Μια ευκαιρία για τον Παύλο! (Ενιαία κίνηση bloggers)

Ο Βασίλης είναι ο μπαμπάς του Παύλου. Ο Βασίλης έχει νονά τη μαμά μου, οπότε είναι σαν να λέμε πνευματικός της γιος. Αυτό πάντα μας έκανε λίγο...συγγενείς. Όταν ήμασταν μικρά και πηγαίναμε στο χωριό ο Βασίλης που είναι λίγο μεγαλύτερος μου κρυβόταν στα σκοτάδια και όταν περνούσαμε με την ξαδέρφη μου μας κατατρόμαζε και ουρλιάζαμε σαν χαζές. Μεγάλο κάθαρμα  ο Βασίλης που από μικρή με φώναζε κουμπάρα για να μου σπάσει τα νεύρα και πάντα τα κατάφερνε! Τελικά κατάφερε να με κάνει και κανονική του κουμπάρα μιας κι εγώ τελικά τον πάντρεψα!!!

Ο Βασίλης ήταν πάντα ένα χαρούμενο παιδί, έτσι τον θυμάμαι πάντα, μα τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει...

Έχει τρεις γιους. Περήφανος για τον κάθε έναν από αυτούς, μα εδώ και δυο χρόνια ζει το αδιανόητο γιατί η οικογένεια του ζει το αδιανόητο!

Θα σας συστήσω τον μεσαίο του γιο τον Παύλο. Ο Παύλος είναι δεκαεπτά χρονών, όμορφος σκέτο αστέρι αφού κατάφερε και πήρε τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά και των δυο γονιών του! Τρελαίνεται να παίζει μπάσκετ, να ζει έντονα, να βγαίνει με τους φίλους του...αγαπά τους υπολογιστές και τη μουσική...μα  δεν μπορεί να χαρεί τίποτε από όλα αυτά γιατί τα τελευταία δύο χρόνια έγινε μαχητής της ζωής. Της δικής του ζωής.

Διαγνώστηκε με μια επιθετική Λευχαιμία τύπου Τ και παρόλο που ο αδερφός του είναι συμβατός δότης ο οργανισμός του δεν δέχθηκε την μεταμόσχευση μυελού των οστών...κι αυτό έφερε μια ακόμη ανατροπή, μια αγωνία και μάχη με το χρόνο...Ο Παύλος πρέπει άμεσα να φύγει στην Αμερική! Στην Βοστόνη. Στον τόπο των θαυμάτων. 

Τα παιδιά ζουν σε ένα μικρό χωριό στον τόπο καταγωγής της μαμάς μου κι είναι εντυπωσιακό πως όλο το χωριό κινητοποιήθηκε κι άρχισε να διοργανώνει εράνους και μπαζάαρ και κάθε λογής διοργανώσεις με στόχο να μαζευτούν χρήματα και κατάφεραν πολλά, μα απέχουμε πολύ από το στόχο! Είναι εντυπωσιακό και συγκινητικό πολύ πως μια μικρή και φτωχική κοινότητα ανθρώπων οργανώνεται για να βοηθήσει μια οικογένεια που υποφέρει. Για να χαρίσει ελπίδα, σε ένα παιδί!

Είναι εντυπωσιακό πως ένα παιδί που κινδυνεύει γίνεται χωρίς δεύτερη σκέψη, παιδί μας! 

Με συγκίνησε αυτή η αυταπάρνηση, αυτή η τρομερή δύναμη των ανθρώπων...

Στο τηλέφωνο ο Βασίλης ήταν σκεπτικός. "Είναι πολλά τα χρήματα που χρειαζόμαστε" μου είπε...μα δεν γίνεται να απογοητευτούμε και να μην προσπαθήσουμε. Δεν γίνεται να μην δώσω στο παιδί μου αυτή την ελπίδα!"

Δεν μιλούσα πια με το Βασίλη, τον φίλο, κουμπάρο, κολλητό από τα παλιά που κάναμε φάρσες και γελούσαμε. Μιλούσα με έναν πατέρα σε αγωνία. Σε φόβο...Πως είσαι; Τον ρώτησα. 

"Όσο ο  Παύλος είναι καλά και  δεν τα παρατάει είμαι καλά!" 

Συγκινήθηκα βαθιά... Πως είναι η ψυχολογία του παιδιού; τον ρώτησα ξανά.  

''Αν τον δεις θα σκεφτείς πως φαίνεται λίγο ταλαιπωρημένος κι είναι αδυνατισμένος, κατά τα άλλα είναι θηρίο! Δίνει μεγάλο αγώνα, παλεύει ασταμάτητα δυο χρόνια τώρα! και δίνει σε όλους μας δύναμη." Μιλούσε με τόση περηφάνια για το γιο του... Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα...

Το να κινδυνεύει η ζωή του παιδιού σου είναι κάτι το τρομερό. Ξέρω πως υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι που ζουν με αυτό το φόβο που εμείς δεν μπορούμε να διανοηθούμε...μα τώρα, αυτοί οι τρομαγμένοι γονείς είναι άνθρωποι κοντινοί. Άνθρωποι που αγαπάμε, άνθρωποι που νιώθουμε την αύρα του τρόμου τους...

Αγαπημένοι...Αυτή η ανάρτηση αφορά ένα παιδί...Ένα δεκαεφτάχρονο πλάσμα, που έχει πολλά να δει και να νιώσει και να ζήσει και έχει δικαίωμα στο όνειρο και στην ελπίδα...Δυο χρόνια τώρα οι γονείς και τα αδέρφια του Παύλου ζουν με τη συνεχή απειλή, πως θα τον χάσουν και χρειάζονται να ανάψουν ένα φως στο σκοτάδι που ζουν.

Αν μπορούμε όλοι εμείς οι άνθρωποι να τους χαρίσουμε μια ευκαιρία...Μια ευκαιρία για το πολυτιμότερο αγαθό. Την ίδια τη ζωή!

Χρειάζονται πολλά χρήματα μα είμαστε κι εμείς πολλοί και το περίσσεμα μας λίγο, μα το περίσσεμα αγάπης πολύ!

Είναι Παρασκευή κι ακολουθούν ημέρες ξεκούρασης αγαπημένοι και αν μπορούμε όλοι αυτό το Σαββατοκύριακο να στερήσουμε από τον εαυτό ή από τα παιδιά μας κάτι μικρό, ένα σακουλάκι πατατάκια, ένα παγωτό, ένα σινεμά, μια μπύρα, μια πίτσα...και να προσφέρουμε αυτά τα δυο, τρία, πέντε ευρώ για να χαρίσουμε ελπίδα στο αγόρι μας!

Δεν σας το ζητώ αγαπημένοι, μα ελπίζω...ελπίζω πραγματικά στα θαύματα της ζωής κι εσείς με κάνατε να πιστεύω ακόμη περισσότερο στο θαύμα των ανθρώπων! 

Σας παραθέτω τον αριθμό μέσω του οποίου η οικογένεια προσπαθεί να συγκεντρώσει όσο πιο άμεσα γίνεται ένα αξιοσέβαστο και πολυπόθητο ποσό για να μπορέσει να μεταφερθεί ο Παύλος στη Βοστόνη.

ΣΩΤΗΡΙΑΔΗΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ ΣΟΥΣΑΝΑ
ΑΡΙΘΜ.ΛΟΓ.428/537100-79
ΙΒΑΝ GR8101104280000042853710079

ΚΩΔ.SWIFT ΤΡΑΠΕΖΑΣ (BIC) ΕΤΗΝGRAA
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

Τηλέφωνο Επικοινωνίας Σουζάνα Κυριακίδου Μαμά Παύλου
6986789490

Αναδημοσίευση από την Κατερίνα

Βαλεντίνε, Βαλεντίνε είσαι εδώ;

Καθώς γύριζα σήμερα το μεσημέρι σπίτι μου με τα πόδια, είχα βάλει στο κινητό ραδιόφωνο για να περάσει αυτό το 20λεπτο μέχρι να φτάσω. Εκεί που άκουγα τα τραγούδια που ακούω εγώ συνήθως (μμμ ναι, δε σας κατατόπισα.. ακούστε αυτό για να καταλάβετε στο περίπου), μπαίνει στα ξαφνικά η εισαγωγή από το "my heart will go on" και φρικάρω, γιατί ο συγκεκριμένος σταθμός δε συνηθίζει να βάζει τέτοια κομμάτια. Έλα μου όμως που είχα ξεχάσει.. την Κυριακή φίλες και φίλοι, είναι του Αγίου Βαλεντίνου. Μα ξεχνιέται τέτοια γιορτή; Το συγκεκριμένο τραγούδι λοιπόν ακούστηκε στο ραδιόφωνο διότι ο σταθμός κάνει ένα διαγωνισμό. Καλεί τους ακροατές του να φωτογραφηθούν με κάτι που αγαπούν (από αντικείμενο μέχρι άνθρωπο) και μπαίνουν στην κλήρωση είτε για δύο διανυκτερεύσεις σε ένα καλό ξενοδοχείο, είτε για ένα γεύμα σε ένα νέο μαγαζί της πόλης.

Καθώς η εκφωνήτρια περιγράφει το διαγωνισμό όμως, μπαίνουν και άλλα τραγούδια! Φυσικά το "έμεινα εδώ" του Στέλιου Ρόκκου, ενώ δε θα μπορούσε να λείπει και ο Νίνο με το τραγούδι "14 Φλεβάρη, πάντοτε μαζί μακάριιιιι, είσαι τ' άλλο μου μισό μου, χρόνια μας πολλά μωρόοοοο μου" (κοροϊδεύω, κοροϊδεύω, αλλά απ' έξω τα ξέρω).

Και έρχομαι εγώ να ρωτήσω..... έχει στείλει ο άλλος φωτογραφία με τη γάτα του που λατρεύει, με το ρολόι του που ποτέ δεν αποχωρίζεται. Μ' αυτά θα πάει στο ρομαντικό το δείπνο ή στο ξενοδοχείο; Και πες ότι είναι σε σχέση, εντάξει, παίρνει τη σχέση του και πάει. Αν δεν έχει σχέση; Τι; Θα πάρει τα κολλητουμπίνια του; Σοβαρά; Σε δώρο για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου;

Η ημέρα αυτή ποτέ δεν ήταν η... αγαπημένη μου, ιδιαίτερα όσο πήγαινα σχολείο. Ανεξάρτητα από το αν ήμουν ή όχι με κάποιον, είναι πάντα πολύ σπαστικό να σε ρωτάνε "γιορτάζεις; γιορτάζεις;" και το μόνο που θέλεις να είναι να δεις ένα τούβλο να προσγειώνεται στο κεφάλι τους. Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι μία πολύ καλή ευκαιρία (ειδικά σε σχέσεις μεγάλης διάρκειας που έχουν χάσει τον μεγάλο ενθουσιασμό) για τα ζευγάρια να ξεφύγουν απ' την καθημερινότητα και να αφιερώσουν λίγο παραπάνω χρόνο στο ταίρι τους. Όχι όμως υπερβολές, όχι σαλιαρίσματα όπου πατάς κι όπου βρεθείς.

Πιστεύω ακράδαντα πως το καλό θα μας χτυπήσει την πόρτα, αρκεί να ξέρουμε να περιμένουμε. Για όλους εσάς εκεί έξω που ίσως να έχετε απογοητευτεί από τις σχέσεις σας, μην το βάζετε κάτω. Αργά ή γρήγορα θα βρεθεί εκείνο το άτομο που θα σας νοιάζεται, θα σας κοιτάζει στα μάτια, θα είναι δίπλα σας, θα σας αγαπάει. Η υπομονή όμως είναι ένα δυνατό χαρτί που πρέπει να έχετε. Μην αρκείστε σε τίποτα λιγότερο απ' αυτό που επιθυμείτε. Μην περιορίζετε τα "θέλω" σας για κανέναν. Αν κάτι δε σας κάνει, μη μένετε με τη λογική "εντάξει, που θα βρω και κάτι καλύτερο". Οι σχέσεις στις μέρες μας είναι δύσκολες. Όχι δύσκολες μόνο στο να κρατήσουν, αλλά και στο να δημιουργηθούν.
Και δε μιλάω εκ του ασφαλούς. Σταμάτησα να περιορίζω αυτά που ήθελα, δε βιάστηκα σ' αυτό τον τομέα, απογοητεύτηκα πολλές φορές, αλλά βγήκα κερδισμένη απ' όλο αυτό και μπορώ να το απολαμβάνω.

Να μένετε εκεί που σας θέλουν. Μην πιέζετε κανέναν να είναι μαζί σας. Δυνατοί και με αξιοπρέπεια. Όλα θα 'ρθουν.. Αργά ή γρήγορα, όλα θα 'ρθουν!

Giwta Ar..:**

  

Γέρε χρόνε.... άάάντε γεια!

Απογευματάκι της πρώτης ημέρας του χρόνου. Έφτιαξα ένα ζεστό ελληνικό καφέ, έκανα στο δωμάτιο μου ατμόσφαιρα με κεριά, σκεπάστηκα με την κουβέρτα μου και πήρα στα πόδια μου το laptop για ν' αρχίσω να γράφω.

Καλή χρονιά λοιπόν! Εύχομαι το 2016 να σας μπήκε όμορφα και να κυλίσει εξίσου ωραία. Να έχετε υγεία πάνω απ' όλα και ανθρώπους δίπλα σας που να σας γεμίζουν, να σας κάνουν να νιώθετε πλήρεις και χαρούμενοι.

Έχω χαθεί, το ξέρω! Κάνω εμφανίσεις εδώ, στο blog, αραιά και που και μετά αφήνω το χρόνο πάλι να κυλήσει. Υπάρχουν όμως καταστάσεις που άλλαξαν το 2015 και δεν είχα βρει την ευκαιρία να τις μοιραστώ μαζί σας. Πιστεύω όμως πως ήρθε η στιγμή, κάνοντας μία μικρή αναδρομή στο 2015, το οποίο και αφήνω πίσω με ανάμεικτα συναισθήματα. 

Κάθομαι και σκέφτομαι πώς γίνεται μέσα σε ένα χρόνο να έχουν γίνει τόσες αλλαγές στη ζωή μου οι οποίες έχουν αλλάξει πλέον κι εμένα την ίδια σαν άνθρωπο, σαν προσωπικότητα. 

Για το 2015 επιθυμούσα να είμαι πιο "τυχερή" από τις προηγούμενες χρονιές, να μου συμβεί έστω και κάτι μικρό χωρίς να το προσπαθήσω ιδιαίτερα διότι και άλλα πράγματα για τα οποία είχα προσπαθήσει πολύ και  μπορούσα να τα πετύχω, είδα να υψώνεται ένα τείχος μπροστά μου και να με εμποδίζει.

Μέχρι τον Ιούνιο του 2015 είχα πάρει σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή μου. Αρχικά έφυγα από μία κατάσταση που με ταλαιπωρούσε μήνες και που σταμάτησε όταν είχε σταματήσει και για 'μένα. Είχε σταματήσει να μου προσφέρει το οτιδήποτε, είτε θετικό είτε αρνητικό και το μόνο που είχε μείνει ήταν θυμός.

Στη συνέχεια, αποφάσισα ότι δεν ήθελα να συνεχίσω στην Κοινωνική Εργασία, τη σχολή στην οποία "φοιτούσα". Με το ζόρι πήγαινα στα εργαστήρια, άσε που έβλεπα, το καταλάβαινα, ότι σε καμία περίπτωση δεν είμαι γεννημένη για κοινωνική λειτουργός. Ανάμεσα σε φοιτητές που το ήθελαν πραγματικά, εγώ φάνταζα γελοία. Δεν πήγα ούτε στην εξεταστική του Ιουνίου, όχι πως δεν ήθελα καλέέέ.. Με έπαιρνε ο ύπνος τα πρωινά. Απλά όταν θέλεις κάτι συγκεκριμένο, όλα τα υπόλοιπα σου φαίνονται αδιάφορα. 

Κι εκεί που συνειδητοποιούσα πως τελικά αυτό με το οποίο θέλω να ασχοληθώ είναι η δημοσιογραφία, τσουυυπ! Μπαίνει το ραδιόφωνο στη ζωή μου! Και εκεί αρχίζω να τα βλέπω όλα πιο όμορφα. Δε θα πω ψέμματα, όταν είχα πρωτομπεί στο σταθμό, ένιωθα τελείως έξω από τα νερά μου. Όλοι ήταν χύμα, πολύ χαλαροί... Γενικά όπως δεν ήμουν εγώ, ήταν αυτοί. Όταν είχα πάει στην πρώτη συνάντησή μας με όλους τους παλιούς και νέους παραγωγούς, ήμουν σαν το μικρό κοριτσάκι που καθόταν σε μία άκρη και δεν ήξερε με ποιον να μιλήσει και τι να πει. Έλειπε κιόλας η συμπαραγωγός και φίλη μου Αναστασία (ακόμα χειρότερα), είχα πάει κι εγώ με πουκαμισάκι (τρις χειρότερα), οπότε.. κλάφ' τα Χαράλαμπε. Σιγά σιγά άρχισα να προσαρμόζομαι και πλέον όχι μόνο δε νιώθω άβολα, άλλα νιώθω και υπερτυχερή που ανήκω εκεί και έχω γνωρίσει τόσους ανθρώπους, διαφορετικούς από εμένα, με τους οποίους ωστόσο μπορώ να βρω εφαπτομένες. 

Επειδή όμως για το σταθμό μπορώ να γράφω με τις ώρες, σταματάω εδώ και κάνω μια διαφήμιση στην εκπομπή :Ρ... Οι "εκείνη κι εκείνη" ή αλλιώς "εκείνες" σας περιμένουν κάθε Τρίτη 4-6 στον studio fm1 105.4 ή διαδικτυακά fm1.teicrete.gr.

To καλοκαίρι μου είχε κι αυτό τα σκαμπανεβάσματά του, αλλά γενικά ήρεμα. Βγήκα, ήπια, έκανα βλακείες με την παρέα μου. Το καλοκαίρι γράφτηκα στα Ιεκ Δημοσιογραφίας με μεγάλη παρακίνηση της μαμάς μου. Δε θα σας το κρύψω, ζοριζόμουν πάρα πολύ να το αποδεχτώ. Με ρωτούσαν αν είμαι χαρούμενη που θα ξεκινήσω κάτι που μου αρέσει και απαντούσα πολύ μαγκωμένα. Όταν έδινα πανελλήνιες, όταν έβλεπα τη βαθμολογία μου, όταν υπολόγιζα τα μόρια, όχι, δεν το περίμενα πως αντί να πάω στη σχολή που ήθελα, και περνούσα, θα βρισκόμουν μετά από ένα χρόνο σε ιεκ. Και η περίοδος τέλη Αυγούστου, εκείνη η περίοδος που έβγαιναν οι βάσεις των σχολών, μία πολύ δύσκολη εβδομάδα. Αφού πέρασα αυτή τη φάση, έκατσα και σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να είμαι αχάριστη. Άλλα παιδιά δε σπουδάζουν γιατί πολύ απλά δεν έχουν την παραμικρή δυνατότητα, κι εγώ, που οι γονείς μου προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο, κάθομαι και στενοχωριέμαι; Ανασκουμπώθηκα λοιπόν και πατώντας γερά στα πόδια μου, περίμενα να ξεκινήσω τη σχολή για να μπω σε ένα πρόγραμμα και να δω πώς είναι να ασχολείσαι με κάτι που πραγματικά σ' αρέσει. Βέβαια συνειδητοποιώ πως ακόμα δεν έχω ξεπεράσει το θέμα της σχολής, αφού από τα όσα θυμάμαι απόψε, μόνο σ' αυτό είμαι έτοιμη να βάλω τα κλάματα. Αλλά είδα στην πορεία πως θέλω πραγματικά να γίνω δημοσιογράφος, οπότε το αν θα βγω δημοσιογράφος από ιεκ, πανεπιστήμιο ή από οπουδήποτε αλλού είναι περιττό.  

Οι επόμενοι μήνες από Σεπτέμβρη μέχρι Οκτώβρη/ αρχές Νοέμβρη κύλησαν σχετικά ομαλά. Είχα τη σχολή μου, έκανα τις εκπομπές μου, έβγαινα με την παρέα μου, περνούσα όμορφα. Παράλληλα δούλευα, όπως όλη τη διάρκεια του έτους βέβαια,κλασικά, στις προωθήσεις! Και τα Χριστούγεννα δούλεψα στα Hondos center, όπου τα είδα όλα, αλλά τουλάχιστον δούλευα.

 Στον τομέα των σχέσεων μου με το αντίθετο φύλο, είχα απογοητευτεί και αυτό γιατί μετά από μία αρκετά μεγάλη απογοήτευση μου τύχαιναν όλο τα ίδια και τα ίδια. Σε σημείο να έχω βαρεθεί και να έχω σταματήσει να ασχολούμαι με αυτά τα θέματα. 

Έχετε νιώσει όμως ποτέ να σας εκπλήσσει η ζωή; Προς το καλό! Αυτό που μπορώ να πω είναι πως οι εκπλήξεις της είναι πολύ καλές. 

Το 2015 δεν τελείωσε έτσι όπως ξεκίνησε. Έκλεισε πολύ καλύτερα απ' όσο πίστευα και το 2016 μπήκε εξίσου όμορφα. Σήμερα μου έτυχε και το φλουρί της βασιλόπιτας, το οποίο παίζει να έχει να μου πέσει από το δημοτικό. Δεν ξέρω πώς θα συνεχιστεί αυτό το έτος. Ελπίζω έτσι όπως το φαντάζομαι, αλλά κρατάω μία πισινή ασυναίσθητα. Αυτό που θέλω είναι να απολαύσω στο έπακρο αυτά που ζω τώρα και ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει!

Πάντως, ο Άγιος Βασίλης φαίνεται πως διάβασε το γράμμα που του είχα γράψει πέρυσι.

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι από το Ηρακλειάκι, έτσι όπως το στόλισαν φέτος. Να μας επισκεφτείτε!

Υ.Γ.2 Δεν τρώω άλλη καρυδόπιτα σήμερα, θα μου βγει απ' τη μύτη τόσο σιρόπι.

Υ.Γ.3 Καλή χρονιά είπαμε;;;

Giwta Ar..:**

Μικρή Χριστουγεννιάτικη Ιστορία!

Τα χριστουγεννιάτικα φώτα της πόλης άναψαν. Το ψηλό δέντρο με τα πολλά στολίδια στήθηκε στην κεντρική πλατεία και μικροί - μεγάλοι σπεύδουν να βγάλουν φωτογραφίες κάτω απ' αυτό. Το κρύο έχει αρχίσει επιτέλους να κάνει αισθητή την παρουσία του, αν και καθυστέρησε λίγους μήνες. Στο δρόμο ξεχύνονται άνθρωποι χαρούμενοι, άνθρωποι περισσότερο μελαγχολικοί, όλοι όμως συνειδητοποιημένοι πως τα Χριστούγεννα είναι πολύ κοντά.

Τρέχουν να ψωνίσουν ρούχα για την ημέρα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, να πάρουν δώρα στους αγαπημένους τους ανθρώπους και να γυρίσουν σπίτι να ετοιμάσουν τα γλυκά. Το ίδιο κάνει και η Κλέλια, μια 25χρονη λογοθεραπεύτρια, που βλέπει πως τα φετινά της Χριστούγεννα μάλλον θα είναι διαφορετικά από τα προηγούμενα. Πρώτη φορά φέτος που βρήκε δουλειά πάνω στο αντικείμενο που σπούδασε, γεγονός που τη χαροποιεί ιδιαίτερα. Τι κι αν συνεχίζει να δουλεύει στην καφετέρια που ήδη εργαζόταν; Δεν την ενδιαφέρει αυτό ιδιαίτερα, αφού ασχολείται παράλληλα με τη δουλειά που πάντα ονειρευόταν. Ένας μήνας έχει περάσει από τότε που έπιασε δουλειά στο κέντρο λογοθεραπείας και με τον πρώτο της -μικρό- μισθό, αποφάσισε να βγει στο κέντρο και αυτή τη φορά να μην αρκεστεί μόνο στο κοίταγμα των βιτρινών. Σε συνδυασμό με το μισθό από την καφετέρια, αποφασίζει να αγοράσει ο,τι τραβάει η ψυχή της, και ό,τι αντέχει η τσέπη της βέβαια. Δεν παραλείπει φυσικά να βρει δωράκια για τους αγαπημένους της ανθρώπους, τους οποίους μέχρι πρότινος τους είχε παραμελήσει αρκετά.

Μετά από πολύωρη ορθοστασία και αφού τελικά δε βρήκε τίποτα να της αρέσει, κάθισε να πιει καφέ μόνης της, θέλοντας να παρατηρήσει με τη ησυχία της τους ανθρώπους αυτή την περίοδο του χρόνου και να σκεφτεί τα δικά της.
Όλοι φαίνεται να απολαμβάνουν αυτή την όμορφη αίσθηση που σου δίνουν οι γιορτές, βρίσκοντας την ευκαιρία να κάνουν κοπάνα από τα μαθήματα και τις δουλειές τους προκειμένου να πιουν ένα καφέ με φίλους και να δουν τη στολισμένη πόλη.

Η Κλέλια βλέποντας με ενδιαφέρον τον κόσμο γύρω της, κάνει ασυναίσθητα με το μυαλό της μία μικρή αναδρομή στα περσινά της Χριστούγεννα. Τα τόσο μελαγχολικά και μοναχικά της Χριστούγεννα. Μοναχικά μέσα στην ψυχή της. Γιατί όσους ανθρώπους κι αν έχεις γύρω σου, αν μέσα σου υπάρχουν "αγκάθια", θα ματώνεις.
Σκέφτηκε με ποιους άρχισε το 2015 και με ποιους το τελειώνει. Βουρκώνει λόγω του πόνου που ένιωθε πέρυσι, αλλά και λόγω της χαράς που νιώθει τώρα.

Τις περσινές γιορτές τις έβγαλε στο σαλόνι παρέα με την τηλεόραση, κλαίγοντας για έναν έρωτα και για τις επαγγελματικές ευκαιρίες που δεν τις δίνονταν. Η νέα χρονιά μπήκε και η Κλέλια βίωνε ακόμα τις ίδιες καταστάσεις, που κράτησαν για πολλούς μήνες. Τη μία απελπιζόταν και την άλλη προσπαθούσε να δει πιο θετικά και αισιόδοξα τα πράγματα. Οι περιστάσεις βέβαια δεν τη βοηθούσαν, αλλά δεν έπρεπε να αφήσει τον εαυτό της να πέσει ψυχολογικά.

Ενώ τα Χριστούγεννα πλησίαζαν, έβλεπε πως το 2015 είχε περάσει έτσι, χωρίς η ίδια να έχει καταφέρει κάτι απ' αυτά που ήθελε και της προκαλούσαν πόνο. Έβλεπε τις γιορτές να κατευθύνονται απειλητικά προς το μέρος της. Φοβόταν να ζήσει πάλι τα ίδια Χριστούγεννα. Δεν άντεχε να το παίζει χαρούμενη σε έναν περίγυρο που έδειχνε να απολαμβάνει στο έπακρο τις γιορτές.
Και να που ο τελευταίος μήνας έκανε τη διαφορά και τη διέψευσε κατηγορηματικά. Ένας μήνας κατά τη διάρκεια του οποίου άρχισε να νιώθει γεμάτη. Να κάνει πράγματα με απόλυτη ευχαρίστηση και να συναντάει ανθρώπους με καταλυτικό, πλέον, ρόλο στη ζωή της.
Πίνοντας την τελευταία γουλιά καφέ, σκέφτεται πόσο φοβάται μην τα χάσει όλα αυτά που έχει αυτή τη στιγμή, αλλά από την άλλη πρέπει να απολαύσει τα φετινά Χριστούγεννα και να μη μεμψιμοιρεί, αφού φέτος δεν υπάρχει λόγος.

Τις σκέψεις της διακόπτει η κολλητή της φίλη, Κατερίνα.

"Τι κάνεις παιδί μου μόνη σου εδώ πέρα;"
"Ααα έλα.. είχα πάει για ψώνια και είπα να κάτσω για ένα καφεδάκι.. Τι έγινε εσύ; Τι έχεις;"

Η συζήτηση τελικά κράτησε ώρες, όπως μία κλασική γυναικεία συζήτηση.
Ακούγοντας και βλέποντας τη φίλη της να πονάει, η Κλέλια πονούσε και η ίδια.

"Να σου κάτι;", διακόπτει η Κλέλια την Κατερίνα.
"Καταλαβαίνω ότι πονάς, φαντάζομαι πόσο δεν θέλεις να έρθουν αυτά τα Χριστούγεννα, αλλά μην απελπίζεσαι. Μπορεί να περάσεις ώρες μπροστά από μία οθόνη χωρίς να έχεις όρεξη να κάνεις το οτιδήποτε, μα μη νομίζεις πως όλες οι γιορτές θα είναι ίδιες. Κάθε μέρα είναι μια διαφορετική μέρα και κάθε Χριστούγεννα θα είναι διαφορετικά Χριστούγεννα. Μπορεί φέτος να νιώθεις χάλια γιατί θα σε κάνουν να νιώθεις μόνη, θα 'ρθει όμως κάτι καλό. Έτσι είναι η ζωή.. Τη μία μας ρίχνει, την άλλη μας ανεβάζει. Κράτα αυτό το γλυκό χαμόγελο που έχεις. Φέτος μπορεί να είναι έτσι, του χρόνου θα είναι όμως αλλιώς!!!"

Αυτή είναι η δική μου χριστουγεννιάτικη ιστορία και η επιστροφή μου φυσικά στα δρώμενα της Αριστέας. Πρόκειται για το δρώμενο "Μικρή Χριστουγεννιάτικη Ιστορία". Τις ιστορίες που έχουν γραφτεί και τους συμμετέχοντες μπορείτε να τους δείτε αν πατήσετε πάνω στην ονομασία του δρώμενου. 

Καλές γιορτές!

Giwta Ar.. :**

Ζούμε σε μία εποχή...

Όταν γυρνάω σπίτι μου το βράδυ, περνάω από ένα συγκεκριμένο σημείο που είναι αρκετά φωτεινό για να μη φοβάμαι και αρκετά σκοτεινό για να μπορώ να βλέπω πεντακάθαρα τα αστέρια.
Εχτές που περνούσα πάλι απ' αυτό το σημείο, κοίταξα τ' αστέρια και η μία σκέψη διαδεχόταν την άλλη. Θέματα που συνέβησαν πρόσφατα στη ζωή  μου και θέματα που απασχολούν τον τελευταίο καιρό όλο τον κόσμο.

Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με τα γεγονότα της Γαλλίας. Και αυτό γιατί δε βρίσκω το λόγο να εκφέρω μία παραπάνω άποψη για το τι συνέβη, ποιος φταίει, αν πρόκειται για θεωρίες συνωμοσίας και αν όντως ξεκινάει πλέον επίσημα ένας πόλεμος, που την έκβαση του την ξέρουμε ήδη από τώρα: όλοι ηττημένοι.

Ζούμε σε μία εποχή, σε έναν κόσμο, όπου οι πιο μεγάλοι προσπαθούν να επιβιώσουν και οι νεότεροι να δημιουργήσουν κάτι στη ζωή τους. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη οι γονείς να βοηθήσουν για το μέλλον των παιδιών τους και τα παιδιά να ζήσουν αξιοπρεπώς και με τρόπο τέτοιο ώστε να αγαπούν τη ζωή που κάνουν. Όταν όμως όλα πάνε κατά διαόλου, πώς θα γίνουν όλα αυτά, που κανονικά θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα;

Ζούμε σε μία εποχή που δεν μπορούμε να σπουδάσουμε αυτό που θέλουμε. Και αν τελικά το καταφέρουμε, θα πρέπει να προσαρμοστούμε σε διάφορες άλλες καταστάσεις που δε μας γεμίζουν. Αυτό είναι το κακό.. Αναγκαζόμαστε κάποιες φορές να προσαρμοστούμε γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Ζούμε σε μία εποχή που θέλουμε να βρούμε μία δουλειά για να παίρνουμε αξιοπρεπή χρήματα και το μόνο που καταφέρνουμε είναι να προσαρμοζόμαστε πάλι σε κάτι άλλο με λιγότερα χρήματα γιατί είτε "δεν έχεις προϋπηρεσία" είτε "τα προσόντα σου είναι πολλά και δεν μπορούμε να σε πληρώνουμε".

Ζούμε σε μία εποχή που θέλουμε να κάνουμε σχέση και το μόνο που ακούμε από τον άλλο είναι πως δεν είναι σε φάση να κάνει κάτι πιο σοβαρό. Ή και στην αντίπερα όχθη, θέλουμε κάτι χαλαρό και μας έρχεται το αντίθετο. Καταλήγουμε έτσι να περιορίζουμε τα θέλω μας, να πληγωνόμαστε πολύ πιο εύκολα και στην τελική να μην ξέρουμε πώς να φερθούμε.

Ζούμε σε μία εποχή που δίπλα μας βλέπουμε πτώματα και το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό είναι να ποστάρουμε σχετικό status στο facebook.

Δεν είπε κανείς ότι η ζωή είναι εύκολη. Απλά είναι αυτό, που βιώνουμε κάποιες καταστάσεις οι οποίες μας "ρίχνουν" και καταλήγουμε να λέμε πως δεν τις αξίζουμε. Ποιος είπε όμως πως παίρνουμε πάντα ό,τι αξίζουμε; Μπορεί τώρα να παραπονιόμαστε για τα όσα δύσκολα μας έρχονται και μας ζορίζουν άσχημα, σύντομα όμως μπορεί να μας έρθει κάτι, σε οποιονδήποτε τομέα, που ούτε εμείς δεν το πιστεύουμε πως το αξίζουμε. Ίσως συννεφιάζει περισσότερο πάνω από ανθρώπους που αξίζουν τον ήλιο. Μα τα σύννεφα κάποια στιγμή φεύγουν απ' τον ουρανό..

Giwta Ar.. :**

ΣΕξ .

Όχι, όχι.. δε θα μιλήσω για σεξ. Παρά τη μακρόχρονη εμπειρχαχαχαχα.. Όχι, ήθελα απλώς να σας τραβήξω την προσοχή. Καλά, όχι μόνο αυτό. Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο θέμα στο μυαλό μου και επειδή και το άρθρο που θα ακολουθήσει δε θα έχει ένα συγκεκριμένο θεματικό άξονα, πήρα τη μεγάλη απόφαση να βάλω αυτό τον τίτλο (μεσ' στην πρωτοτυπία τρομάρα μου. Κανείς άλλος δεν έχει σκεφτεί αυτόν τον τίτλο για να τραβήξει την προσοχή.)

Ξύπνησα που λέτε σήμερα με όρεξη αναγκαστικά για να βγω έξω να πάρω ψωμί διότι η μαμά μου δουλεύει. Σαν καλή κόρη λοιπόν -που πρέπει να θυμηθεί σε πέντε λεπτά να βγάλει το ψάρι απ' το φούρνο- σηκώθηκα 12 και με το ζόρι, έβαλα τα καλοκαιρινά μου παρά τον κακό καιρό που έχει έξω και πήρα σιγά σιγά το δρόμο για το φούρνο. Περιττό να σας πω ότι συνειδητοποίησα πως μπορούσα να αποφύγω το σορτσάκι και το πέδιλο όταν ήταν ήδη αργά. Γύρισα λοιπόν απ' το φούρνο παρέα με το ψωμάκι και αποφάσισα ότι επιτέλους μπορώ να γράψω. Είμαι έτοιμη, πώς το λένε; Ο καιρός αυτός μάλλον με εμπνέει. Θα μου πείτε "εχτές έκανε κατακλεισμό κοπέλα μου, σήμερα σου ήρθε η έμπνευση;" Ναι, σήμερα γιατί εχτές κοιμόμουν όλη μέρα. Στην κυριολεξία. Ε ήμουν το προηγούμενο βράδυ σχεδόν άυπνη και μετά όλη την Κυριακή απ' τις 8 το πρωί στο πόδι μέχρι τα ξημερώματα. Τι να κάνω το ώριμο νιάτο πια;
Αφού γύρισα, έκανα το καφεδάκι μου, έκανα και το τοστάκι μου, κάθισα στο γραφείο, άνοιξα το λάπτοπ και.. αυτό. Ανέβασα και φωτογραφία στο instagram για να ανακοινώσω πως σήμερα θα γράψω (ένα παραπάνω κίνητρο για να ολοκληρώσω ανάρτηση). Άλλο που δεν ήθελα βέβαια να ανεβάσω. Έχω κολλήσει με το instagram, μ' αρέσει πάρα πολύ, πιο πολύ απ' το φατσοβιβλίο, γνωστό και ως facebook (θα τη βάλω στο τέλος τη φωτογραφία. Μ' αρέσει πολύ). Εκεί, που λέτε, που πήγαινα να βγάλω τη φωτογραφία μου την ωραία, μου πέφτει ο καφές. Αν είχε βιντεοσκοπηθεί η στιγμή, νομίζω δε θα υπήρχε άνθρωπος που δε θα γελούσε. Ευτυχώς έμεινε αρκετή ποσότητα καφέ γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να ξανακάνω.

Επίσης, πριν λίγες μέρες είχα κατεβάσει από τη βιβλιοθήκη μου κάτι βιβλία με σκοπό να στερεώσω το κινητό για να κάνω βιντεάκια dubsmash (όχι, δεν ήθελα να τα διαβάσω τα βιβλία..). Τι είναι αυτά θα αναρωτηθείτε και με το δίκιο σας θα πω εγώ. Είναι τα βίντεο που φτιάχνεις και μιλάς πάνω από μία γνωστή φωνή.Είναι της μόδας τελευταία, θα το ξέρετε. Θα σας δείξω παρακάτω για να καταλάβετε. Θα σας πρότεινα να κατεβάσετε την εφαρμογή, αλλά επειδή είναι εθιστική και μπορεί να φάτε τα νιάτα σας μ' αυτήν, αφήστε το.

Θα βάλω κι άλλα.. Τι κι αν ξεφτιλιστώ; Εσάς σκέφτομαι.. Για να γελάσετε! χαχαχ

Εντάξει, φτάνει.

Ωστόσο, που και που σηκώνομαι από την πολυθρόνα μου για διάφορους λόγους και επειδή περνώντας από καθρέφτες, κοιτάζομαι, έχω βγάλει ένα συμπέρασμα. Σήμερα είμαι πολύ θηλυκή. Τι εννοώ; Το μαλλί θέλει λούσιμο επειγόντως, το 'χω πιάσει σαν μπιφτέκι το καημένο. Για το φρύδι και το μουστάκι ας μη μιλήσω. Εγώ κι αυτός:

Τα νύχια μου.. άλλη υπόθεση.. Και θέλω να κυκλοφορήσω κιόλας στον έξω κόσμο, ο Κολοκοτρώνης. Έχω φάει και τόσες σοκολάτες τον τελευταίο καιρό που το πρόσωπο μου δεν μπορεί να κυκλοφορήσει χωρίς μακιγιάζ.. Μία λύση βέβαια είναι να προσέξω λίγο παραπάνω την, κατά τ' άλλα, πανέμορφη φατσούλα μου αντί να τη βάφω, αλλά αυτό είναι όπως το "από αύριο" της διατροφής μου. Που το "από αύριο" πρέπει να γίνει "από σήμερα" διότι θα κυκλοφορώ σε λίγο με ξεκούμπωτα παντελόνια..κάτι που έχω κάνει ήδη μία φορά. Μη σοκάρεστε! Φορούσα μακριά μπλούζα και δε φαινόταν!!!

Μου έχει κολλήσει και από χτες ένα υπέροχο τραγούδι, το "Damn your eyes". To γνώριζα ήδη, αλλά για κάποιο λόγο από χτες παίζει ασταμάτημα στο δωμάτιο μου. Πρώτη εκτέλεση νομίζω είναι της Etta James και μ' αρέσει περισσότερο από τις άλλες εκτελέσεις. Πιστεύω πως θα αρέσει και σ' εσάς. Απολαύστε..

Για το τέλος, δε θα αναφερθώ στα ψηφουλίνια που ρίξαμε, στις εκλογούλες που έγιναν, στα χωρίς λόγο χρηματάκια που δόθηκαν για όλο αυτό το αστείο.

Θα αναφερθώ στο πόσο χαίρομαι που χάλασε ο καιρός, που θα μπορώ να αναπνέω επιτέλους όταν κάνω yoga και που οι κατσαριδούλες θα πάρουν τα μπογαλάκια τους οι σιχαμένες και θα φύγουν!!! Ναι, πάντα είμαι τόσο γλυκιά..

Giwta Ar.. :**

Μήπως να κοιτάξουμε πέρα απ' τη μύτη μας;

Ανθρωπιστική κρίση όχι μόνο στην Ελλάδα,όχι μόνο στα σύνορα.. Ανθρωπιστική κρίση σε όλο τον κόσμο. Ανθρωπιστική κρίση σε όλες τις χώρες που είναι διχασμένες σχετικά μ' αυτό το μεταναστευτικό κύμα.

"Χάνονται" παιδιά. Παιδιά. Τα ξεβράζει η θάλασσα.

Όλοι είμαστε υπεύθυνοι. Όλοι εμείς που θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο. 

Μα δεν πειράζει. Θα συνεχίσουμε να γυρνάμε γύρω γύρω το κεφάλι ψάχνοντας για τον πραγματικό υπεύθυνο, ενώ παράλληλα θα πηγαίνουμε σε εκλογές. Μπράβο !!!

Giwta Ar..