σπίτι πηγαίνοντας από την παραλιακή και όχι μέσα από την πόλη. Η θέα στη θάλασσα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Επέλεξα να δω όλα αυτά τα οποία μπορεί να είχα και προχτές, αλλά δεν τους έδινα καμία σημασία. Και μπορεί επίσης αύριο να αδιαφορήσω γι’ αυτά.

Αλλά τουλάχιστον εκείνη τη μέρα που το είχα ανάγκη, επέλεξα να φωτίσω την ψυχή μου.